Εκπλήξεις

Το συνέδριο της ΝΔ κύλισε χωρίς εκπλήξεις – άλλωστε δεν θυμάμαι ποτέ κανένα κομματικό συνέδριο να έσπασε τα ταμεία των στοιχηματικών εταιρειών…

Ο Μητσοτάκης ρόνταρε την τακτική και τη ρητορική του, ήταν εκείνη που ξέραμε και περιμέναμε.

«Μητσοτάκης  Ή Τσίπρας». «Εμπρός ή πίσω». Χαίρω πολύ, Χαιρόπουλος.

Περισσότερο με εξέπληξαν οι παρεμβάσεις δύο εκπροσώπων της αντιπολίτευσης.

Πρώτα του εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ Δ. Τζανακόπουλου. Ο οποίος διακήρυξε «τη χρεοκοπία του φιλελευθερισμού».

Δεν ξέρω από ποιον πλανήτη μάς επισκέφθηκε ο ομιλητής αλλά στον δικό μας πλανήτη «χρεοκοπία πολιτική και ιδεολογική και χρεοκοπία του φιλελευθερισμού ως μορφής κι ως τρόπου εφαρμοσμένης πολιτικής» δεν έχει παρατηρηθεί.

Στον πλανήτη Γη η φιλελεύθερη δημοκρατία επικρατεί παντού πλην Βορείου Κορέας και κάτι ανελεύθερων καθεστώτων τύπου Κίνας ή τριτοκοσμικών δικτατοριών που (υποθέτω) σιχαινόμαστε.

Αποτελεί το κυρίαρχο πολιτικό και ιδεολογικό παράδειγμα από το 1945 και μετά. Και για την ακρίβεια είναι οι εχθροί της που έχουν χρεοκοπήσει όπου έχουν δοκιμαστεί.

Μπορεί λοιπόν ο γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ να επικρίνει τη ΝΔ ή τη Δεξιά για ό,τι νομίζει, δικαίωμά του.

Ακόμη και το κόμμα του όμως όταν, για παράδειγμα, κάνει κριτική στον Ορμπαν ή (σπανιότερα) στον Πούτιν την κάνει στο όνομα του φιλελευθερισμού. Οχι στο όνομα της Κα Γκε Μπε, ούτε της Στάζι – ελπίζω…

Δεν ξέρω λοιπόν αν υπάρχει σήμερα στη χώρα μας πολιτικό κόμμα που αντιτίθεται στη φιλελεύθερη δημοκρατία. Αλλά αν υπάρχει, το οφείλει στη φιλελεύθερη δημοκρατία που του το διασφαλίζει.

Υστερα του εκπροσώπου του ΚΙΝΑΛ Δ. Μάντζου.

Ο οποίος παραπονέθηκε ότι «σε κορυφαίας σπουδαιότητας ζητήματα όπως το ξέσπασμα ενός πολέμου στη γειτονιά μας δεν ενεργοποιείται ο στοιχειώδης εθνικός διάλογος και αποφασίζει ένα διοικητικό κέντρο».

Παράξενο παράπονο.

Αφενός επειδή έγιναν ήδη δύο συζητήσεις στη Βουλή για τον πόλεμο – κι απ’ ό,τι ξέρω στις δημοκρατίες ο εθνικός διάλογος πραγματοποιείται στη Βουλή…

Αφετέρου επειδή δεν κατάλαβα ποιο ακριβώς είναι το «διοικητικό κέντρο» που αποφασίζει. Το ΑΣΕΠ; Ή το Εθνικό Αστεροσκοπείο;

Σε όλο τον δημοκρατικό κόσμο για τον πόλεμο αποφασίζουν οι υπεύθυνες κυβερνήσεις. Ο Μπάιντεν, ο Μακρόν, ο Σολτς, ο Τζόνσον, ο Ντράγκι…

Θέλω να ελπίζω πως το ίδιο ισχύει και στην Ελλάδα.

Χρησιμοποίησα τα δύο παραδείγματα για να σημειώσω τη δυσκολία που υπάρχει όχι να συμφωνήσουμε αλλά έστω να συνεννοηθούμε για τα προφανή.

Να αποδεχτούμε δηλαδή ότι ζούμε σε μια φιλελεύθερη δημοκρατία όπου τη χώρα κυβερνά η κυβέρνησή της.

Και να σκεφτεί κανείς ότι σε λίγους μήνες έχουμε εκλογές.