Μέσα στα ιδιαίτερα διαμερίσματα του αυτοκράτορος, μέσα στο παλάτι, άρχισε ένα παράξενο κοντσέρτο. Ηταν φθινοπωρινό σούρουπο. Η μεγάλη, μαρμάρινη αίθουσα με τις κολόνες αντηχούσε από τη φωνή του Τερπνού, του αοιδού που είχε καλέσει ο Νέρων. Αυτός ήταν ο μοναδικός ακροατής. Μόλις ο καλλιτέχνης τελείωνε το τραγούδι, ο μελομανής Νέρων τού ζητούσε κι άλλο. Το κοντσέρτο παρετάθη επί πολλές ώρες. Περασμένα μεσάνυκτα έφυγε ο τραγουδιστής από τα δώματα του αυτοκράτορος. «Σε περιμένω κι αύριο, την ίδια ώρα» είπε ο Νέρων στον Τερπνό, προπέμποντάς τον. Κι αυτό συνεχίστηκε επί μακράν σειράν ημερών. Ο αυτοκράτωρ έπαιρνε μαθήματα ωδικής. Ο διάσημος κιθαρωδός τού μιλούσε για την τέχνη του, του εξηγούσε πόσο δύσκολο είναι να γίνει κανείς κάτοχος της τέχνης του τραγουδιού, πόσο σκληρά έπρεπε να εργασθή όποιος ήθελε να γίνει… γαλιάντρα. Ο Νέρων όχι μόνον δεν έχασε το θάρρος του, αλλ’ εδιπλασίασε το πείσμα του, προκειμένου να μάθη να τραγουδά. Είχε γίνει αυτοκράτωρ. Και τι δεν θα έδινε όμως για να γινόταν τενόρος! Η φωνή του ήταν αδύνατη και κάπως βραχνή – κι ας λέη στον διθύραμβό του ο Σενέκας, θέλοντας να τον κολακεύσει, πως ο μαθητής του «δεν υστερούσε του Απόλλωνος, ούτε στη φωνή, ούτε στο τραγούδι». Με την ελπίδα ν’ αναπτύξει τη φωνή του, ο Νέρων υπεβλήθη σε περίπλοκες ασκήσεις. Αν πιστέψωμε τον Σουετόνιο, το βράδυ που πλάγιαζε ο Νέρων, έβαζε πάνω στο στήθος του μια μολυβένια πλάκα. Ετσι τα πνευμόνια του αναγκαζόντουσαν να καταβάλουν μεγαλύτερη προσπάθεια για την αναπνοή και δυνάμωναν. Υστερα από κάθε γεύμα έπαιρνε καθαρτικά και χρησιμοποιούσε συνεχώς εμετικά. Ο λάρυγγάς του έγινε γι’ αυτόν αντικείμενο ιδιαιτέρας προσοχής. Ο αυτοκράτωρ φυλαγόταν από τα ρεύματα του αέρος και την καταιγίδα, μην τυχόν κρυολογήση και βραχνιάση. Και δώστου κι έκανε γαργάρες… Αλλο που δεν ήθελε ο Σενέκας! Οσο περισσότερο θα ησχολείτο ο εστεμμένος μαθητής του με τα μαθήματα φωνητικής μουσικής, τόσο λιγώτερο θα ησχολείτο με την κυβέρνηση της χώρας. Κι έτσι θα ήταν ελεύθερος να κυβερνά και να κάνει ό,τι θέλει ο Σενέκας, άνευ στέμματος αυτοκράτωρ!
