Ανέκδοτο: πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη!

Εχει ανάγκη από βιβλιοθήκη ένα πανεπιστήμιο; Οχι, πιο απαραίτητα είναι τα αναρχικά στέκια, πού θα φτιάχνονται οι μολότοφ;

Η ιστορία με τη βιβλιοθήκη της Σχολής Θετικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) είναι γνωστή. Οσοι διαβάζετε αυτή τη σελίδα, μάλλον λόγω μιας εμμονής μου με την ανάγκη πραγματικά ελεύθερων από τραμπούκους στο όνομα της ιδεολογίας πανεπιστημίων, έχετε παρακολουθήσει όλες τις φάσεις της. Ας συνοψίσουμε.

Εδώ και 34 χρόνια, μια λεγόμενη αναρχική συλλογικότητα είχε καταλάβει έναν χώρο του Πανεπιστημίου, τον οποίο λειτουργούσε ως αυτόνομο στέκι. Φως, νερό και επικοινωνίες πληρώνονταν από το Δημόσιο (δηλαδή από μας), αλλά, προφανώς, ο χώρος λειτουργούσε με κριτήρια ιδιωτικότητας: αν δεν ανήκεις, δεν μπαίνεις. Τον περασμένο Νοέμβριο, κουκουλοφόροι που ξεκίνησαν από το στέκι έδειραν απρόκλητα φοιτητές που έπαιζαν ένα παιχνίδι σε άλλη αίθουσα. Εγιναν καταγγελίες, αλλά η Αστυνομία δεν μπόρεσε να προσωποποιήσει κατηγορίες. Η κυβέρνηση, διά του αρμόδιου υφυπουργού Παιδείας Αγγελου Συρίγου, έκανε συστάσεις.

Παραμονή Πρωτοχρονιάς, εποχή διακοπών, η Αστυνομία εκκένωσε το στέκι παραδίδοντάς το στο Πανεπιστήμιο, προκειμένου να γίνει η απαραίτητη Βιβλιοθήκη. Οι καταληψίες του αντέδρασαν με βιαιότητα – και μεταξύ άλλων οργάνωσαν τη γνωστή αφισοκόλληση στη Θεσσαλονίκη με το περίφημο κηδειόχαρτο του πρύτανη Νίκου Παπαϊωάννου, ο οποίος αποδοκιμάζει συστηματικά τη λειτουργία μέσα στο ίδρυμα κάθε «θερμοκοιτίδας αυτόνομων νησίδων βίας», όπως λέει. Καμιά σαρανταριά, μάλιστα, πολλοί από τους οποίους δεν ήταν φοιτητές, έκαναν νέα κατάληψη, η οποία εκκενώθηκε από την Αστυνομία, ενώ με σοβαρές κατηγορίες (μεταξύ άλλων και για παράβαση του νόμου περί όπλων) οδηγήθηκαν 15 στο Αυτόφωρο. Οι συλληφθέντες αφέθηκαν ελεύθεροι, επειδή δεν προσήλθαν οι αστυνομικοί μάρτυρες. Ορίστηκαν τακτικές δικάσιμοι, δηλαδή ζήσε Μάη μου…

Ακολούθησαν κι άλλα επεισόδια, με μικρότερη δημοσιότητα. Πριν από μερικές μέρες, πάλι σε περίοδο διακοπών, μπήκε στο ΑΠΘ εργολάβος για να ολοκληρώσει τις εργασίες μετατροπής του χώρου σε βιβλιοθήκη. Το πήρε χαμπάρι το κίνημα και όρμησε να σταματήσει τα έργα. Για να μη συμβεί κάτι τέτοιο, επενέβη η Αστυνομία. Οι αστυνομικοί παρακαλούσαν τα μέλη του κινήματος να απομακρυνθούν, αλλά εκείνα δεν είχαν καμία διάθεση. Επειδή, λοιπόν, τα έργα δεν έπρεπε να σταματήσουν και επειδή ήδη ένας τουλάχιστον αστυνομικός τραυματίστηκε από «τα παιδιά», στο Πανεπιστήμιο ήρθαν τα ΜΑΤ. Τα οποία βρέθηκαν αντιμέτωπα όχι μόνο με οπαδούς της κατάληψης αλλά και με μέλη των φοιτητικών συλλόγων, με συνδικαλιστές δηλαδή από όλο το φάσμα της Αριστεράς. Ενας συνδικαλιστής τους, φοιτητής της Νομικής, ήταν εναντίον της Βιβλιοθήκης διότι, λέει, «το Πανεπιστήμιο ανήκει στους φοιτητές και στους καθηγητές»! Επειτα έγιναν κι άλλα επεισόδια, διότι τα ΜΑΤ, λέει, απώθησαν τους συγκεντρωμένους με τις ασπίδες τους.

Η εξέλιξη της ιστορίας δείχνει μια Αστυνομία που προσπαθεί να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα, ανεχόμενη την παραβατική βία συγκεκριμένων κύκλων, ακόμα κι όταν εμποδίζεται η δημιουργία μιας βιβλιοθήκης. Εχει κανείς την ψευδαίσθηση ότι η πολιτική ηγεσία της θα εφαρμόσει, κάποια στιγμή, τον νόμο και θα διορίσει την Πανεπιστημιακή Αστυνομία; Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, πάντως, Τάκης Θεοδωρικάκος (ο διάδοχος του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη) δηλώνει ότι προτεραιότητά του είναι «η ασφάλεια των φοιτητών και των καθηγητών». Σωθήκαμε.

Προσωπικώς θα περιμένω την αντίδραση του υπουργείου του όταν, αύριο – μεθαύριο, οι οπαδοί του στεκιού θα επιχειρήσουν να βανδαλίσουν τη Βιβλιοθήκη. Ποιοι θα φυλάξουν αύριο – μεθαύριο τον χώρο; Τα προβλήματα δεν παύουν να υπάρχουν αν κάνεις ότι δεν τα βλέπεις.