«Θα επιστρέψω στο χωριό, εκεί όπου βρίσκονται οι ψυχές τους»

Στις 4 Απριλίου, η δήμαρχος Μοτίζιν, Ολγκα Πετρίβνα Σουκχένκο, ο σύζυγός της Ιγκόρ και ο γιος τους Oλεξάντερ βρέθηκαν νεκροί, θαμμένοι σε έναν ρηχό ομαδικό τάφο στο δάσος. Ηταν όλοι δεμένοι. Τα σημάδια στα σώματά τους μαρτυρούσαν ότι είχαν βασανιστεί.

Στο δάσος υπάρχουν ακόμα κουτιά από ρωσικές τροφές, μια χαρακτηριστική πράσινη συσκευασία που αφήνουν πίσω τους τα ρωσικά στρατεύματα. Ο τάφος είναι ανοιχτός, το χώμα είναι βαμμένο κόκκινο, το ίδιο και τα σκοινιά δίπλα στον τάφο, λερωμένα με αίμα, μαζεύουν γύρω τους τα σκυλιά της περιοχής που τα μυρίζουν μανιωδώς.

«H μαμά μου δεν ήταν μόνο η μαμά μου, ήταν η μητέρα όλων, η ψυχή της πόλης. Δεν τους εγκατέλειψε ούτε την πιο δύσκολη στιγμή. Εψαχνε ασφαλείς διαδρόμους για να φυγαδεύσει τον άμαχο πληθυσμό» υποστηρίζει η Ελένα Σουκχένκο, η κόρη της Ολγκα, το μοναδικό μέλος της οικογένειας που επέζησε, αφού έφυγε προς τη Δυτική Ουκρανία μαζί με την 3 ετών κόρη της λίγες ημέρες πριν η οικογένειά της απαχθεί. «Ηξεραν ότι η μητέρα μου είχε τη δύναμη να επηρεάσει ολόκληρη την πόλη και να στρέψει τους πολίτες με το μέρος των Ρώσων, αλλά δεν το έκανε…» λέει η Ελένα.

Οι Ρώσοι μπήκαν στο Μοτίζιν στα τέλη Φεβρουαρίου. Στις 22 Μαρτίου η Ελένα μίλησε για τελευταία φορά με τη μητέρα της. «Μου είπε ότι δεν υπάρχει ρεύμα για να φορτίσει το κινητό της. Κλείσαμε γρήγορα. Της ευχήθηκα μια ήρεμη νύχτα και της υποσχέθηκα να ξαναμιλήσουμε το πρωί».

Στις 23 Μαρτίου η Ελένα επικοινωνεί με τον αδελφό της και μαθαίνει ότι η μητέρα τους απήχθη από ρώσους στρατιώτες κι ο πατέρας τους ακολούθησε οικειοθελώς για να μην την αφήσει μόνη.

Λίγες ημέρες μετά, η Ελένα έλαβε ένα ακόμα μήνυμα από τον Ολεξάντερ. «Θα πρέπει να κλείσω το τηλέφωνό μου. Μην ανησυχείς… Θα είμαστε καλά». Το τηλέφωνό του έκλεισε και δεν άνοιξε ποτέ ξανά…

Στις 4 Απριλίου οι κάτοικοι του Μοτίζιν βρέθηκαν μπροστά σε ένα αποτρόπαιο θέαμα. Εντόπισαν τον ομαδικό τάφο λίγα χιλιόμετρα από την κατοικημένη περιοχή.

Ο Σεργκέι περιγράφει τη στιγμή που αντίκρισε την Ολγκα και την οικογένειά της. «Ηταν θαμμένοι στην επιφάνεια της γης, σκεπασμένοι με λίγο χώμα. Ηταν χτυπημένοι στο κεφάλι, το πρόσωπο και τα γόνατα. Ηταν δεμένοι και κακοποιημένοι». Σε ένα καμένο σπίτι, περίπου 500 μέτρα από τον τάφο, όπως ισχυρίζεται ο Σεργκέι, η Ολγκα, ο Ιγκόρ και ο Ολεξάντερ βασανίστηκαν μαζί με άλλους συμπολίτες τους, λίγο πριν οδηγηθούν στο δάσος για να εκτελεστούν.

Υστερα από 15 χρόνια η πόλη είναι ακέφαλη. Στο Μοτίζιν όλοι έχουν να πουν μια καλή κουβέντα για την Ολγκα και την οικογένειά της. Η ποδοσφαιρική ομάδα στην οποία αγωνίστηκε ο Ολεξάντερ τιμά τη μνήμη του. Οι συμπαίκτες του δεν μπορούν να πιστέψουν ότι ο ταλαντούχος «Sasha», όπως τον φώναζαν, δεν ζει πια.

Στις 7 Απριλίου η Ελένα επιστρέφει στο Μοτίζιν για την κηδεία της οικογένειάς της. Τα σημάδια στα κορμιά τους διηγούνται πώς πέρασαν τις τελευταίες ώρες της ζωής τους. Κλαίει πάνω από τρία φέρετρα. Πενθεί τη μητέρα, τον πατέρα και τον αδελφό της. «Θα επιστρέψω στο χωριό» λέει. «Στην αρχή θα είναι δύσκολο, αλλά έχω αποφασίσει να ζω εκεί όπου βρίσκονται οι ψυχές τους. Νιώθω θυμό και μίσος. Νιώθω σαν να μου έχουν ξεριζώσει την καρδιά».

Η ρωσική πλευρά αρνείται την εκτέλεση της Ολγκα Πετρίβνα Σουκχένκο και της οικογένειάς της. Επιμένει ότι οι εκτελέσεις αμάχων δεν αποτελούν τακτική του ρωσικού στρατού.

«Η δολοφονία της οικογένειάς μου δεν είναι έργο μόνο του Πούτιν, τον οποίο μισώ, αλλά έργο κάθε ρώσου στρατιώτη και κάθε ρώσου πολίτη που παριστάνει ότι δεν καταλαβαίνει» επιμένει η Ελένα.

Τη συνέντευξη διακόπτει η μικρή Μαρία. «Η Μαρία κι εγώ θα συνεχίσουμε να ζούμε για να τιμάμε τη μνήμη του παππού, της γιαγιάς και του θείου. Θα πω στη Μαρία ότι ήταν όλοι ήρωες». Αυτά είναι τα τελευταία λόγια της Ελένα. «Και κάτι ακόμα…», συμπληρώνει, «οι ήρωες δεν πεθαίνουν».