Από πού πάνε για τη Ζιμπάμπουε;

Γάμος από συμφέρον κι όχι γάμος από τρελό έρωτα ήταν, λέει, η υπερψήφιση του Μακρόν, κι αυτό είναι κάτι που το επικροτώ και το χαιρετίζω. Ετσι μου φαίνεται ότι πρέπει να προσέρχεται στην κάλπη ο σύγχρονος ψηφοφόρος. Σαν κάποιος που ιεραρχεί και όχι σαν κάποιος ταμένος στις ορμόνες του. Στη χώρα μας η ταυτοτική λειτουργία της ψήφου έχει ξεθυμάνει θαρρώ από την εποχή που ο Ανδρέας Παπανδρέου εξέπεμπε γοητρόνια από το μπαλκόνι, κι όσο για εκείνους που νανουρίζονταν με τον εφιάλτη του Εμφυλίου, έκαναν την καρδιά τους πέτρα κι έριξαν το ρύζι και τα ροδοπέταλα στον Μητσοτάκη. Παρ’ τονε στον γάμο σου να σου πει και του χρόνου; Το συμπέρασμα της στιγμής δεν νομίζω ότι προδικάζει το μέλλον. Κι αν είναι απαραίτητο να κατατρομοκρατηθούμε από την άνοδο της ρωσόφιλης Ακροδεξιάς ή τη νεκρανάσταση της μίζερης Ακροαριστεράς στη Γαλλία, ας τρομάξουμε καλύτερα με πιο θεμελιώδη πράγματα, όπως π.χ. με την «Τελική λύση» που επεξεργάζεται αυτή τη στιγμή το Κρεμλίνο. Ο Χίμλερ και ο Γκέρινγκ έχουν ήδη φτάσει στο Βάνζεε και σχεδιάζουν ποιες χώρες θα ακολουθήσουν την Ουκρανία. Μόνον που αυτή τη φορά η Ευρώπη δεν είναι μια σούμα από ξένα κι απόξενα μεταξύ τους κράτη που το καθένα πορεύεται με τραύματα αιώνων και κλαψουρίζουν πάνω από τα τιμαλφή αυτοκρατοριών που εξέπεσαν.

Η πρώτη φάση ήταν οικονομική και έτσι έπρεπε να είναι, γι’ αυτό την είπαν ΕΟΚ. Κι όταν η οικονομική κοινότητα έκανε ό,τι έπρεπε να κάνει, ήρθε η σειρά της Δημοκρατίας και των ευρωπαϊκών αξιών να φουσκώσουν το προζύμι και να μοιραστεί ο άρτος σε περισσότερους. Θα μου πεις, απ’ αυτό τρώει κι ο Ορμπαν. Δεν το παραβλέπω. Μετά όμως την καταστροφική απόφαση του Brexit και την εισβολή στην Ουκρανία, δεν νομίζω ότι η εποχή είναι κατάλληλη να κάνουμε στον Πούτιν δωράκι μια χώρα που βρίσκεται κατάστηθα της Ευρώπης. Σε λίγες μέρες επανέρχεται στο τραπέζι το θέμα του Ευρωπαϊκού Στρατού, μια πρόταση που είχε καταθέσει ο Εμανουέλ Μακρόν αμέσως μετά την πρώτη του εκλογή, αλλά τότε βρήκε αντίσταση από σύσσωμη την Αριστερά του Ευρωκοινοβουλίου, μέσα και κάτι δικοί μας που στην πλειονότητά τους είναι παίκτες ριάλιτι, ζεν πρεμιέ της μισής τηλεοπτικής σεζόν ή παιδιά του τίμιου πλουτισμού με ξένα κόλλυβα. Αφεριμ.

Μ’ άρεσε η μπηχτή που άφησε ο Μακρόν. Που δεν έβαλε τη Μασσαλιώτιδα να παίξει στην πορεία του προς το Πεδίον του Αρεως του αλλά προτίμησε την Ωδή στη χαρά, έργο Μπετόβεν και επίσημο ύμνο της ΕΕ από το 1985.  Αν η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν γίνει μια αδιαίρετος και ομοούσιος κρατική οντότητα, αν δεν συσπειρωθεί, παρά συνεχίσει απτόητη τη μίτωση σε πολιτικώς ασταθή κρατίδια των 500.000 κατοίκων για να κάνει πάνω στην ανασφάλειά τους το παιχνίδι του όποιος γουστάρει, τότε δεν υπάρχει περίπτωση να τη γλιτώσουμε από το ρωσικό σκοτάδι, από το αμερικάνικο και το κινέζικο σαρωτικό οικονομικό κύμα. Η δουλειά πρέπει να γίνει. Αλλιώς, μέχρι του χρόνου τέτοιον καιρό, θα είμαστε εμείς εκείνοι που θα ζητάμε όπλα από τη Ζιμπάμπουε. Από πού αλλού να ζητήσουμε, αφού η Αφρική παραδοσιακά μπαίνει τελευταία στους παγκόσμιους πολέμους;