Η εργαλειοποίηση μιας επετείου…

Η σημερινή ημέρα, 9η Μαΐου, είναι η επίσημη επέτειος της νίκης της πάλαι ποτέ ΕΣΣΔ κατά τη Γερμανίας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η «Ημέρα της Νίκης» και για τους Ρώσους μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού. Και οι εθνικές γιορτές των χωρών, ανάλογα με τις τρέχουσες συνθήκες της κάθε εποχής, συμβολοποιούνται και εργαλειοποιούνται σύμφωνα με τα «οράματα» των ηγετών τους. Ή, γενικότερα, οράματα – τζάμπα είναι ούτως ή άλλως. Για παράδειγμα, η 9η Μαΐου, για τους έλληνες κομμουνιστές είναι μια «γιορτή μίσους», αν κρίνω από δημοσιεύματα και αναρτήσεις σε ανάλογου ιδεολογικού προσανατολισμού ιστοσελίδες και προφίλ, με αφορμή αυτήν τη μέρα. Μίσος για όσους δεν συμφωνούν μαζί τους αλλά και λεξιθηρία αφού τα συγκεκριμένα δημοσιεύματα βρίθουν με χαρακτηρισμούς για τους απέναντι όπως «γυμνοσάλιαγκες», «σκουπίδια», «περιτρίμματα», «καθάρματα» και άλλα τέτοια κομψά. Τι να κάνουμε; Πρώτα του βγαίνει του ανθρώπου (και του κομμουνιστή) η ψυχή και μετά το χούι. Ο καθείς με τις ιδεοληψίες και τα μίση του. Και τα «μισά» του και τα ελλείμματά του.

Φέτος, «…θα το κάψουμε κυρ Στέφανε» φένεται να είπε ο Πούτιν. Του οποίου, άλλωστε, είναι η αγαπημένη του επέτειος. Ενώ, με τα χρόνια, είχε απαξιωθεί κάπως (το 1995, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης των 50 χρόνων, ο Μπόρις Γιέλτσιν είχε οργανώσει ένα σχετικό ταρατατζούμ) από το 2008 ο Πούτιν την ανήγαγε σε μεγάλη στρατιωτική γιορτή και ευκαιρία επίδειξης δύναμης της μεγάλης ρωσικής στρατιωτικής μηχανής. Ε τώρα, με ανοιχτό το μέτωπο στην Ουκρανία, θα καεί το πελεκούδι. Πώς το λέει ο Βοσκόπουλος; «Αμα δεις τι κουβαλάω μέσα στο δισάκι μου / τότε θα ‘ρθεις να χτυπήσεις το παραθυράκι μου». Θα μας υπενθυμίσει, λέει, τα πυρηνικά του για να μην κουνιόμαστε και πολύ εμείς οι Δυτικοί, διότι αν τα πάρει στο κρανίο, δεν το ‘χει σε τίποτα να μας κάνει κρανίου τόπο σε 90 δευτερόλεπτα. Να γιορτάζεις την επέτειο του «τέλους του κτήνους» επιβεβαιώνοντας πόσο κτήνος μπορείς να γίνεις ο ίδιος. Δυσκολεύομαι να σκεφτώ μεγαλύτερο ξεπεσμό.

…και η κεφαλαιοποίηση του σφυροδρέπανου

Τριάντα τρία χρόνια μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου και άλλα τόσα από την αρχή της αποσοβιετικοποίησης της Ρωσίας και των χωρών δορυφόρων της, ο Πούτιν κάνει ό,τι έκαναν κάποτε οι έλληνες θεατρικοί παραγωγοί όταν μια «ψαγμένη» παράσταση, τούς άφηνε με μισοάδεια ταμεία. Την κατέβαζαν με συνοπτικές διαδικασίες και ανέβαζαν άρον άρον μια επιθεώρηση. Κέρδη πολλά, σίγουρα λεφτά και εισόδημα μεγάλο που έλεγε και μια παλιά διαφήμιση.

Ετσι και ο Πούτιν, κατέβασε από το πατάρι τα σφυροδρέπανα. Τα καθάρισε, τα γυάλισε και τα μόστραρε. Πριν από ένα μήνα, στην επέτειο των 61 χρόνων από την πρώτη διαστημική πτήση, αυτή με τον Γκαγκάριν, που είχε δώσει, τότε, στην ΕΣΣΔ το προβάδισμα, σε σχέση με τις ΗΠΑ, ως προ την κατάκτηση του Διαστήματος, αναφέρθηκε στα επιτεύγματα της Σοβιετικής Ενωσης ως μια ιστορία συνέχειας που οδήγησε στη σημερινή «μεγάλη Ρωσία». Ενώ στις περιοχές της Ουκρανίας που βρίσκονται υπό ρωσική κατοχή, ανεμίζουν οι κόκκινες σημαίες με τα κομμουνιστικά σύμβολα.

Σιγά, δηλαδή, που θα άφηνε να πάει χαμένο το μεγαλύτερο σουξέ του 20ου αιώνα. Η «παράσταση» παιζόταν συνεχώς και αδιαλείπτως επί 70 χρόνια. Sold out, σου λέει, σε όλες τις διεθνείς περιοδείες της. Εδώ δημοπρατήθηκε το φόρεμα που φορούσε η Μέριλιν στο «Εφτά χρόνια φαγούρα» για ένα υπέρογκο ποσόν, δεν θα ρίξει ο Πούτιν στην αγορά τα σφυροδρέπανα, να τρέξουν να αγοράσουν συνειρμούς της Γης οι κολασμένοι; Να τα βλέπουν να ανεμίζουν και εκείνοι να νομίζουν ότι δεν πέρασε μια μέρα; Δικτάτορας είναι ο άνθρωπος, όχι ηλίθιος. Αν και οι δικτάτορες είναι, πάντα, και λίγο ηλίθιοι. Δεν θυμάμαι κανέναν να είχε καλό τέλος.