Το γαλάζιο συνέδριο

Αυτές οι γραμμές γράφονται πριν από την έναρξη του 14ου συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας και διαβάζονται κατά τη δεύτερη από τις τρεις ημέρες των εργασιών του – άρα εγώ, ο συντάκτης τους, βρίσκομαι σε σαφώς πιο μειονεκτική θέση από εσένα, τον αναγνώστη τους. Ασφαλώς όχι τόσο μειονεκτική όσο φαίνεται. Εάν παρακάμψουμε τις περιπτώσεις σεισμών, λιμών και καταποντισμών, για τις οποίες καθιστώ προσωπικά υπεύθυνο τον μητροπολίτη Μόρφου, που έχει αναλάβει εργολαβικά να μας προειδοποιεί εγκαίρως, τα συνέδρια των κομμάτων είναι τόσο βαρετά προβλέψιμα, όσο και το συζυγικό σεξ ύστερα από τριάντα χρόνια έγγαμου βίου. Προφανώς υπάρχουν και εξαιρέσεις – κι επιτρέψτε μου να σταθώ μόνο σε δύο από τις πλέον αξιομνημόνευτες: στο 20ο συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ενωσης, όπου ο Νικίτα Χρουστσόφ, μπροστά στα έκπληκτα ματάκια εκατοντάδων συνέδρων, αποκάλυψε το αποκρουστικό πρόσωπο του Ιωσήφ Στάλιν και στο αλησμόνητο συνέδριο του ιρακινού Μπάαθ (θα σας γελάσω για το νούμερο), όπου ο Σαντάμ Χουσεΐν γράπωνε τους αντιφρονούντες συνέδρους και τους ξαπόστελνε εκτός αίθουσας «για τα περαιτέρω» (υπάρχει το σχετικό ανατριχιαστικό βίντεο στο YouTube). Μολονότι ολοφάνερα στερούμαι προφητικού χαρίσματος, κάτι μου λέει ότι το 14ο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας θα υπολείπεται σημαντικά εκείνων των συνεδρίων στον τομέα των εντυπώσεων.

Δεν έχω παρευρεθεί σε πολλά κομματικά συνέδρια. Για την ακρίβεια, μονάχα σε δύο: ένα του ΣΥΡΙΖΑ κι ένα της Νέας Δημοκρατίας. Από τη φτωχή μου εμπειρία κατέληξα στο συμπέρασμα πως, εάν δεν είσαι εσύ ο ίδιος ομιλητής, χειροκροτητής ή πανηγυριστής καθ’ έξιν, δεν έχεις σπουδαίους λόγους να παρευρίσκεσαι σ’ ένα συνέδριο· δεν πρόκειται να μάθεις κάτι που δεν γνωρίζεις ήδη. Δεν έχεις εξάλλου τίποτε να προσφέρεις με τον μουρτζούφλικο σκεπτικισμό σου, εκτός και αν σου αναθέσουν ένα ανιχνευτικό «άνοιγμα» προς εκλογικά ακροατήρια που τα θεωρούν εν δυνάμει προσβάσιμα, αλλά όχι κι εκ των προτέρων εξασφαλισμένα. Σε κάθε περίπτωση, άλλοι θα κρίνουν εάν ωφελεί ή όχι η παρουσία σου· εάν υπερτερεί το κέρδος από τη ζημία. Οι ψηφοδιώκτες είναι ανεπιθύμητοι.

Οφείλω επίσης να εξομολογηθώ ότι, απέναντι στη διακυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, εξακολουθώ να διατηρώ τη ψυχραιμία μου: δεν τον θεωρώ ούτε Βελζεβούλ ούτε Χουντίνι. Φιλελεύθερος ο ίδιος, κατά δήλωσή του, παρέλαβε το 2016 ένα κόμμα που, σε μεγάλο βαθμό, ήταν και είναι συντηρητικό. Δεν είναι κακό να είσαι συντηρητικός, όπως δεν είναι κακό και να είσαι φιλελεύθερος -αλλά, όπως και να το κάνουμε, δεν είναι και το καλύτερο που θα σου συμβεί να κληθείς, εν μέσω της χειρότερης παγκόσμιας τρικυμίας, να κουμαντάρεις ένα πλεούμενο, όπου οι μισοί κωπηλάτες θα το οδηγούν προς τον συντηρητισμό, οι άλλοι μισοί προς τον φιλελευθερισμό κι εσύ, ως καπετάνιος, θα είσαι υποχρεωμένος να σφυρίζεις κλέφτικα, λες και δεν συμβαίνει τίποτε αξιοπερίεργο. Ακόμη και αν δεν ενοχλεί εσένα αυτή η νοσηρή κατάσταση, ενοχλεί τους κωπηλάτες που επιθυμούν να σε στρέψουν προς τη δική τους κατεύθυνση και, με την πρώτη ευκαιρία, ετοιμάζονται να σε καταγγείλουν ότι λοξοκοιτάζεις προς τους… άλλους. Πρωθυπουργέ, ένα θα σου πω: σε καταλαβαίνω.

Δεν είμαι βέβαιος ότι θα ακούσετε πολλά από τα παραπάνω στο 14ο συνέδριο. Το γαλάζιο συνέδριο – όπως και το πράσινο, το ροζ ή το κόκκινο – δεν είναι παρά μια πασαρέλα, όπου κατά τακτές ή άτακτες περιόδους επιδεικνύονται κολεξιόν ομοψυχίας, αισιοδοξίας και σιγουριάς -ό,τι εν ολίγοις σπανίζει στον πραγματικό κόσμο.  Δεν λένε ότι, εάν με τις εκλογές άλλαζαν τα πράγματα, θα ήταν παράνομες; Το ίδιο ισχύει και για τα συνέδρια.