Η προσεχής ελληνική «προεδρική» εκλογή

Η επόμενη εκλογική αναμέτρηση θα ομοιάζει με «προεδρική» εκλογή. Εχει ξανασυμβεί, αλλά η νάρκη που φύτευσε η ασυνάρτητη πλειοψηφία της προηγούμενης Βουλής, το καθιστά αυτονόητο. Οπως αυτονόητοι είναι και οι κίνδυνοι, που, μετά την πανδημία, οξύνονται. Κυρίως το γεγονός ότι θα ζήσουμε για ένα αδιευκρίνιστο διάστημα σε συνθήκες πολέμου. Ο κόσμος αλλάζει, όπως κάθε φορά που είχαμε παρόμοιου μεγέθους και εμβέλειας κρίσεις. Η Ευρωπαϊκή Ενωση θα προσαρμοστεί αλλάζοντας. Ο έλεγχος τιμών στα προϊόντα πετρελαίου, στις αρχές του ’70, μετά τη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή, την κατάρρευση του Μπρέτον Γουντς, δηλαδή του μεταπολεμικού νομμισματικού συστήματος συναλλαγών με χαρακτηριστικό την ελεύθερη διακύμανση του δολαρίου, υποχρέωσε την Ευρώπη να «εφεύρει» το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα και το ευρώ. Μας πήρε είκοσι χρόνια, αλλά η πρόοδος προς μια συνεργατική Γηραιά Ηπειρο υπήρξε εντυπωσιακή. Το ίδιο θα συμβεί και τώρα.

Σε αυτό το περιβάλλον, η επόμενη πολιτική σύγκρουση θα είναι όπως ήδη τη βλέπουμε: μεταξύ Μητσοτάκη και Τσίπρα. Το επιδιώκει άλλωστε ο δεύτερος. Ελπίζοντας βεβαίως ότι η φιγούρα του είναι πιο φιλική από εκείνη των στελεχών του. Αν και όλοι μαζί, παραμένουν δέσμιοι του ιστορικού αγνωστικισμού μιας κάποιας ελληνικής «Αριστεράς». Υποθέτει ο ίδιος πως το συναίσθημα της αδικίας, τόσο ριζωμένο στον χαρακτήρα των Ελλήνων, θα υπερκεράσει την εμπειρία της καταστροφής που έφερε η τριετία 2015-18.

Αυτή η ευθεία διπολική αναμέτρηση, με παρατηρητή τον εισέτι «γκρι» Ανδρουλάκη, εξυπηρετεί τον Πρωθυπουργό. Ελάχιστοι πολιτικοί χρειάστηκε να αντιμετωπίσουν τόσο απρόβλεπτες και τόσο βαθιές κρίσεις που ξεδιπλώθηκαν χωρίς προμήνυμα και χωρίς οι ίδιοι οι ηγέτες να έχουν πραγματική συνυπαιτιότητα. Ακόμη κι αν οι εκλογείς εξαντλήσουν την αυστηρότητά τους, ως οφείλουν, ακόμη και αν τον «αδικήσουν», όπως είναι αναμενόμενο, δύσκολα θα προσπεράσουν τη διλημματική απάντηση που πρέπει να δώσουν στο ακόλουθο ερώτημα: «Ποιος, μεταξύ των δύο, προσφέρει μια επιλογή φρόνιμη και συνεπή προς το συμφέρον μου;».

Πιστεύω ότι, αυτή τη φορά, σε αντίθεση με όσα συνέβησαν το 2009 και ξανά το 2015 θα κερδίσει ο ρεαλισμός και όχι ο λαϊκισμός. Οι ρόλοι έχουν μοιραστεί. Προφανώς οι πολίτες εκτιμούν κι επανεκτιμούν συνεχώς το έργο, τη στάση, τις ιδέες και το κύρος, ειδικά το διεθνές, των δύο πολιτικών αρχηγών. Το δείχνουν οι ανοικτές δημοσκοπήσεις, η δημοσιογραφική καθημερινή παρακολούθηση, η αρθρογραφία των ειδικών, τα διεθνή φόρα, ακόμη και οι κομματικές διαδικασίες. Ομως, οι πολίτες αποφασίζουν όταν στηθούν οι κάλπες. Συχνά μάλιστα την προηγουμένη της κρίσιμης ημέρας.

Οταν θα συμβεί αυτό, οι εσωτερικές ισορροπίες αλλά, κυρίως, το διεθνές περιβάλλον μέσα στο οποίο θα κληθεί η Ελλάδα να απαντήσει στο δίλημμα «πρόοδος ή καταστροφή» τα πάντα θα έχουν αλλάξει. Θα υπάρχει πραγματικό διακύβευμα. Οχι μόνον απελπισία και θυμός που δίνουν, σήμερα, τον τόνο στη δημόσια συζήτηση. Κυρίως όμως θα έχει γίνει σαφές το στοίχημα: όπως ακριβώς συμβαίνει με τον δεύτερο γύρο μιας «προεδρικής» εκλογής.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής