Κρύο νεράκι

Είναι κάποια σενάρια που σε προκαλούν να τα κάνεις εικόνα. Ας πούμε για τα μέτρα εξοικονόμησης ενέργειας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Να απαγορευτεί, λέει, η κυκλοφορία των αυτοκινήτων τις Κυριακές. Καλό, ε; Το βλέπεις να παίζεται μπροστά στις κάμερες με τίμιους οικογενειάρχες να διαμαρτύρονται επειδή δεν μπορούν να πάνε την οικογένεια μια βόλτα, να τρέξουν λίγο τα παιδιά, να μαζέψει ραδίκια η πεθερά. Και μετά να παίρνει σειρά στο τηλεοπτικό παράθυρο ο ταβερνιάρης από τη Ραφήνα, να εξηγεί ότι μία Κυριακή τους έμεινε για να δουλεύουν και δεν μπορεί να πάει ο κόσμος. Και αν περάσει η ιδέα για car pooling, δηλαδή να μην κυκλοφορεί το αυτοκίνητο μόνο με τον οδηγό του, θα βγαίνουν κυρίες να διαμαρτύρονται επειδή δεν μπορούν να βάζουν αγνώστους στο αυτοκίνητο. Και αν μπει το καλοριφέρ υποχρεωτικά στους 19 βαθμούς θα εμφανιστούν οι μανούλες που έχουν παιδί και άρρωστη γιαγιά στο σπίτι.

Είμαι τυχερός και κινώ ελάχιστα το αυτοκίνητο. Ρυθμίζω το καλοριφέρ στους 20.5 βαθμούς, θα μπορούσα και πιο κάτω. Δεν βγάζω καμία συσκευή από την πρίζα. Το ψυγείο και το πλυντήριο πιάτων είναι εικοσαετίας. Οταν πρόκειται να ταξιδεύσω, το αεροπλάνο είναι η πρώτη μου επιλογή. Είμαι ένας μέσος άνθρωπος που, λογικά, κάπως θα δυσκολευτεί αν πάμε σε μία συλλογική προσπάθεια εξοικονόμησης ενέργειας. Αλλά τώρα, μεταξύ μας, πιστεύει κανείς ότι μπορεί να αποδώσει κάτι τέτοιο; Είμαστε, ως δυτική κοινωνία, σε θέση να μειώσουμε την κατανάλωση ενέργειας και το περιβαλλοντικό μας αποτύπωμα; Μόνο αν μπουν πολλά λεφτά στο τραπέζι. Είτε ως επιδότηση, είτε ως κόστος ενεργειακής σπατάλης. Ετσι και μπει ένα όριο στην αγορά πετρελαίου, πάνω από το οποίο η τιμή ανεβαίνει, όλοι θα το σκεφτούν. Και αν η πρόσβαση στα μέσα μαζικής μεταφοράς γίνεται με τιμή που δεν σε αφήνει αδιάφορο, αρκετοί θα αφήσουν το αυτοκίνητο στο σπίτι. Εννοείται ότι πλέον η διαχείριση της ενέργειας πρέπει να διδάσκεται στα παιδιά όπως οι στοιχειώδεις κανόνες υγιεινής. Πλένουμε τα χεράκια, αλλά προσπαθούμε με κρύο νεράκι.

Ο πελάτης δήμαρχος
Ας πούμε ότι τα Εξάρχεια γίνονται παιδική χαρά και πίσω από το δημαρχείο της Αθήνας οικογένειες απολαμβάνουν ανέμελες απογευματινές βόλτες. Και όλα αυτά επιτυγχάνονται χάρη στο έργο της Αστυνομίας, υπό συνετή πολιτική καθοδήγηση. Να τι θα μείνει προς αντιμετώπιση στην Αθήνα: παράνομες εκπομπές θορύβου, κατάληψη πεζοδρομίων, σκυλιά που ουρλιάζουν από τα μπαλκόνια, μηχανάκια με κομμένες εξατμίσεις, «καταυλισμοί» παράνομων μεταναστών, πιάτσες διακίνησης και πάρκα χρήσης ναρκωτικών, βανδαλισμοί σε σημεία δημόσιου ενδιαφέροντος, διπλοπαρκαρίσματα. Είναι πολλά. Τόσα πολλά που και ο δήμαρχος δικαιούται να διαμαρτύρεται και ο υπουργός να ισχυρίζεται ότι προσπαθεί. Απλώς όταν δεν μιλιούνται μεταξύ τους, το μόνο βέβαιο είναι ότι η κατάσταση θα επιδεινώνεται. Και εξ όσων φαντάζομαι, κανένας από τους δύο δεν υφίσταται τις συνέπειες με τον τρόπο που τις βιώνει ο μέσος πολίτης. Εν προκειμένω, όμως, ο δήμαρχος είναι πελάτης του υπουργού. Και έχει δίκιο.

Bitcoin
Πριν από έναν χρόνο επένδυσα 50 ευρώ σε κρυπτονομίσματα. Κάποια στιγμή είχα φτάσει στα 98 ευρώ, δηλαδή περίπου 100% μέσα σε λίγους μήνες. Αυτό ήταν το σημείο που έπρεπε να επιδείξω σθένος, να μην την πατήσω όπως το θύμα του παπατζή, βάζοντας περισσότερα. Τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές το πενηντάρικό μου είναι στα 39 ευρώ και κάτι ψιλά. Κοινώς, υπάρχει κόσμος και κοσμάκης (κυρίως) που έχασε τρελά λεφτά. Μέσα μου συγκρούονται δύο φωνές. Η μία μού λέει να αγοράσω τώρα που το bitcoin καταρρέει και η άλλη μού κουνάει το δάχτυλο επιδεικτικά, ρωτώντας αν έμαθα κάτι. Εννοείται ότι δεν πρόκειται να κάνω τίποτα, θα δω το πενηντάρικό μου να σβήνει. Μου είναι αδιάφορο, ένα πενηντάρικο είναι. Αυτό που με πληγώνει είναι ότι θυμήθηκα γιατί δεν έβγαλα λεφτά στη ζωή μου.