Σερσέ Λεπέν

Τώρα που έχει αρχίσει να κατακάθεται ο κουρνιαχτός από αυτές τις τόσο κρίσιμες γαλλικές εκλογές, το τελικό ποσοστό που πήρε η Λεπέν με προβληματίζει ακόμη περισσότερο από τότε που διαφαινόταν, έστω και αχνά, ο κίνδυνος να αναδειχθεί νικήτρια. Και τι μας λέει αυτό το ποσοστό; Οτι δύο στους τρεις Γάλλους – απ’ όπου κι αν προέρχονται αφού τα «κουκιά» λένε ότι, χονδρικά, οι μισοί ψηφοφόροι του αριστερού Μελανσόν ψήφισαν, στον δεύτερο γύρο, Λεπέν – πριμοδοτούν την Ακροδεξιά. Για να το κάνω εικόνα. Μπαίνω σε μια γαλλική μπρασερί. Μέχρι να έρθει το κροκ μαντάμ, παρατηρώ το διπλανό τραπέζι. Κάθονται δύο στη μια πλευρά, δύο στην άλλη και ένας στην κορυφή. Ε, η μια πλευρά εναποθέτει το μέλλον και τις ελπίδες της στην Ακροδεξιά. Κι εγώ ψάχνω κάτω από το τραπέζι, μήπως κι έχει κρυφτεί εκεί ο Μάης του ’68. Δεν βαριέσαι…

Δεν πιστεύω ή, τουλάχιστον δεν θέλω να το πιστεύω ότι ο κόσμος – στη Γαλλία, στις ΗΠΑ – τα τελευταία χρόνια συντηρητικοποιήθηκε σε τόσο μεγάλο βαθμό. Διότι δεν πρόκειται καν για την «Ακροδεξιά της συντήρησης», έτσι όπως έχουμε συνηθίσει να ερμηνεύουμε τον σύγχρονο κόσμο με το δικό μας, εντελώς ξεπερασμένο, πολιτικό γλωσσάρι. «Είναι ο λαϊκισμός, ανόητη» σαν να ακούω κάποιον να μου λέει, σε μια άλλη γλώσσα, από μακριά. Δεν ξέρω ποιος είναι αλλά έχει δίκιο. Και ο λαϊκισμός ευδοκιμεί στα άκρα. Δεξιά και αριστερά. Γι’ αυτό και, όσο περνούν τα χρόνια, ο λόγος της Ακροδεξιάς συγκλίνει, ολοένα και περισσότερο, με τον λόγο της ακραίας Αριστεράς. Τόσο που, πλέον, μόνο ως προς το μεταναστευτικό διαφοροποιούνται. Αντε, στη χώρα μας, και για την ονομασία της Βόρειας Μακεδονίας. Σάμπως δεν τα είδαμε κι εδώ; Οι Αγαναχτισμένοι της πάνω και της κάτω πλατείας, η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ακόμη και η κοινή αμηχανία στο να καταδικάσουν την εισβολή του «πατερούλη» Πούτιν στην Ουκρανία. Η Ακροδεξιά λοιπόν που βλέπουμε ενισχυμένη στη Γαλλία τροφοδοτείται από την Αριστερά. Και στις ψήφους και στα επιχειρήματα (σε κάποια σημεία του ντιμπέιτ με τον Μακρόν, νόμιζες ότι η Λεπέν ήταν ο Τσίπρας με ξανθιά περούκα).

Γιατί, τώρα, ο λαϊκισμός και όσα αυτός συνεπάγεται, είναι, διεθνώς, στα ντουζένια του; Συστήνω το εξαιρετικό βιβλίο των Κας Μούντε και Κριστομπάλ Ροβίρα Καλτβασέρ «Λαϊκισμός, Μια συνοπτική εισαγωγή» (εκδόσεις Επίκεντρο 2017). Μπορώ να το κάνω όμως ακόμη πιο συνοπτικό. Ζούμε μια περίπλοκη εποχή, με περίπλοκα προβλήματα που δημιουργούνται από περίπλοκες συγκυρίες και σε περίπλοκες συνθήκες. Και μια διάσταση του λαϊκισμού είναι το να προτείνει απλές λύσεις για περίπλοκα θέματα. Κάτι σαν το «Make America Great Again». Και ακόμη καλύτερο το «Θα καταργήσω τα μνημόνια με έναν νόμο και ένα άρθρο».

(Σκωτσέζικα) τοπία στην ομίχλη

Οι λαϊκιστές όμως κάνουν και άλλα σουξέ. Οπως, ας πούμε το να κάνουν απλοϊκούς συνειρμούς και να δίνουν απλοϊκές εξηγήσεις για, όχι περίπλοκες αλλά στοιχειωδώς σύνθετες καταστάσεις. Ο,τι δηλαδή μπορεί να υπερβαίνει νοηματικά και φραστικά το «Λόλα, να ένα μήλο» – ίσως ούτε καν αυτό. Η είδηση λοιπόν λέει ότι ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης συναντά τον πρίγκιπα Κάρολο προκειμένου να συζητήσουν ιδέες για την αξιοποίηση της πρώην βασιλικής περιουσίας του Τατοΐου. Κι αυτό διότι το ίδρυμα του Καρόλου έχει εμπειρία στην εμπορική αξιοποίηση τέτοιων εγκαταστάσεων.

Πώς ερμήνευσε την είδηση ο συριζαϊκός Τύπος και οι πρόθυμοι παρατρεχάμενοί του; Οτι ο Μητσοτάκης έχει κρυφό σχέδιο παλινόρθωσης της μοναρχίας. Αλλά επειδή αυτοί στον ΣΥΡΙΖΑ είναι έξυπνοι, το κατάλαβαν και τον ξεμπρόστιασαν. Αλίμονο σε μας τους βλάκες.

Πάμε λοιπόν απ’ την αρχή: «Λόλα, να ένα μήλο». …Εκτός κι αν πρόκειται για πολιτική απελπισία από αυτές που θολώνουν το τοπίο και η οποία έπεσε βαριά, σαν σκωτσέζικη ομίχλη, στην Κουμουνδούρου.