Δημοσιογραφικά

Αυτό που έμεινε στους Ιταλούς από τη συνέντευξη του Σεργκέι Λαβρόφ στο Rete 4 δεν ήταν τόσο οι ανοησίες του ρώσου υπουργού Εξωτερικών για το εβραϊκό αίμα του Χίτλερ. Ούτε οι εμφανώς προσυνεννοημένες ερωτήσεις, οι προπαγανδιστικές απαντήσεις και η απουσία οποιουδήποτε αντιλόγου από την πλευρά του ιταλού δημοσιογράφου. Αλλά ο τρόπος με τον οποίο ο τελευταίος έκλεισε τη συνέντευξη: «Σας ευχαριστώ. Καλή δουλειά». Με άλλα λόγια, «συνεχίστε τις σφαγές».

Αυτό που έμεινε στους Αμερικανούς από την ομιλία του διευθυντή των Los Angeles Times Κέβιν Μέριντα στην ετήσια εκδήλωση του Columbia Journal School το περασμένο Σαββατοκύριακο στη Νέα Υόρκη δεν ήταν τόσο η γενική του εκτίμηση ότι το χαρτί έχει ημερομηνία λήξεως. Αλλά η πρόβλεψή του ότι, στην έντυπη μορφή τους, οι εφημερίδες θα αντέξουν από ένα ως πέντε ακόμη χρόνια. Κάποιοι μεγάλοι όμιλοι, είπε, μπορεί να συνεχίσουν να τυπώνουν για λίγο ακόμη. Αλλά οι περισσότερες εφημερίδες ή θα περάσουν σε ψηφιακή μορφή ή θα κλείσουν.

Αυτό που μένει στους Ελληνες από την ετήσια έκθεση των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα για την ελευθερία του Τύπου δεν είναι τόσο ότι η χώρα μας πέφτει 38 θέσεις και τοποθετείται στην 108η θέση, μεταξύ Μπουρούντι και Ζάμπιας. Οι συντάκτες της έκθεσης προφανώς είναι πεπεισμένοι ότι η δολοφονία Καραϊβάζ είχε πολιτικά κίνητρα και ότι οι ελληνικές Αρχές προστατεύουν τους δολοφόνους, όπως έγινε στη Μάλτα με τους δολοφόνους της Ντάφνι Καρουάνα Γκαλίτσια και στη Σλοβακία με τους δολοφόνους του Γιαν Κούτσιακ. Οι Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα προφανώς θεωρούν λογικό η Ελλάδα να βρίσκεται 23 θέσεις κάτω από την Ουγγαρία, όπου τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης ελέγχονται από το καθεστώς Ορμπαν. Αλλά ο Παπαδημούλης;

Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος μάλλον δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι αποκλεισμένος από τα «συστημικά» μέσα ενημέρωσης, έκρινε σκόπιμο να καταθέσει ερώτηση στην Κομισιόν κάνοντας λόγο για διεθνή διασυρμό της χώρας και ζητώντας της να λάβει άμεσα μέτρα για την προστασία της ελευθερίας του Τύπου «ως συστατικού στοιχείου της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου». Ο άνθρωπος που θεωρεί λογικό το κόμμα του να έχει «δημοσιογραφικό όργανο», ένα έντυπο δηλαδή που δεν υπηρετεί την ελευθερία του λόγου αλλά την κομματική γραμμή – μη διστάζοντας μάλιστα να κατακεραυνώσει ακόμη και στελέχη του κόμματος που διαφωνούν με αυτή τη γραμμή -, καλεί την Ευρώπη, την οποία το ίδιο αυτό κόμμα ήθελε κάποτε να αλλάξει, να προστατεύσει τους έλληνες δημοσιογράφους και τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης, κάποια από τα οποία το ίδιο πάντα κόμμα προσπάθησε όταν είχε την εξουσία να κλείσει.

Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι τον Παπαδημούλη μάλλον δεν θα τον πείραζε αν ένας έλληνας δημοσιογράφος ευχόταν στον υπουργό Εξωτερικών μιας χώρας που ευθύνεται για εγκλήματα πολέμου «καλή δουλειά». Εφόσον επρόκειτο για τη Ρωσία, βέβαια.