Τα γκολ είναι το νέκταρ του ποδοσφαίρου

Είναι δεδομένο (και αυταπόδεικτο ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια) ότι οι άμυνες χαρίζουν τους μεγάλους τίτλους, ευρωπαϊκούς ή εγχώριους. Ομως αλήθεια μόνο τα τρόπαια και οι επιτυχίες φέρνουν τον κόσμο στα γήπεδα, ή μήπως παιχνίδια διαφήμιση για το άθλημα όπως αυτό μεταξύ της Μάντσεστερ Σίτι και της Ρεάλ Μαδρίτης; Ναι, ένας τόσο κρίσιμος ημιτελικός Τσάμπιονς Λιγκ και μπήκαν επτά γκολ ενώ κάλλιστα θα μπορούσαν να μπουν 10 ή και περισσότερα από τις κλασικές ευκαιρίες που έχασαν οι δύο ομάδες και ιδιαίτερα οι γηπεδούχοι.

Ενα ματς ωδή στο ποδόσφαιρο ήταν η ραψωδία στο Ετιχαντ αλλά ο Κάρλο Αντσελότι, τεχνικός της Ρεάλ Μαδρίτης απόλυτα κυνικά σκέφτηκε τον επαναληπτικό ημιτελικό στο Μπερναμπέου λέγοντας την αλήθεια: «Θα έχουμε ελπίδες πρόκρισης στον τελικό εάν παίξουμε καλύτερη άμυνα».

Πριν από μια εικοσαετία σχεδόν, το 2003, στο γειτονικό Ολντ Τράφορντ του Μάντσεστερ ο Κάρλο Αντσελότι – που τότε καθόταν στον πάγκο της Μίλαν – είχε ακόμα αρκετές μαύρες τρίχες στα μαλλιά του. Το διακύβευμα ήταν μεγάλο εκείνη τη βραδιά της 28ης Μαΐου απέναντι στη Γιουβέντους σε έναν κλασικό ιταλικό τελικό Τσάμπιονς Λιγκ το οποίο οι Μιλανέζοι κυνηγούσαν να το κατακτήσουν ξανά μετά από εννέα χρόνια. Μια σκληρή μάχη τακτικής χωρίς ούτε ένα γκολ σε 120 λεπτά και το κρίσιμο πέναλτι του Αντρέι Σεφτσέσκο έκρινε τον τελικό (3-2) στη ρωσική ρουλέτα, υπέρ της Μίλαν που έφτασε τα 6 Κύπελλα Πρωταθλητριών ενώ αυτό ήταν το πρώτο στην καριέρα του Αντσελότι ως προπονητή καθώς ως παίκτης των Ροσονέρι είχε πάρει άλλα δύο. Εκείνο το βράδυ ουδείς μπορούσε να του κάνει λόγο για το γεγονός ότι η ομάδα του δεν σκόραρε για 120 λεπτά. Κανένας οπαδός της Μίλαν δεν… έσκασε για αυτό αφού το τρόπαιο είχε πάρει τον δρόμο του για το «Τζουζέπε Μεάτσα». Ομως ως φίλος του ποδοσφαίρου, ως ουδέτερος φίλαθλος ποιο παιχνίδι από τα δύο στο Μάντσεστερ θα χαιρόταν περισσότερο ο Αντσελότι; Σαφώς το δεύτερο. Διότι, για παράδειγμα, σε έναν αντίστοιχο τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1994 στο Λος Αντζελες η Βραζιλία έφτασε στον στόχο της να ξαναπάρει ύστερα από πολλά χρόνια το τρόπαιο (3-2 την Ιταλία στα πέναλτι με 0-0 κανονικό αγώνα και παράταση). Και όμως όλοι δεν θυμούνται αυτήν, αλλά τη Βραζιλία του Πελέ, του Ζαϊρζίνιο, του Τοστάο, του Ριβελίνο, του Ζέρσον και τόσων άλλων του 1970 – γιατί άραγε;