Μπλέξιμο

Μπλέξιμο

Κάπου 5½ ώρες είναι το ηχογραφημένο υλικό του μακαρίτη Βγενόπουλου με την εκ Καλαμάτας κυρία Δ.Μ. η οποία του εμφανιζόταν ως… «βιβλιοθηκονόμος» της Βασιλικής Θάνου, της γυναίκας που έστειλε για ψυχοφάρμακα, μια διμοιρία κομμωτές διαφόρων τάσεων της κομμωτικής τέχνης. Πεντέμισι ώρες αυθεντικό υλικό, που οδήγησε τον εισαγγελέα στην ανάσυρση από το αρχείο της μήνυσης του Βγενόπουλου για εκβιασμό και άλλες εγκληματικές ενέργειες. Τούτου δοθέντος, έχω την ελπίδα ότι όπου να ‘ναι θα σπάσει ένα βαθύ σπυρί, κακό σπυρί για τη Δικαιοσύνη. Δεν εννοώ τη Θάνου, προς Θεού. Εννοώ τις πράξεις και τις παραλείψεις όσων έπρεπε να ασχοληθούν επί της ουσίας με την υπόθεση αυτή, και δεν έκαναν αυτό που έπρεπε. Ας πούμε η κυρία Αννα Ζαΐρη, η μετέπειτα προϊσταμένη της Οικονομικής Εισαγγελίας. Εδειξε μια σπουδή να θέσει στο αρχείο την έρευνα που είχε αναλάβει σχετικά με τις καταγγελίες του Βγενόπουλου. Αν δεν την έδειχνε, πιθανόν σήμερα να μην υπήρχε λόγος να ασχοληθούμε με όλο αυτό. Επίσης η κυρία Θάνου. Αν έκανε το αυτονόητο, μήνυε δηλαδή αμέσως την κυρία που εμφανιζόταν ως «βιβλιοθηκονόμος» της (όπως θα έκανε ο καθένας που πληροφορείται ότι χρησιμοποιείται το όνομά του σε έναν σκληρό εκβιασμό), σήμερα επίσης, μπορεί να μην υπήρχε θέμα προς συζήτηση. Δεν το έπραξε, και έδειξε να επαφίεται στη γρήγορη αρχειοθέτηση των καταγγελιών, από την κυρία Ζαΐρη.

Τώρα δεν είναι μόνο ότι έμπλεξε η ίδια η πρώην πρόεδρος του Αρείου Πάγου και πρώην σύμβουλος του «Λεγάμενου» κυρία Θάνου. Είναι που κατά τα φαινόμενα θα μπλέξει και η κυρία Ζαΐρη για παράβαση καθήκοντος. Που προφανώς δεν άκουσε προσεκτικά τις 5½ ώρες αυθεντικού (ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΥ!) ηχογραφημένου υλικού. Διότι αν το άκουγε με προσοχή, όλο και κάποιες απορίες θα είχε ώστε να ανακρίνει πραγματικά τη «βιβλιοθηκονόμο» Δ.Μ. ή να καλέσει για κατάθεση τον αστυνομικό, που έπαιξε τον ρόλο του αρχικού διαμεσολαβητή, μεταξύ αυτής και του Βγενόπουλου.

Μπλέξιμο, μεγάλο…

Παραμύθι

Δεν έχει τέλος το παραμύθι με τη ΜΚΟ «Ρεπόρτερ χωρίς σύνορα», που κανονικά θα έπρεπε να ονομάζεται «Ρεπόρτερ με κλειστά μάτια». Διότι αυτοί οι «ρεπόρτερ» ρεπορτάζ δεν πρέπει να κάνουνε, πολιτική κάνουν, και μάλιστα κακής ποιότητας. Διότι όταν για πέντε χρόνια αγνοούν τι συμβαίνει στα ΜΜΕ στην Ελλάδα, με την επιχείρηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ για την άλωσή τους, σε όλα τα επίπεδα, είναι μάλλον ανέκδοτο κακής ποιότητας να μου λες ότι το 2021 ο Τύπος στην Ελλάδα δεινοπάθησε. Ο Τύπος δεινοπάθησε, όχι γιατί τον έπιασε από τον λαιμό ο Μητσοτάκης, αλλά γιατί στα πέντε προηγούμενα χρόνια της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ δεν πάρθηκε ούτε ένα μέτρο για τη στήριξή του. Τι έγινε αντ’ αυτού; Η πιο μετωπική προσπάθεια για να καταστεί υποχείριο της τότε κυβέρνησης, με αποκλειστικό στόχο τη διατήρησή της στην εξουσία. Τα έχω ξαναπεί, και γίνομαι βαρετός, το γνωρίζω. Αλλά έχω κι εγώ τα όριά μου. Στα οποία αδυνατώ να παραμείνω.

Εξανίσταμαι. Βγαίνω από τα ρούχα μου.

Δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που προσπάθησε να βάλει στο χέρι τον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη; Δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που έριξε μαύρο στο Mega; Δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που κατασκεύασε έναν νόμο-έκτρωμα για τις τηλεοπτικές άδειες, εξαιτίας του οποίου ο εμπνευστής του Νίκος Παππάς θα κάτσει στο εδώλιο του Ειδικού Δικαστηρίου; Δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που χρησιμοποίησε όλες τις δομές της πολιτείας (ελεγκτικούς μηχανισμούς, δικαστικό σώμα, υπηρεσίες κάθε λογής, μυστικές και φανερές) προκειμένου να εκβιάσει, να απειλήσει, να εξοντώσει επαγγελματικά και ηθικά δημοσιογράφους; Δεν έγινε επί ΣΥΡΙΖΑ επιστήμη η δολοφονία χαρακτήρων, με τα κάθε λογής «μπιστόλια» που είχε «αρματωθεί» το σύστημα; Δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που παρέδωσε μαθήματα, Phd μαύρης, πίσσα και πούπουλα, προπαγάνδας;

Πού ακριβώς βρισκόταν εκείνη την αλησμόνητη, από κάθε άποψη πενταετία, η ΜΚΟ «Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα και με κλειστά τα μάτια»; Αξιολογούν προφανώς τη… Βόρεια Κύπρο, το Τόγκο, την Μπουρκίνα Φάσο, και άλλες παρόμοιες δημοκρατίες ως παραδείσους όπου ανθεί η ελευθεροτυπία…

Αδιέξοδο

Αυτή λοιπόν η ωραία απάτη με την κατάταξη της Ελλάδας από πλευράς ελευθερίας του Τύπου σε τόσο χαμηλές θέσεις, που έρχεται να ενισχύσει τη σχετική επιχειρηματολογία του ΣΥΡΙΖΑ, έδωσε την ευκαιρία στο κόμμα της χαράς να αναγάγει την πολιτική αντιπαράθεση σε νέα, ανώτερα, επίπεδα. Διαβάζω χθες δήλωση του εκπροσώπου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ Ηλιόπουλου. Λέει διάφορα για την επιστολή του κυβερνητικού εκπροσώπου στη ΜΚΟ με την οποία της ζητάει διάφορα στοιχεία σχετικά με το πώς κατέταξαν τη χώρα εκεί που την κατέταξαν (λογικό εν ολίγοις, αξιωματική αντιπολίτευση είναι), και καταλήγει, με τη φράση:

«Ο κ. Μητσοτάκης είναι η ντροπή της Ευρώπης κι αυτό πλέον το ξέρουν όλοι».

Δεν ξέρω τι ξέρουν όλοι, αλλά όταν η πολιτική αντιπαράθεση φτάνει σε αυτό το σημείο, δεν είναι μόνο το προφανές ότι πλέον έχει χαθεί κάθε μέτρο. Αρχίζεις και υποψιάζεσαι ότι πίσω από τους τόσο υψηλούς τόνους, και τη δυσανάλογα με το περιστατικό, πόλωση, κρύβεται η απεγνωσμένη προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να βγει από το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται εδώ και πολλούς μήνες. Κι αναρωτιέμαι, τι (άλλο) θα κάνουν και θα πουν μέχρι να φτάσουμε στις εκλογές…

Υποδοχή

Στην Καβάλα «ανέβηκε» χθες ο «Λεγάμενος», για περιοδεία, και μεταξύ διαφόρων άλλων που έκανε, συναντήθηκε και με απολυμένους από τα Λιπάσματα. Μάλιστα, όπως διάβασα, αυτοί του είπαν ότι είναι οι πρώτες μαζικές απολύσεις εργαζομένων, πράγμα το οποίο με στενοχώρησε ιδιαίτερα. Αλλά ήταν σε προφανή δυσαρμονία, με τη «γραμμή» ΣΥΡΙΖΑ, ότι επί Μητσοτάκη, που προστατεύει τα καρτέλ και το μεγάλο κεφάλαιο, ασύδοτη η εργοδοσία προχωρεί σε μαζικές απολύσεις. Αν αυτές, στα Λιπάσματα Καβάλας ήταν οι πρώτες μαζικές, οι άλλες λογικά δεν πρέπει να υπήρξαν ποτέ και ο «Λεγάμενος» παραμύθιαζε ως συνήθως τον κόσμο. Αλλη εξήγηση δεν βρίσκω.

Για την ιστορία, και επειδή διάβασα κάτι διθυραμβικά περί θερμής υποδοχής και περί συνθημάτων, καπνογόνων κ.λπ. κατά την υποδοχή του «Λεγάμενου» στην ωραία Καβάλα, το ακριβές είναι ότι καμιά 25αριά άτομα είχαν μαζευτεί – μου μετέδωσε έκτακτος, από κάθε άποψη, «ανταποκριτής» μου στην Καβάλα…

Μονάρχης

Επίσης με πληροφόρησαν ότι πήγε μόνος, κατά το πώς το συνηθίζει το τελευταίο διάστημα, στην περιοδεία. Λογικό θα πει κανείς, αυτός είναι το μεγάλο κεφάλαιο του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς αυτόν τι θα ήταν ο κόμμα της χαράς; Το γκρουπούσκουλο του 3%-4%, του «μπαίνει, δεν μπαίνει στη Βουλή». Ενδεχομένως να πρέπει να κάνει και πρόβες, τώρα που θα είναι και ο απόλυτος μονάρχης του κόμματος – οι αλλαγές που επέβαλλε στο κόμμα, δεν το καθιστούν απλώς αρχηγικό, όχι. Κάτι σε μοναρχία θυμίζει. Ενός ανδρός αρχή, και τέτοια.

Από την άλλη, στην Καβάλα πας, με το συνδικάτο των εργαζομένων στα Λιπάσματα συναντάσαι. Πού πας μονάχος και δεν παίρνεις τη βοήθεια του κοινού; Πάρε συνοδεία τον μπαρμπα-Αλέκο Φλαμπουράρη και τον «Μανόλο» τον Πετσίτη μαζί, που όσο να πεις τα ξέρουν τα Λιπάσματα, από εποχής του αξέχαστου Λούα Λούα…