Οι πρώτοι έσονται έσχατοι

Παρί Σεν Ζερμέν. Και Λέικερς. Βίοι παράλληλοι. Με θέα την εκκωφαντική αποτυχία. Δύο ομάδες σε διαφορετικά αθλήματα, ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Αλλά, φεύ, τόσο όμοιος ο τρόπος της καταστροφής, το πώς συγκρούστηκαν με τον τοίχο της ανυποληψίας έχει πολλά κοινά σημεία. Το περασμένο καλοκαίρι και έως και το φθινόπωρο, καθ’ όσον μιλάμε για ομάδα του ΝΒΑ, χτίστηκαν προκειμένου να κατακτήσουν τα πάντα. Η Παρί όχι τη γαλλική Λίγκα στην οποία έφτασε ξανά στην κορυφή – αλίμονο αν δεν κατάφερνε και αυτό. Ηθελε να πανηγυρίσει το Τσάμπιονς Λιγκ και να σταματήσουν να πέφτουν στο πηγάδι τα πετροδόλαρα. Κι όμως, η αστραφτερή Παρί, οι νέοι Galacticos, δεν μπήκαν καν στα προημιτελικά. Οι δε Λέικερς, ανήμποροι να περισώσουν ακόμα και τα προσχήματα, μολονότι είχαν ως όνειρο τον τίτλο, δεν είδαν το όνομά τους ούτε στη λίστα των play offs. Ο μεγαλύτερος κρότος εδώ και χρόνια στο αμερικανικό μπάσκετ, και όχι με θετικό πρόσημο.

Το ρίσκο της ηλικίας
Ας δούμε αναλυτικά τις δύο ιστορίες.  Οι Λέικερς εκπόνησαν το εξής πλάνο: μάζεψαν σχεδόν  όποιον παίκτη… 30φεύγα υπήρχε στην αγορά και ήταν All Star κατά το παρελθόν. Δηλαδή, 10 χρόνια πριν!  Στο απώτατο μέλλον με τέτοια ονόματα που είχαν οι Λιμνάνθρωποι, όλο και κάποιος θα βρεθεί στο Hall of Fame, ίσως και πέντε-έξι από τους άσους που δεν έφεραν την άνοιξη τούτη την τραυματική σεζόν. Το να αγοράζεις όμως εμπειρία και άσους της περασμένης εποχής δεν σου εγγυάται την επιτυχία. Λανθασμένος σχεδιασμός. Κάκιστη κατανομή δυνάμεων. Βετεράνοι χωρίς εμπνεύσεις και όραμα. Εγιναν παίγνια στα χέρια διψασμένων αστέρων του σήμερα και τους έριξαν… αναίσθητους στο παρκέ!

Τι είχαν οι Λέικερς; Από ονόματα δεν μπορεί κανένας να μείνει παραπονεμένος… Αρχικά ο «πολύς» ΛεΜπρον Τζέιμς. Στα 38 του, συγκαταλέγεται στους κορυφαίους παίκτες όλων των εποχών. Τέσσερις φορές πρωταθλητής του NBA, τέσσερις φορές πολυτιμότερος παίκτης του πρωταθλήματος, τέσσερις φορές MVP των τελικών, 17 φορές μέλος της καλύτερης ομάδας του ΝΒΑ, πρώτος σκόρερ τη σεζόν 2007-08 και δεύτερος σκόρερ στην ιστορία του πρωταθλήματος. Ενας αληθινός μύθος, κι όμως επί των ημερών του προέκυψε ένα απίστευτα δυσάρεστο αποτέλεσμα.

Aπό κοντά και ο Ντουάιτ Χάουαρντ. Εχει παίξει οκτώ φορές σε All Star Game, επέστρεψε για δεύτερη φορά στο Λος Αντζελες με στόχο να πανηγυρίσει τίτλο όπως και το 2020 με την ίδια ομάδα. Το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο του 2008 είναι πολύ μακρινό και ο Χάουαρντ των 36 ετών πέρασε κάτω από τον πήχη των προσδοκιών. Κι ας είναι ο επονομαζόμενος Superman, όπως παλαιότερα τον βάφτισε ο μεγάλος Σακίλ Ο’ Νιλ…

Ο γερόλυκος Καρμέλο
Για τον Καρμέλο Αντονι δεν χρειάζονται συστάσεις. Ενας από τους καλύτερους παίκτες διαχρονικά, με τέσσερα ολυμπιακά μετάλλια. Eμφανίστηκε στην Αθήνα το 2004 και βγήκε τρίτος με τις ΗΠΑ, έκτοτε όμως έκανε συλλογή χρυσών: στο Πεκίνο, στο Λονδίνο και στο Ρίο. Το 2013 υπήρξε πρώτος σκόρερ στο ΝΒΑ, τώρα βρίσκεται στα 37 του και δίνει ακόμη μάχες. Εστω και όχι πάντα νικηφόρες, όπως τουλάχιστον αποδείχθηκε τη σεζόν που διανύουμε, μια σεζόν που έχει «κλείσει» για τους Λέικερς. Ο Αρίζα των 36 ετών ήρθε ξανά το περασμένο καλοκαίρι αλλά δεν… Είχε πάρει τίτλο το 2009(!) στο Λος Αντζελες, ενώ για τον Ράσελ Γουέστμπρουκ δεν χρειάζονται εκτενή σχόλια. Η διαδρομή του λέει τα πάντα. Σκόρερ ολκής, μυδράλιο κανονικό στα παρκέ, έχει παίξει σε εννέα All Star, ήταν MVP το 2017, συλλέκτης διακρίσεων ατομικών και σπουδαίος παίκτης. Είναι 33 ετών, όχι μεγάλος για να ειπωθεί η αλήθεια και με στόχο κάτι σημαντικό τον απέκτησαν πέρυσι οι Λέικερς. Ούτε ο Γουέιν Ελινγκτον έκανε τίποτα καταπληκτικό, ένας σούτινγκ γκαρντ που επέστρεψε το ’21 και είναι 35 ετών. Οσο για τον Αντονι Ντέιβις, μάλλον πρόκειται για τον άσο που σώθηκε ενός ναυαγίου (όπως και οι Μαλίκ Μονκ και Οστιν Ριβς). Ο Ντέιβις στα 29 του έχει μέλλον και μάλλον ήθελε να έχει και παρόν. Αυτή η έκδοση των Λιμνανθρώπων, ωστόσο, πνίγηκε στα λάθη.

Το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία
Θέλετε να δούμε και τι έκανε η Παρί Σεν Ζερμέν; Εριξε απίστευτο χρήμα στην αγορά αλλά δεν μπόρεσε κάτι το φοβερό. Φυσικά το ζήτημα είναι το Τσάμπιονς Λιγκ, εδώ θέλουν να κυριαρχήσουν οι Γάλλοι και όχι στο Σαμπιονά που το κατακτούν και περπατώντας. Εφεραν το 2017 τον Νεϊμάρ καταβάλλοντας την (υψηλή)  ρήτρα στη Μπαρτσελόνα, απέκτησαν τον Εμπαπέ και αλίμονο εάν έχουν παράπονα από τον παικταρά που κάνει τα πάντα στο χορτάρι, εξασφάλισαν τον μαροκινό μπακ Ασράφ Χακίμι, κράτησαν τον Ντανίλο Περέιρα και κάπου εκεί αποφάσισαν να φτιάξουν μια ομάδα γεμάτη αστέρια. Το κερασάκι στην τούρτα τρεις διάσημοι, για την ακρίβεια πιο διάσημοι από τους διάσημους. Ο Νταναρούμα, καλύτερος «άσος» στο προηγούμενο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, όταν όμως έχεις τον έμπειρο Κέιλορ Νάβας, τέτοια κίνηση φαντάζει περιττή πολυτέλεια. Ο Λιονέλ Μέσι ήρθε εν χορδαίς και οργάνοις, ποιος όμως να το έλεγε πως θα αποχαιρετήσει νωρίς την Ευρώπη; Ο δε Σέρχιο Ράμος των 36 ετών ήταν κάποτε ο ίσως υπέρτερος μπακ του κόσμου, ικανός να δώσει πολλά τόσο δεξιά όσο και ως κεντρικός οπισθοφύλακας. Τελικά, με τα χρώματα της Παρί έπαιξε ελάχιστα, οι συμμετοχές του μετρημένες στα δάχτυλα των δύο χεριών και το γκολ που σημείωσε σε πρόσφατο παιχνίδι εναντίον της Ανζέ ήταν ένας λόγος για να θυμηθούμε ξανά τον ισπανό άλλοτε διεθνή άσο.

Μαθήματα
Συμπέρασμα: είναι ενδιαφέρον να επενδύεις σε παίκτες που πλησιάζουν τα 35 τους χρόνια. Ποντάρεις στην εμπειρία, στις παραστάσεις, στις δεδομένες ικανότητες και ελπίζεις να πουλήσουν φανέλες προκειμένου να κάνεις απόσβεση μέρους των χρημάτων που δαπάνησες. Είναι μια συμφωνία που ενίοτε εδράζεται στο εμπορικό κομμάτι.  Οταν όμως μιλάμε για αθλητισμό, ένας 33άρης ή 37άρης δεν μπορεί να τρέξει όπως ένας 20χρονος, δεν γίνεται να έχει το ίδιο κίνητρο, ανάλογες αντοχές και σίγουρα θα πει «δεν μπορώ, δεν αντέχω» όταν κληθεί να παίζει κάθε δύο ή τρεις ημέρες. Κάτι που γίνεται στον σύγχρονο αθλητισμό, είτε μιλάμε για μπάσκετ είτε για ποδόσφαιρο.

Η εφετινή πορεία των Λέικερς και η αντίστοιχη της Παρί μπορεί να μας διδάξουν πάρα πολλά. Και δεν είναι τα μόνα παραδείγματα, για να είμαστε εξηγημένοι και ειλικρινείς.