Σύνορα

Η ερώτηση είναι απλή. Θα φυλάμε ή δεν θα φυλάμε τα σύνορά μας;

Η απάντηση είναι επίσης απλή. Θα τα φυλάμε έως ότου σβήσει ο ήλιος. Και θα τα περνούν μόνο όσοι θέλουμε.

Η απάντηση είναι απλή επειδή είναι παλιά. Χρονολογείται από το 1830 όταν γίναμε ανεξάρτητο κράτος. Εκτοτε μερικές χιλιάδες πρόγονοί μας έδωσαν τα κοκαλάκια τους για τα σύνορα αυτά.

Τελεία. Παράγραφος.

Αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχει μια ευρεία επιχείρηση κατάλυσης των συνόρων. Από πολιτικούς, δημοσιογράφους, τζιτζιφιόγκους, μη κυβερνητικές οργανώσεις, ευρωβουλευτές και φυσικά διακινητές κάθε ειδικότητας.

Εύλογο. Η κατάλυση των συνόρων βολεύει το κοντραμπάντο. Κοντραμπάντο ανθρώπων, εμπορευμάτων, ακόμη και ιδεών ή αξιών.

Στο επίκεντρο της κομπίνας είναι το υποτιθέμενο «Προσφυγικό», το οποίο είναι ουσιαστικά Μεταναστευτικό.

Διότι τουλάχιστον στην Ελλάδα προσφυγικό ζήτημα δεν υπάρχει. Κανένας πόλεμος και καμία θύελλα διώξεων ή κατατρεγμών δεν διεξάγεται στα σύνορά μας ώστε να ανοίξουμε την πόρτα στους κατατρεγμένους.

Η πιο κοντινή περίπτωση είναι η Ουκρανία κι ευχαρίστως προσφερθήκαμε να φιλοξενήσουμε όσους πρόσφυγες μας αναλογούν.

Αλλά έως εκεί. Ούτε Πακιστανοί, ούτε Σομαλοί, ούτε Αφγανοί, ούτε Σύροι, ούτε Μπουργκινοφασιώτες ή Μπαγκλαντεσιανοί είναι της αρμοδιότητάς μας. Η μετανάστευση δεν αποτελεί δικαίωμα.

Τι έχουμε λοιπόν; Μια τεράστια επιχείρηση παράνομης μετανάστευσης με οικονομικά κίνητρα κι ένα λόμπι που την υποστηρίζει, συνήθως με το αζημίωτο. Αυτό το λόμπι οδήγησε σε παραίτηση τον επικεφαλής της Frontex επειδή έκανε τη δουλειά του.

Εχουμε όμως και κάτι άλλο. Την ύπουλη προσπάθεια να παρακαμφθεί η δημοκρατική βούληση του ελληνικού λαού.

Διότι όποιος θέλει να ανοίξει τα σύνορα και να μαζέψει κάθε λογής περαστικούς, αφήνει το λακριντί, φτιάχνει κόμμα, στήνει κάλπη και ρωτάει τον ελληνικό λαό.

Καθαρά πράγματα. Διότι έτσι δουλεύουν οι δημοκρατίες και κανείς δεν δικαιούται να υποκαθιστά τη λαϊκή βούληση.

Ούτε ο διασώστης Ιάσονας, ούτε το Lighthouse report (ό,τι κι αν είναι…), ούτε το «Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες» (που δεν υπάρχουν…).

Κι όταν διαβάζω τον διευθυντή του «Συμβουλίου» να ζητάει έναν «αληθινά ανεξάρτητο μηχανισμό επιτήρησης των συνόρων» πραγματικά ανατριχιάζω με το βαρύγδουπο της ανοησίας («ΤΑ ΝΕΑ», 3/5).

Ποια χώρα σε όλο τον κόσμο φυλάει τα σύνορά της με «ανεξάρτητο μηχανισμό επιτήρησης»; Ποιοι θα τον αποφασίσουν και ποιοι θα τον αποτελούν; Γιατί οι ενδιαφερόμενοι δεν το προτείνουν στις εκλογές;

Ξέρετε γιατί; Επειδή ξέρουν ότι θα φάνε το μαύρο της ζωής τους.

Και γι’ αυτό προσπαθούν να υποκαταστήσουν μια χώρα στη ζούλα.

Ευγενής φιλοδοξία. Αλλά δεν βλέπω να το πετυχαίνουν. Το έχουν δοκιμάσει κι άλλοι χωρίς αποτέλεσμα.