Η αμνησία του Σολτς

Η σαρωτική νίκη του Εμανουέλ Μακρόν έφερε κύματα ανακούφισης σε Ευρώπη και Αμερική. Η αρχή έγινε από το Βερολίνο: «Ο καγκελάριος Σολτς τηλεφώνησε στον πρόεδρο για να τον συγχαρεί. Ηταν το πρώτο τηλεφώνημα που έλαβε ο πρόεδρος, ένδειξη της γαλλογερμανικής φιλίας», ανακοίνωσε το Ελιζέ. Ομως ο Σολτς λίγο πριν, σε συνέντευξη στο περιοδικό «Der Spiegel», είχε πει και άλλα, πολύ πιο σημαντικά. Που με κάποιον παράδοξο τρόπο πέρασαν στα ψιλά: «Θα κάνω τα πάντα για να αποτρέψω μια κλιμάκωση που θα οδηγούσε σε έναν Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο». Μαζί, είχε εκφράσει (ξανά) την επιθυμία της Γερμανίας να αναλάβει ρόλο εγγυήτριας δύναμης μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας. Και, φυσικά, είχε ζητήσει την άμεση κατάπαυση του πυρός και την απόσυρση του ρωσικού στρατού. Τα δύο τελευταία ξέρει ασφαλώς ότι δεν πρόκειται να συμβούν. Το ερώτημα είναι τι ξέρει, ή τι εκτιμά για το πρώτο. Και, έχει ιδιαίτερη σημασία, όλα αυτά λίγο πριν μιλήσει ο Λαβρόφ, απειλώντας συνολικά τη Δύση με πυρηνικό πόλεμο.

Αν πριν από δέκα, πέντε, ή δύο μόλις χρόνια έλεγε κάποιος ότι θα χρειαστεί ο καγκελάριος της Γερμανίας να μιλά για Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μάλιστα να λέει ότι θα κάνει τα πάντα για να τον αποτρέψει, θα τον έλεγαν τρελό. Και πώς θα το πετύχει αυτό; Με το να μείνει το ΝΑΤΟ έξω από τη σύγκρουση. Υποστηρίζοντας την Ουκρανία, αλλά από απόσταση ασφαλείας. Ακούγεται λογικό. Και μετρημένο. Και είναι. Ομως, ταυτόχρονα, είναι ακριβώς αυτό πάνω στο οποίο πατάει ο Πούτιν. Είναι το θεμέλιο του κύριου υπολογισμού που έχει κάνει για να ξεκινήσει αυτόν τον ειδεχθή πόλεμο. Είναι «μουσική» στα αφτιά του.

Στην ίδια συνέντευξη, ο Σολτς ρωτήθηκε και για το αν η χώρα του, και ειδικά το κόμμα του, οφείλει αυτοκριτική για τη μέχρι τώρα στάση του έναντι της Ρωσίας. Η απάντησή του επίσης ξαφνιάζει: «Από την εποχή του Αντενάουερ υπάρχει η διαστρεβλωτική και συκοφαντική παρουσίαση της ευρωπαϊκής και ρωσικής πολιτικής του SPD, κάτι που με ενοχλεί. Υποστηρίζω οποιαδήποτε συζήτηση για μελλοντικές θέσεις. Αλλά αρνούμαι να μπούμε στη συζήτηση με βάση ένα ψέμα». Για να ενισχύσει τις απόψεις του έφερε ως παραδείγματα τους ιστορικούς ηγέτες Βίλι Μπραντ και Χέλμουτ Σμιτ. Και είπε κάτι που στερείται πραγματικής βάσης – και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό: υποστήριξε ότι «οι πολιτικές των δύο καγκελαρίων του SPD είχαν ως αποτέλεσμα να εξαφανιστεί το Σιδηρούν Παραπέτασμα και να αποκτήσουν δημοκρατία πολλές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης ώστε να είμαστε σήμερα ενωμένοι στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Ηταν μια πολιτική η οποία βασιζόταν πάντοτε σε ισχυρές γερμανικές ένοπλες δυνάμεις και στη συνοχή με τη Δύση. Αυτή είναι και η παράδοση που υποστηρίζω».

Εδώ σηκώνει κανείς τα χέρια ψηλά από την επιλεκτικότητα και τη διαστρέβλωση της ιστορικής μνήμης του γερμανού καγκελάριου. Και αυτό είναι πρόβλημα. Καθώς δείχνει ή ότι δεν καταλαβαίνει (πράγμα αδύνατον), ή ότι κάνει πως δεν καταλαβαίνει. Ο Σολτς «ξέχασε» εντελώς τον σοσιαλδημοκράτη καγκελάριο Σρέντερ, ο οποίος ακόμα και σήμερα υπηρετεί τον Πούτιν. Ξέχασε επίσης τη μακρότατη περίοδο συγκυβέρνησης του κόμματός του με τη Μέρκελ, όπου τσιμεντώθηκε η ρωσική πολιτική της Γερμανίας και επέβαλε τη βαθιά ευρωπαϊκή εξάρτηση από τη Ρωσία. Ξέχασε φυσικά και γιατί έπεσε το Τείχος. Και πώς διαλύθηκε η πρώην ΕΣΣΔ: σίγουρα όχι λόγω της γερμανικής πολιτικής. Αυτή η παράξενη «αμνησία» δείχνει ένα και μόνο: ότι ο γερμανός καγκελάριος δεν ανοίγει αληθινά τα χαρτιά του. Ούτε για την πολιτική του έναντι της Ρωσίας, ούτε και για τον επανεξοπλισμό της Γερμανίας.