Παντελόνια

Για όποιον θέλει να αποτιμήσει την επίσκεψη του Μητσοτάκη στις ΗΠΑ υπάρχει ένας πολύ απλός τρόπος. Να διαβάσει τον τουρκικό Τύπο.

Εστω και σε μετάφραση. Διότι (το ομολογώ) τα τουρκικά δεν αποτελούν και την προφανή γλώσσα ενημέρωσής μας.

Διότι οι Τούρκοι έχουν ένα προσόν. Κατάλαβαν τι έγινε, τουλάχιστον σε ό,τι τους αφορά, κι ανέβηκαν στα κάγκελα.

Σε αντίθεση με μερικούς δικούς μας που είτε δεν κατάλαβαν λόγω γλώσσας, είτε δεν κατάλαβαν γενικώς, είτε δεν θέλουν να καταλάβουν.

Με αποτέλεσμα να τους ενοχλήσουν τα πάντα. Ο ίδιος ο Μητσοτάκης που είναι ένας «γελοίος» που έπαθε «Βατερλώ» («Αυγή»).

Η ομιλία του που ήταν «γεμάτη ανοησίες» και «διασκεδαστική» (Π. Σκουρλέτης στον Σκάι).

Το τυπικό που ήταν «ανυπόφορο». Τα παιδιά του. Η Μαρέβα που φορούσε παντελόνια στον Λευκό Οίκο. Τα F-35, για τα οποία δεν ρωτήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ και δεν ξέρω ποιος άλλος.

Κάπως έτσι ο Μητσοτάκης αποδείχτηκε «σιωπηλός πελάτης» («Αυγή») που γύρισε «με άδεια χέρια» («ΕφΣυν»).

Αφεριμ, που θα έλεγαν και οι γείτονες – τουλάχιστον εκείνοι κατάλαβαν.

Και τελικά μικρό το κακό. Ούτως ή άλλως δεν θα πάμε αύριο πρωί να παραλάβουμε τα αεροπλάνα από τον Σκλαβενίτη.

Το ζητούμενο όμως αυτής της ιστορίας δεν ήταν αν θα εγκρίνει τον Μητσοτάκη ή τις ΗΠΑ η αριστερή αντιπολίτευση.

Αλλά να αναβαθμιστεί η παρουσία της Ελλάδας στο κέντρο του δυτικού κόσμου. Το οποίο καταφανώς καμία αριστερή αντιπολίτευση δεν μπορεί, ούτε ενδιαφέρεται, να κάνει. Επιμένουν να θεωρούν τη Δύση κάτι ανάμεσα σε αφεντικό και σκιάχτρο.

Πολλά μπορούν να ειπωθούν για την ομιλία του Μητσοτάκη στο Κογκρέσο. Θα είχα ίσως κι εγώ να προσθέσω κάποια δικά μου.

Αλλά είναι καταφανές ότι κατενθουσίασε το ακροατήριο στο οποίο απευθυνόταν και το οποίο δεν περιελάμβανε ούτε εγχώριους κλακαδόρους ούτε εμένα. Συνεπώς, μια χαρά ακούστηκε.

Η αλήθεια όμως είναι απλή και πικρή. Κάτι τέτοια γεγονότα δίνουν την ευκαιρία να διαπιστώσουμε ότι στη χώρα μας συμβιώνουν στην πραγματικότητα δύο κόσμοι.

Ο κόσμος που εκπροσωπήθηκε από τον Πρωθυπουργό στις ΗΠΑ. Κι ο κόσμος που δεν έχει καταλάβει τίποτα από τον κόσμο.

Συμβαίνουν αυτά και σε άλλες χώρες, πρόσφατο παράδειγμα η Γαλλία. Επειδή όμως ζούμε και για όσο ζούμε σε συνθήκες δημοκρατίας, δεν υπάρχει πρόβλημα – αρκεί οι πρώτοι να είναι περισσότεροι.

Οι άλλοι μπορούν ελεύθερα να γκρινιάζουν. Δημοκρατία έχουμε.

Και για όσους προτιμούν τη Μαρέβα με φούστα και όχι με παντελόνια, δεν νομίζω ότι μπορούμε να κάνουμε κάτι.