Ο Κρητικός Πόλεμος

Γράφω σας να γροικήσετε, άρχοντες τιμημένοι,

τον πόλεμο και τη σκλαβιά, που πάθαν οι καημένοι,

της Κρήτης όλο το νησί, χώρες, χωριά και τόποι,

που πέφτανε σαν τα πουλιά με βόλια οι ανθρώποι.

Μεγάλο φόβον έδινε στη χώρα να θωρούνε

τσι  μπόμπες των Αγαρηνών, που μπαίναν, να σκορπούνε,

που μέσα εμπαίνα το συχνιό, κ᾽ελυούσαν οι ανθρώποι

και ματωμένοι ήτονε του Χάνδακος οι τόποι·

και τα παλάτια ερίχτανε και τα μικρά πλακώνα,

απού τη Στράτα την Πλατειά εφέρνουντα κ᾽εσώνα.

Απού την Άμμο τά᾽ριχνε και τρίγυρα κτυπούσα,

κι ανθρώποι για να πορπατού εκεί δεν εμπορούσα.

Δέομαι με τα δάκρυα, Θεέ, απάκουσέ με,

κι από τα τόσα βάσανα οπού ᾽χω λύτρωσέ με,

εις τ᾽ άδικο που μ᾽εύρηκε τόσους καιρούς και χρόνους

κ᾽έχω πληγές εις την καρδιά αμέτρητες και πόνους.

Κ᾽ συ, ω υπερθαύμαστη Κυρία Μαριάμ μου,

ξελύτρωσέ με την φτωχή, Μεσοπαντίτισσά μου·

κι Άγιοι Δέκα Μάρτυρες, κι Άγιε Τίτε δικέ μου,

σμίξετ᾽εσείς οι έντεκα τώρα, βοηθήσετέ μου.

Κ᾽εις τα καντούνια να θωρείς τη γη κοκκινισμένη

ανθρώπων σάρκες μοιραστή και ματοκυλισμένη.

Εσειούντα τα καμπαναρειά, καμπάνες να λαλούνε,

και να μην έχου φύλαξη ποθές να φυλαχτούνε.

Να θάφτου δεν εφτάνασι ούτ᾽ είχανε ποιοί σκάφτου,

να κάνουσινε μνήματα, να σέρνου, να τους θάφτου,

γιατί το βόλι ήρχετο επά κ᾽εκεί να δίδει

κ᾽εβλέπανε καθημερνό θανατερό σκοτίδι.

Κλάψε, ουρανέ μου, σήμερο, για λόγου μου θρηνήσου,

κι η Κρήτης η ᾽κατόμπολη, για όνομά μου σείσου,

να πέσου τα καμπαναρειά, τους Τούρκους να πλακώσου,

και περισσότερο κακό στη χώρα μου να δώσου,

στον κόσμο για να  γροικηθεί τ᾽άδικο το δικό μου,

να κλάψουσιν οι Χριστιανοί όλοι τον έπαρμό μου.