Τι είπες, ποιος είσαι, γιατί το είπες…

Ολη η Ευρώπη περιμένει να δει τον αποψινό ημιτελικό του Τσάμπιονς Λιγκ ανάμεσα στη Μάντσεστερ Σίτι και τη Ρεάλ – θα τον δούμε στο MΕGΑ στις 22.00. Οι πρωταθλητές Αγγλίας θα κατεβούν στο Μπερναμπέου έχοντας το αβαντάζ ενός γκολ χάρη στη νίκη τους με 4-3 στο πρώτο ματς. Στα παιχνίδια του πρωταθλήματος που προηγήθηκαν της αποψινής αναμέτρησης και οι δυο ομάδες έδειξαν σε εξαιρετική κατάσταση. Η Σίτι διέλυσε τη Λιντς κερδίζοντας την 4-0 εκτός έδρας. Η Ρεάλ γιόρτασε την κατάκτηση του πρωταθλήματος κερδίζοντας στην έδρα της με 4-0 την Εσπανιόλ. Συνυπολογίζοντας αυτά (και το 4-3 του πρώτου ματς) μπορούμε να περιμένουμε ένα 4-4 απόψε. ‘Η ένα 5-4.

Παράταση

Θα συμβεί κάτι τέτοιο; Δύσκολο. Το θεαματικό 4-3 του πρώτου ματς οφείλεται και στο ότι υπήρχε ρεβάνς: η ομάδα του Γκουαρντιόλα πήρε κάποιο ρίσκο παραπάνω κι άφησε στους Ισπανούς χώρους για αντεπιθέσεις, γιατί ήθελε τη νίκη – απόψε θέλει την πρόκριση. Υπάρχει μια διαφορά. Η διαφορά αυτή ίσως μας δώσει ένα διαφορετικό ματς – λέω ίσως γιατί με αυτά που έχει κάνει φέτος η Ρεάλ στο Τσάμπιονς Λιγκ ποτέ δεν ξέρεις! Η Βασίλισσα έχει δεχτεί επτά γκολ στα δυο τελευταία ματς που έδωσε (τρία από την Τσέλσι και τέσσερα από τη Σίτι) κι όμως είναι ακόμα ζωντανή. Κι αν έχει μερικά μεγάλα παιδιά, (Μπενζεμά, Κρος, Μόντριτς, Καζεμίρο κ.λπ.)  που λογικά θα έπρεπε να δυσκολεύονται λόγω ηλικίας από τα πολλά συνεχόμενα ματς, θυμίζω ότι την Τσέλσι (που παίκτη πάνω από 31 ετών είχε στην ενδεκάδα της μόνο έναν…) την απέκλεισε στην παράταση.

Αξιζε

Δεν ξέρω αν θα ξαναδούμε ένα ματς με πολλά γκολ όπως το πρώτο: αυτό που ξέρω είναι ότι απόψε θα υπάρξει ένας μεγάλος χαμένος. Οποιος δεν τα καταφέρει να προκριθεί θα ζήσει ένα δράμα για διαφορετικούς λόγους. Η Σίτι γιατί πάλι δεν θα κερδίσει το Τσάμπιονς Λιγκ, μολονότι ξεκίνησε ως φαβορί για την κατάκτησή του, και η Ρεάλ γιατί με όσα έκανε φέτος στη διοργάνωση αληθινά το άξιζε…

Αγχος

Από την άλλη δεν νομίζω ότι θα δούμε ένα σπουδαίο ματς στην Τούμπα στο εξ αναβολής ΠΑΟΚ – Ολυμπιακός για το πρωτάθλημα. Τα δυο πρόσφατα ματς του Κυπέλλου έδειξαν ότι οι δυο ομάδες φοβούνται η μία την άλλη: οι δυο ισοπαλίες τους ήταν κυρίως αποτέλεσμα έλλειψης κάποιου είδους ρίσκου. Απόψε λογικά θα έπρεπε και οι δυο να παίξουν πιο ανοιχτό ποδόσφαιρο, αφού ο μεν Ολυμπιακός ψάχνει απλά βαθμούς που θα του δώσουν και μαθηματικά το πρωτάθλημα, ο δε ΠΑΟΚ δεν θα έπρεπε να έχει κανένα άγχος, αφού οι 13 βαθμοί που τον χωρίζουν από τον αντίπαλό του είναι μάλλον αδύνατο να καλυφθούν. Αλλά ο Ολυμπιακός γνώρισε πρόσφατα μια θύελλα γκρίνιας γιατί αποκλείστηκε από τον ΠΑΟΚ και ο ΠΑΟΚ είναι χωρίς νίκη σε επτά ματς στη σειρά. Θέλω να πω πως μετά το τέλος του ματς ο μεν Πέδρο Μαρτίνς δεν θα ήθελε να συζητάνε όλοι για το τι κάνει και τι δεν κάνει στα ντέρμπι, ο δε Ραζβάν Λουτσέσκου δεν νομίζω πως θα περνούσε ήσυχες μέρες, αν έχανε από τον Ολυμπιακό στην Τούμπα. Κι όλα αυτά νομίζω αρκούν για να ξαναδούμε πάλι ένα παιχνίδι στο οποίο δυο κουρασμένες ομάδες θα περιμένουν μήπως προκύψει ένα γκολ από το πουθενά…

Μπάσκετ

Κουρασμένες ομάδες είναι κι ο Ολυμπιακός του μπάσκετ και η Μονακό του Τζέιμς που θα δώσουν απόψε στο ΣΕΦ το πέμπτο μεταξύ τους ματς σε δυο εβδομάδες. Το γήπεδο θα είναι κατάμεστο, η θέληση των παικτών του Γιώργου Μπαρτζώκα τεράστια, αλλά όπως είδαμε και στο δεύτερο ματς της σειράς απέναντι στο αουτσάιντερ της διοργάνωσης όλα αυτά δεν αρκούν πάντα: τη Μεγάλη Παρασκευή ο Ολυμπιακός έχασε εντός έδρας από τη Μονακό πολύ εύκολα, παρά την υποστήριξη των οπαδών του και το ενθαρρυντικό του ξεκίνημα. Είναι φαβορί απόψε, αλλά πρέπει να κάνει το καλύτερό του ματς εντός έδρας. Δεν προβλέπεται κάποιου είδους κατάρρευση της πεισματάρας αντιπάλου του: η Μονακό θα κάνει ό,τι μπορεί.

Χρόνια

Ομολογώ ότι αυτό που με προβληματίζει είναι ο τρόπος που τελείωσε το τέταρτο ματς στη σειρά. Η φάση στην οποία ο Σλούκας αστόχησε στο δύσκολο τρίποντο υπήρξε ένα χαμένο ματς πόιντ – ελπίζω να μην αποδειχτεί το μοναδικό που ο Ολυμπιακός είχε στη σειρά και να μη συζητάνε όλοι χρόνια για το γιατί το σπατάλησε. Για την αλήθεια του πράγματος το ματς δεν κρίθηκε στο δύσκολο σουτ του Σλούκα, αλλά στην άρνηση του Φαλ να ψάξει το δίποντο της νίκης ενώ αντίπαλός του ήταν ο 30 πόντους (!) κοντύτερος από αυτόν Μάικλ Τζέιμς. Σε έλληνα δημοσιογράφο που τον ρώτησε γιατί δεν προσπάθησε αυτός να τελειώσει το ματς, ο Φαλ απάντησε ότι ένιωσε ότι ήταν εκτός ισορροπίας («I was off balance men» είπε χαρακτηριστικά) και για αυτό δεν σούταρε. Ελπίζω όλα αυτά στον Ολυμπιακό ήδη να τα ξέχασαν. Και να μην τα συζητάνε μετά το ματς όπως για δεκαετίες συζητάνε τη φάση που ο Πάσπαλιε πάτησε τη γραμμή στο Λιμόζ, το τρίποντο του Τόμπσον με την Μπανταλόνα κ.λπ. κ.λπ.

Οσιμ

Τέλος θέλω να πω πως διάβασα και χάρηκα τις αναφορές του Κώστα Κοφινά, του Γιώργου Νασμή και του Βασίλη Μοιρώτσου στον πρόσφατα εκλιπόντα Ιβιτσα Οσιμ, παλιό προπονητή όχι μόνο του ΠΑΟ αλλά και της τότε ενωμένης Γιουγκοσλαβίας με την οποία το 1990 έφτασε ένα βήμα από τον ημιτελικό του Μουντιάλ γνωρίζοντας έναν αποκλεισμό από την Αργεντινή του Μαραντόνα – κομμάτι άδικο. Οι αναφορές αυτές θύμισαν το πέρασμα του Οσιμ από την Ελλάδα που υπήρξε σαφώς θεαματικό. Μπορεί τα αποτελέσματά του σε εκείνο τον ΠΑΟ να μην ήταν τα καλύτερα (ο Οσιμ δεν κέρδισε το πρωτάθλημα παρότι ο ΠΑΟ ήταν αναμφίβολα η δυνατή ομάδα της εποχής), αλλά έγραψε ιστορία με πράξεις, καυγάδες και κυρίως ατάκες. Η διασημότερη από όλες είναι το περίφημο «η μπάλα είναι πόρνη» που είπε μετά από ένα ματς του Παναθηναϊκού με τον Ηρακλή.

Ατάκα

Γιατί το υπογραμμίζω; Για να γίνει κατανοητό ότι μια ατάκα μπορούσε να γράψει ιστορία πάντα στο ποδόσφαιρο χαρίζοντας ένα είδος αθανασίας σε όποιον είχε το θάρρος να πει κάτι που ξεπερνά τα συνηθισμένα κλισέ. Στα χρόνια εκείνα δεν υπήρχαν social media. Δεν υπήρχαν like και «καρδούλες» και tweet και retweet. Το να πεις κάτι και αυτό να το θυμάται ο κόσμος τριάντα χρόνια μετά, ήταν σπάνιο. Τώρα μπορεί να πάρεις 10 χιλιάδες like για μια μπαρούφα κι αύριο να μη θυμάται κανείς τι είπες, ποιος είσαι, γιατί το είπες κ.λπ.