Διχασμός, {LF}η μεγάλη απειλή!

Δεν ήταν πρωτόγνωρα αυτά που συνέβησαν χθες το βράδυ στο ΟΑΚΑ από τους οπαδούς της ΑΕΚ. Εχουν συμβεί και στο παρελθόν. Οι αποδοκιμασίες κατά ποδοσφαιριστών, η στοχοποίηση ηχηρών ονομάτων, αλλά και η γκρίνια για τον επικεφαλής δεν πρέπει να προκαλούν έκπληξη. Το κοινό θέλει να ξεσπάσει. Φυσικά, ανέτως θα μπορούσε να φωνάξει για τους ανευθυνοϋπεύθυνους του σχεδιασμού, για στελέχη που είναι κατώτερα των περιστάσεων. Αλήθεια, έχει κάποιος την εντύπωση πως κάτι θα άλλαζε; Οταν διαθέτεις τον Ιβιτς και τον αντικαθιστάς με τον Κονέ ή τον Παπαδημητρίου ή όταν αφήνεις να φύγει μέσα από τα χέρια σου ο ικανότατος Μηνάς Λυσάνδρου, αυτά παθαίνεις. Κυρίως όταν κάνει κουμάντο κάποιος που για χάρη του αποχώρησε ο μεγάλος Μπάγεβιτς. Είναι να σηκώνεις τα χέρια ψηλά. Λες και τους κάνει μάγια…

Επιστροφή στο χθες: το ζητούμενο για όσους έχουν λόγο στα διαδραματιζόμενα στην ΑΕΚ είναι ένα και μόνο: να μπει ένα τέλος σε μια άθλια κατάσταση που επηρεάζει την ψυχολογία των πάντων και φέρνει εικόνες διχασμού στις εξέδρες. Διότι δεν μπορεί να ευθύνονται μόνον οι ποδοσφαιριστές για την κάκιστη σεζόν, μια από τις χειρότερες εδώ και πολλά χρόνια. Οι αλλαγές προπονητών και τεχνικών διευθυντών έχουν τα συγκεκριμένα αποτελέσματα. Σε οδηγούν στην ανυποληψία. Ακόμη χειρότερο είναι όταν σκέφτεσαι τι να κάνεις λες και βρίσκεσαι εγκλωβισμένος σε ένα δωμάτιο γεμάτο λάθη που σε απειλούν. Ενα ακόμη; Και ποιο θα είναι αυτό; Οταν όμως μένεις αδρανής είναι αφάνταστα χειρότερο σε σύγκριση με το να λάβεις μια απόφαση. Η ΑΕΚ χρειάζεται να ανοίξει νέο βιβλίο.

Να επενδύσει στην επόμενη ημέρα. Να κόψει τον ομφάλιο λώρο με το παρελθόν. Να αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει. Το έκανε μόλις πριν από λίγα χρόνια ο Ολυμπιακός έπειτα από μια διοικητική απόφαση που δεν άφησε σε κανέναν αμφιβολία πως θα εφαρμοζόταν με κάθε τίμημα. Το είδαμε.

Ακόμη κι αν μαζί με τα ξερά καούν και ορισμένα χλωρά, οι επιλογές φαντάζουν ελάχιστες στα Σπάτα. Αρκεί να ξεριζώσουν τη μιζέρια από τη ρίζα της. Μια νέα ΑΕΚ μπορεί να έρθει. Μια χαμογελαστή και αισιόδοξη ημέρα να ξημερώσει. Δεν το αξίζει μόνον ο κόσμος της ομάδας. Το οφείλουν στους εαυτούς τους αυτοί που έχουν το τιμόνι του σκάφους και το πήγαν καρφί στα βράχια, λες και αδυνατούν να αλλάξουν ρότα.