Ενα κρυφτούλι με την πραγματικότητα…

Περισσότερο και από τα ματς της τελευταίας αγωνιστικής των play off που έγιναν για να γίνουν, έχουν ενδιαφέρον τα όσα γίνονται αυτό τον καιρό στην ΑΕΚ διότι επιβεβαιώνουν τη γνωστή φράση που λέει πως «τρέλα είναι να κάνεις ξανά και ξανά το ίδιο πράγμα περιμένοντας διαφορετικό αποτέλεσμα». Η φράση αποδίδεται στον Αϊνστάιν, αλλά δεν είναι δική του. Ωστόσο δεν έχει σημασία: είναι μια μεγάλη αλήθεια και στην περίπτωση της ΑΕΚ καταλαβαίνεις το γιατί.

Παναθηναϊκός

Η ΑΕΚ έκανε στο περσινό πρωτάθλημα (αυτό του 2020-21) 60 βαθμούς. Φέτος έκανε ανάλογους. Πέρυσι βγήκε στην Ευρώπη. Φέτος δεν βγήκε γιατί ο Παναθηναϊκός βελτιώθηκε και πέρασε τους 60. Πέρυσι σε γενικές γραμμές στο τέλος της σεζόν ήταν όλοι στην ΑΕΚ (διοικητικοί παράγοντες, ποδοσφαιριστές, οπαδοί κ.λπ.) ανακουφισμένοι, αν όχι και ευχαριστημένοι. Φέτος γίνεται χαμός: μέχρι και επιδρομή οπαδών είχαμε τη Δευτέρα το πρωί στα γραφεία. Προφανώς την αντίδραση την καθορίζει το τελικό αποτέλεσμα, δηλαδή το γεγονός ότι η ΑΕΚ δεν πήρε εισιτήριο για τα προκριματικά του Conference League. Ομως – το λέω κυνικά – οι οπαδοί της ΑΕΚ θα έπρεπε να πάνε στα γραφεία του Παναθηναϊκού να διαμαρτυρηθούν: το λέω γιατί εξαιτίας του η ΑΕΚ έμεινε εκτός Ευρώπης. Η ίδια η ΑΕΚ έκανε το ίδιο πρωτάθλημα με πέρυσι, δείχνοντας τις ίδιες ακριβώς αδυναμίες, τις οποίες σε γενικές γραμμές προσπάθησε να αντιμετωπίσει με τον ίδιο τρόπο, δηλαδή αλλάζοντας προπονητές. Πέρυσι έδιωξε τον Μάσιμο Καρέρα κι έφερε τον Χιμένεθ. Φέτος άλλαξε τον Μιλόγεβιτς με τον Γιαννίκη και τελείωσε με τον υπηρεσιακό Σωκράτη Οφρυδόπουλο.

Επάρκεια

Οπως και πέρυσι έτσι και φέτος κατά τη διάρκεια της χρονιάς όλοι συζητούσαν για την επάρκεια των προπονητών, τις ικανότητες των στελεχών και τις επιλογές του Δημήτρη Μελισσανίδη που έχει την ευθύνη των αποφάσεων. Ξεχνώντας (;) ότι πέρα από αυτά υπάρχει κάτι σημαντικότερο: οι παίκτες.

Ποδοσφαιριστές

Είναι ωραίο να είσαι ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ. Εντός της ομάδας υπάρχουν κάποιοι που γενικώς θεωρούνται «καλοί» (και δεν πρέπει κανείς να τους πιάνει στο στόμα του για να μην τους κακοκαρδίσει) και κάποιοι που γενικώς θεωρούνται «κακοί» (κι ο κόσμος έχει βαρεθεί να ασχολείται μαζί τους). Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν παίκτες όπως ο Αραούχο, ο Λιβάι Γκαρσία, ο Τσούμπερ, ο Αμραμπατ, ο Κριχόβιακ, ο Ανσαριφάρντ, ο Σιμόες, ο Σιμάνσκι κ.λπ. Στη δεύτερη βρίσκονται ο Τσιντώτας, ο ΛεΤαλέκ, ο Μισελέν, ο Φράνσον που κανείς δεν έχει δει κ.λπ. Το ωραίο όμως είναι ότι υπάρχει και μια τρίτη κατηγορία για την οποία κανείς δεν έχει ξεκάθαρη άποψη: πρόκειται για παίκτες που είναι καλοί ή κακοί κατά περιόδους και ανάλογα με το με ποιον μιλάς. Σε αυτή είναι ο Ρότα, ο Μήτογλου κι ο Σβάρνας (που έχουν γίνει και διεθνείς), ο Τζαβέλλας κι ο Βράνιες, ο Τάνκοβιτς κι ο Γέφτιτς, ο Σακόφ που δεν αγωνίζεται γιατί κατά πως λέγεται είναι επηρεασμένος από τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Αξιολόγηση

Τι κοινό έχουν αυτοί οι παίκτες; Κατά τη γνώμη μου ότι δεν έχει υπάρξει καμία απολύτως σοβαρή αξιολόγηση των όποιων δυνατοτήτων προσφοράς τους κι όχι μόνο γιατί αλλάζουν οι προπονητές. Στην πραγματικότητα ελάχιστα ασχολούνται όλοι μαζί τους. Οι καλοί είναι πάντα καλοί και τίποτα να μην κάνουν, οι κακοί είναι κακοί ακόμα κι αν στο γήπεδο τα δίνουν όλα και οι υπόλοιποι υπάρχουν γιατί πρέπει να υπάρχουν. Το ακόμα πιο παράξενο είναι ότι οι καλοί δεν είναι υποχρεωμένοι να κάνουν τη διαφορά, μολονότι είναι καλοί. Και όλοι οι υπόλοιποι υπάρχουν με την προσδοκία μιας βελτίωσης που θα έρθει κάπως μεταφυσικά – γιατί π.χ. θα βρεθεί ένας προπονητής να τους αξιοποιήσει.

Αμυνα

Ετσι συμβαίνουν απίστευτα πράγματα. Πέρυσι η ΑΕΚ είχε μια άμυνα αποτελούμενη από τους Μπακάκη, Χουλτ (ή Ινσούα), Νεντελτσιάρου και Τσιγκρίνσκι. Η ΑΕΚ δέχτηκε χάρη στην παρουσία όλων αυτών πάνω από 40 γκολ. Τους αντικατέστησε με τους Ρότα, Χατζισαφί, Τζαβέλλα και Μήτογλου – υπήρχαν κι έπαιξαν και ο Βράνιες, ο Μισελέν, ο Μοχαμαντί. Η ΑΕΚ δέχτηκε μόνο στο πρωτάθλημα πάνω από 30 γκολ. Πώς να μη δεχτεί; Μήπως προκύπτει από κάπου πως οι εφετινοί της αμυντικοί είναι καλύτεροι από τους περσινούς; Ολοι μοιάζει να βρέθηκαν στην ομάδα γιατί αυτούς έπρεπε να έχει και κάποιους που δηλώνουν αμυντικοί.

Προσδοκία

Στο μεταξύ όλοι τα έχουν με τους διοικητικούς παράγοντες, οι προπονητές αλλάζουν διαρκώς και η μεγάλη προσδοκία είναι ότι θα γίνουν μεταγραφές. Πέρυσι η ΑΕΚ αγόρασε 14 παίκτες. Κάποιοι ήταν καλοί, κάποιοι όχι. Οι περισσότεροι πέρασαν ένα ωραίο χρόνο στην Ελλάδα χωρίς κανείς να ασχολείται σοβαρά μαζί τους. Δεν ήταν όπως αποδείχτηκε ούτε καλοί, ούτε κακοί. Αρκετοί μπορεί να φύγουν. Και θα έρθουν άλλοι. Κι αν δεν αλλάξει κάτι του χρόνου μπορεί να συζητάμε πάλι τα ίδια. Ορεξη να υπάρχει για κρυφτούλι με την πραγματικότητα..

Τελικός

Απόψε έχουμε τον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ: οι δυο ομάδες που θα διεκδικήσουν το τρόπαιο σπανίως φτάνουν σε τελικούς. Η Αϊντραχτ δεν έχει αγωνιστεί ποτέ σε έναν τέτοιο. Η Ρέιντζερς έχει αγωνιστεί σε έναν, το 2008, και τον έχασε από τη Ζενίθ. Μετά διαλύθηκε γιατί όπως αποδείχτηκε για να φτάσει σε αυτόν ξόδεψε χρήματα που δεν είχε. Αν απόψε τον κερδίσει θα μας έχει δώσει μια ωραία ιστορία: η χρεοκοπία της ξεκίνησε ύστερα από μια ευρωπαϊκή επιτυχία που χρυσοπληρώθηκε κι αν απόψε τα καταφέρει η νίκη της θα είναι ένας εντυπωσιακός επίλογος στην πιο ταραγμένη περίοδο της ιστορίας της.

Τρένο

Από την άλλη υπάρχει η Αϊντραχτ Φρανκφούρτης που τερμάτισε ενδέκατη στην Μπουντεσλίγκα και παρ’ όλα αυτά φτάνει στον τελικό. Εχει αποκλείσει μεταξύ άλλων και την Μπαρτσελόνα που φάνταζε ως το απόλυτο φαβορί για την κατάκτηση ενός τροπαίου, που πάντως δεν της ταιριάζει. Πώς τα κατάφερε η Αϊντραχτ να είναι κοντά στο να ολοκληρώσει με ένα θρίαμβο μια χρονιά στην οποία ήταν μέτρια στο πρωτάθλημα; Η εξήγηση είναι η «θεωρία της ατμομηχανής». Είναι μια ωραία παρατήρηση που είχε κάνει στη δεκαετία του ’90, όταν οι Ιταλοί έφταναν με ευκολία στους τελικούς του Κυπέλλου UEFA και του Κυπέλλου Κυπελλούχων, o Αρίγκο Σάκι. Ο προπονητής είχε πει ότι η δική του Μίλαν ήταν η ατμομηχανή που έδινε κίνηση σε ένα τρένο στο οποίο υπήρχαν όλες οι υπόλοιπες ιταλικές ομάδες. Το γερμανικό τρένο το τραβάει εδώ και χρόνια η σταθερότατη συνήθως Μπάγερν. Η Αϊντραχτ ήταν ένα βαγόνι του. Η Λειψία που έφτασε μέχρι τον ημιτελικό του Γιουρόπα Λιγκ ένα άλλο. Η Μπάγερν φέτος δεν τα κατάφερε: αλλά το τρένο δεν εκτροχιάστηκε. Ισα ίσα…