Το Τrivial Pursuit του ΝΑΤΟ

Η χώρα – μέλος χωρίς στρατό
Παρά τις εσωτερικές αντιδράσεις, το 1949 η Ισλανδία έγινε μέλος του NATO, προσχώρηση στην οποία αντιδρούσε πάντως μεγάλο τμήμα της κοινωνίας, όπως φάνηκε στα επεισόδια εκείνης της χρονιάς στο Ρέικιαβικ. Υστερα από τη σύντομη αποχώρηση το 1946, οι ΗΠΑ εγκαταστάθηκαν και πάλι στο αεροδρόμιο του Κέφλαβικ, το 1951, όπου και παρέμειναν ως την τελική αποχώρησή τους τον Σεπτέμβριο του 2006. Η χώρα παραμένει το μοναδικό μέλος του Συμφώνου χωρίς δικό της τακτικό στρατό. Διαθέτει μόνο σώμα ακτοφυλακής και ειδικών αποστολών.

Πότε ενεργοποιήθηκε το άρθρο 5
Θεωρείται ο «πυρήνας» του Βορειοατλαντικού Συμφώνου: το περίφημο άρθρο 5, σύμφωνα με το οποίο ένοπλη επίθεση εναντίον ενός ή περισσότερων μελών συμαίνει αυτομάτως επίθεση στο σύνολο των χωρών, οι οποίες συνεισφέρουν με τα δικά τους στρατιωτικά μέσα. Η κομβική σημασία που έχει το άρθρο φαίνεται και από το γεγονός ότι έχει ενεργοποιηθεί μόνο μία φορά στην ιστορία του οργανισμού: όταν το επικαλέστηκαν οι ευρωπαίοι σύμμαχοι των ΗΠΑ μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της Αλ Κάιντα στη Νέα Υόρκη, στις 11 Σεπτεμβρίου 2001.

Η Αντζελίνα Τζολί εντός έδρας
Στις 31 Ιανουαρίου 2018 η Αντζελίνα Τζολί γίνεται δεκτή στην έδρα του Βορειοατλαντικού Συμφώνου, στις Βρυξέλλες, και απευθύνει έκκληση ενώπιον στρατιωτικών διοικητών να συμβάλουν προκειμένου να μπει ένα τέλος στη χρήση της σεξουαλικής βίας ως όπλο πολέμου. Με τον τρόπο αυτό διευρύνει τις προσπάθειές της σε διεθνές επίπεδο για την προστασία των δικαιωμάτων των γυναικών. Το ΝΑΤΟ, από την πλευρά του, δημοσιοποιεί 74 φωτογραφίες από την επίσκεψη, συμπεριλαμβανομένων εικόνων «πίσω από τις κάμερες». Η κίνηση δεν είναι «αθώα» επικοινωνιακά. Συνδέεται με την απόπειρα του οργανισμού να «ανοιχτεί» στην κοινωνία των πολιτών και τα μεγάλα ζητήματα της τελευταίας δεκαετίας ρίχνοντας γέφυρες στον κόσμο της ποπ κουλτούρας -ειδικά σε εκπροσώπους της που έχουν δηλωμένο ενδιαφέρον για τον πολιτικό ακτιβισμό. Είναι μια στροφή του ίδιου του αφηγήματος του ΝΑΤΟ για την αποστολή του στον τομέα «Γυναίκες, Ειρήνη, Ασφάλεια» (WPS).

Το τραγούδι του Καζαντζίδη
Η επικαιρότητα που καταφέρνει να περάσει στους στίχους των τραγουδιών δεν είναι σπάνιο φαινόμενο, ούτε κρύβει καμιά πρωτοτυπία. Ομολογουμένως, ωστόσο, η σύνδεση του κορυφαίου λαϊκού ερμηνευτή με την αποχώρηση της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ δεν είναι και η πρώτη που έρχεται στο μυαλό των ακροατών, ακόμη και των δικών του. Στο ιστορικό πλέον άλμπουμ «Υπάρχω» (1975), με το οποίο ο Στέλιος Καζαντζίδης σφραγίζει την ολική επαναφορά του στη δεκαετία του 1970, το κομμάτι Νο8 δένει το ερωτικό παράπονο με τη διπλωματική αντίδραση μιας χώρας. Τον Αύγουστο του 1974 ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής ενημερώνει το ΝΑΤΟ ότι η Ελλάδα αποχωρεί από το στρατιωτικό σκέλος του – ως μέτρο πίεσης για την τουρκική εισβολή στην Κύπρο – και ο στιχουργός Πυθαγόρας βρίσκει την έμπνευση  για το ρεφρέν, σε μουσική Χρήστου Νικολόπουλου: «Πέντε πάνω, πέντε κάτω/ στο φινάλε θα τη βρούμε,/ η καρδιά δεν είναι ΝΑΤΟ/ έτσι να αποχωρούμε/ πέντε πάνω, πέντε κάτω/ θα τη βρούμε σίγουρα».

Ο Τζέιμς Μποντ και οι βόμβες
Στο «Επιχείρηση Κεραυνός» (1965) του Τέρενς Γιανγκ ο Τζέιμς Μποντ έρχεται αντιμέτωπος για δεύτερη φορά με την πανίσχυρη οργάνωση «Φάσμα» (Spectre) και τα σχέδιά της για κατάκτηση του πλανήτη. Στο επίκεντρο βρίσκεται η αποστολή του Μποντ (Σον Κόνερι) να ανακαλύψει δύο ατομικές βόμβες του ΝΑΤΟ που έκλεψε η οργάνωση, η οποία ζητάει λύτρα 100 εκατομμύρια λίρες σε διαμάντια υπό την απειλή να καταστρέψει μια απροσδιόριστη μητρόπολη είτε στο Ηνωμένο Βασίλειο είτε στις Ηνωμένες Πολιτείες (αργότερα αποκαλύπτεται ότι είναι το Μαϊάμι).

Η μετακόμιση και ο Μπελμοντό
Το 1966 η Γαλλία, με πρόεδρο τον Σαρλ ντε Γκολ, αποχωρεί από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ (θα επανέλθει επισήμως το 2009 επί Νικολά Σαρκοζί). Τα κράτη Μπενελούξ ξεκινούν συζητήσεις για τη μεταφροά της έδρας του Συμφώνου από το Πορτ Ντοφίν του Παρισιού, με ενδεδειγμένο σταθμό τις Βρυξέλλες. Η μεγάλη μετακόμιση γίνεται όντως τον Οκτώβριο του 1967 και ο γάλλος σκηνοθέτης Ζεράρ Ουρί εμπνέεται δύο χρόνια μετά την ταινία του «Le cerveau» («Ο εγκέφαλος») με τους Ζαν Πολ Μπελμοντό, Ντέιβιντ Νίβεν, Μπουρβίλ κ.ά. Σε αυτήν δύο γάλλοι κακοποιοί σχεδιάζουν να ληστέψουν το τρένο που μεταφέρει μυστικούς πόρους από τα 14 -τότε- κράτη μέλη του ΝΑΤΟ από το Παρίσι στις Βρυξέλλες. Αγνοούν ότι ο «σατανικός εγκέφαλος» του Λονδίνου (Ντ. Νίβεν) σχεδιάζει την ίδια ληστεία – σε μία σκηνή μάλιστα εμφανίζεται ως αξιωματικος του ΝΑΤΟ επιβλέποντας τη μεταφορά των χρημάτων μέσα σε στρατιωτικούς σάκους με τις σημαίες των χωρών στον σταθμό Γκαρ ντι Νορ του Παρισιού.