Ολα τα βλέμματα στραμμένα {LF}στο Μπέλφαστ

Ημέρα εκλογών είναι η σημερινή για το Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς σε Αγγλία, Σκωτία και Ουαλία εκατομμύρια ψηφοφόροι καλούνται να επιλέξουν χιλιάδες μέλη (4.350 μόνο στην Αγγλία) δημοτικών και τοπικών συμβουλίων. Παρά δε το γεγονός ότι η σημασία της αναμέτρησης αυτής δεν μπορεί να συγκριθεί με την αντίστοιχη των βουλευτικών εκλογών, είναι σαφές ότι οι πάντες θα «μετρήσουν» το πολιτικό κόστος που έχει υποστεί η κυβέρνηση του Μπόρις Τζόνσον και προσωπικά ο πρωθυπουργός από όσα έχουν συμβεί τους τελευταίους μήνες, συμπεριλαμβανομένου του σκανδάλου των «κορωνοπάρτι» στην Ντάουνινγκ Στριτ.

Η αλήθεια, ωστόσο, είναι πως ειδικά σήμερα η προσοχή θα είναι στραμμένη προς το Μπέλφαστ, καθώς οι πολίτες της Βόρειας Ιρλανδίας θα εκλέξουν τα 90 μέλη της τοπικής Βουλής. Η αιτία δεν είναι άλλη από το σενάριο που οι δημοσκοπήσεις φέρουν ως το πιο πιθανό: την πρωτιά του αριστερού και εθνικιστικού Σιν Φέιν, του κόμματος που θεωρούνταν επί δεκαετίες το πολιτικό σκέλος του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού (IRA) και υποστηρίζει την ένωση με τη «μητέρα» Ιρλανδία, εκφράζοντας τον καθολικό πληθυσμό της περιοχής.

Εφόσον αυτό συμβεί – κάτι που θεωρείται το πιθανότερο, καθώς η διαφορά μοιάζει να είναι μεγάλη, αφού φέρεται να προηγείται με 26% έναντι 18% του δεύτερου -, τότε θα είναι η πρώτη φορά που το κόμμα του Τζέρι Ανταμς θα βρεθεί σε θέση «οδηγού» των πολιτικών εξελίξεων. Σπάζοντας μια παράδοση που θέλει την παράταξη των ενωτικών, οι οποίοι υποστηρίζουν την παραμονή στο Ηνωμένο Βασίλειο, να επικρατεί σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις που έχουν διεξαχθεί εδώ και 101 χρόνια.

Οπως εύκολα καταλαβαίνει κανείς, από μόνο του αυτό είναι κάτι που αρκεί για να οδηγήσει σε σημαντικές αναταράξεις στη Βόρεια Ιρλανδία, ενδεχομένως και μια γενικευμένη κρίση. Μια κρίση η οποία θα μπορούσε να θέσει εν αμφιβόλω και τη Συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής, που υπογράφηκε το 1998 και έθεσε τυπικά τέλος στον αιματηρό πολυετή εμφύλιο. Διότι μπορεί το Σιν Φέιν να συγκυβερνά ουσιαστικά τα τελευταία 15 χρόνια μαζί με το Δημοκρατικό Ενωτικό Κόμμα (DUP), από τη θέση του αναπληρωτή πρωθυπουργού (που έχει δικαίωμα βέτο), όμως η παρουσία στην κορυφαία θεσμική θέση της αντιπροέδρου του, Μισέλ Ο’Νιλ, θα έχει τεράστιο συμβολισμό για τον ιρλανδικό εθνικισμό.

Είναι, άλλωστε, ο λόγος που έκανε τον ηγέτη του DUP Τζέφρι Ντόναλντσον να απειλήσει – στη διάρκεια τηλεμαχίας το βράδυ της Τρίτης – ότι σε περίπτωση επικράτησης του μεγάλου του αντιπάλου δεν πρόκειται να συμμετέχει στην κυβέρνηση, κάτι που αντικειμενικά θα παραλύσει το Στόρμοντ, όπως ονομάζεται η τοπική Βουλή. Σημειώνεται, μάλιστα, ότι ο ίδιος έθεσε ως όρο για να αλλάξει τη στάση του την αναθεώρηση του πρωτοκόλλου που συνοδεύει τη συμφωνία για το Brexit, το οποίο έχουν καταδικάσει οι ενωτικοί, υποστηρίζοντας ότι αποδυναμώνει τη θέση της Βόρειας Ιρλανδίας στο Ηνωμένο Βασίλειο και εκφράζοντας την έντονη δυσφορία τους για τη στάση του DUP, το οποίο θεωρούν συνυπεύθυνο.

Σε κάθε περίπτωση, τα πράγματα θα γίνουν πιο σοβαρά στην περίπτωση που οι πολιτικές εξελίξεις φέρουν το Σιν Φέιν στην κυβέρνηση της Ιρλανδίας, με την επικεφαλής του, Μέρι Λου ΜακΝτόναλντ, να αναλαμβάνει την πρωθυπουργία του κράτους – μέλους της ΕΕ. Αν και οι επόμενες εκλογές είναι τυπικά προγραμματισμένες για τις αρχές του 2015, δηλαδή σε σχεδόν τρία χρόνια από σήμερα, η κοινωνική δυσαρέσκεια έχει φέρει το κόμμα στην πρώτη θέση, με τις δημοσκοπήσεις να του δίνουν δέκα μονάδες διαφορά από τα δύο παραδοσιακά, το Fianna Fail και το Fine Gael.

Βεβαίως, υπάρχει ακόμη πολύς δρόμος και χρόνος μέχρι τη στιγμή (εάν έρθει αυτή η στιγμή…) που η Ο’Νιλ και η ΜακΝτόναλντ θα δώσουν τα χέρια δημοσίως, ως επικεφαλής των κυβερνήσεων της Ιρλανδίας και της Βόρειας Ιρλανδίας. Το σίγουρο, ωστόσο, είναι ότι αμφότερες έχουν προσπαθήσει να αλλάξουν τη φυσιογνωμία του κόμματος τα τελευταία χρόνια και κυρίως μετά το 2018, όταν ο «σκληρός» Ανταμς παρέδωσε τη σκυτάλη της ηγεσίας. Χωρίς να αφαιρούν από τις «σημαίες» του τον εθνικισμό και τις παραδόσεις, έχουν επικεντρώσει στο κοινωνικό ζήτημα (ακρίβεια, κατοικίες κ.λπ.), το οποίο βρίσκεται διαρκώς στο προσκήνιο την τελευταία δεκαετία, μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008-09 που έπληξε σφοδρά τόσο την Ιρλανδία όσο και την «όμορη» Βόρεια Ιρλανδία.