«Στη σκηνοθεσία βρίσκεις ανεξαρτησία»

Συμμετείχε στον σύγχρονο μύθο της Παριζιάνας. Μια κατασκευή που τα μίντια στήριξαν πάνω σε έναν τύπο μοντέρνας νέας γυναίκας η οποία ζει και κυκλοφορεί στο Παρίσι με τον αέρα της ανεμελιάς και της αυθάδειας για κανόνες συμπεριφοράς. Ωστόσο η ίδια θέλησε να αποδιώξει από την ταυτότητά της αυτήν την ετικέτα. «Σιχαίνομαι όλους αυτούς τους τρόπους που στρέφουν τις γυναίκες στον ανταγωνισμό μεταξύ τους συγκρίνοντας η μία την άλλη», έγραψε στον λογαριασμό της στο Instagram, δηλώνοντας πως δεν υπάρχει ένα τυπικό παρισινό στυλ που το ενσαρκώνει μία λευκή λεπτή γυναίκα και ότι το Παρίσι ξεχωρίζει για την πολιτισμική και κοινωνική διαφορετικότητά του. Μύθος ή πραγματικότητα, η Αλμα Χοντορόφσκι (Alma Jodorowsky) είναι μία από τις μούσες της γαλλικής μόδας έτσι όπως τη δημιούργησε ο Καρλ Λάγκερφελντ και το περιβάλλον του οίκου Chanel.

Τραγουδίστρια στο συγκρότημα Burning Peacocks, η Αλμα Χοντορόφσκι είναι μια νεαρή γυναίκα με την πρόθεση να διερευνήσει τη δημιουργικότητά της σε πολλά πεδία παράλληλα. Εγγονή του Αλεχάντρο Χοντορόφσκι, μετρ του σουρεαλιστικού κινηματογράφου της δεκαετίας ’70 και με γονείς ηθοποιούς του θεάτρου, η Αλμα ήταν πάντα περιτριγυρισμένη από τις τέχνες. Ηδη γνωστή στον κόσμο της μόδας ως μοντέλο ξεκίνησε την κινηματογραφική της καριέρα το 2011 με την ταινία «Eyes Find Eyes», αλλά ήταν το 2021, με το «Sea, No Sex and Sun» που την ανακάλυψε το κοινό. Στην ταινία «La Vie d’ Adèle» του Αμπντελαντίφ Κεσίς, που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα, η Αλμα έκανε μια σύντομη εμφάνιση ως Μπεατρίς. Το 2015, έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη βρετανική ταινία «Kids in Love» και το γαλλικό τηλεοπτικό κανάλι France 3 την επέλεξε για να γίνει η ηρωίδα της καθημερινής σειράς «La vie devant elles». Το 2018 έπαιξε τον ρόλο μιας νεαρής γυναίκας στην ταινία «Le Ciel étoilé au – dessus de ma tête» του Ιλάν Κλίπερ, που επιλέχθηκε στο πρόγραμμα του ACID για το Φεστιβάλ Καννών. Το 2019 ήταν πρωταγωνίστρια στην πρώτη ταινία του Μαρκ Κολίν, «Le Choc du Futur».

Η συμμετοχή της στην ταινία του Στεφάν Στρεκέρ «L’ Enemy» (με τον τίτλο «Δωμάτιο 108» θα βγει σύντομα στις ελληνικές αίθουσες) την έφερε στην Αθήνα ως καλεσμένη στο φετινό φεστιβάλ γαλλικού κινηματογράφου που διοργανώνει το Γαλλικό Ινστιτούτο. Ηταν πρόθυμη να μοιραστεί έναν εσπρέσο – κατά προτίμηση ελαφρύ ήταν η παραγγελία της – στο καφέ της Σίνα 31. Με μία προϋπόθεση: να μη γίνουν ερωτήσεις που θα αφορούσαν τον παππού της, καλτ φυσιογνωμία του σινεμά, σκηνοθέτη και δημιουργό κόμικ Αλεχάντρο Χοντορόφσκι και τον πατέρα της, επίσης καλλιτέχνη του θεάτρου Μπράντις Χοντορόφσκι. Οι όροι της έγιναν δεκτοί και η συζήτηση με την ηθοποιό που υποδύεται τη Μαέβα στην ταινία του Στεφάν Στρεκέρ ξεκίνησε από τις αθηναϊκές της εντυπώσεις. Στο μεταξύ, στο Instagram της οι εικόνες που ανεβάζει από τη διαμονή της στην Αθήνα γεμίζουν από τις δηλώσεις της ότι η καρδιά της βρίσκεται πλέον ανάμεσά μας.

Τι σας έφερε στην Αθήνα για να μείνετε εδώ για κάποιο διάστημα;

Η κυκλοφορία δύο ταινιών (σ.σ. «Δωμάτιο 108» και «Le choc du future») στις οποίες εμφανίζομαι, αλλά και επειδή έχω πολλούς φίλους οι οποίοι μου μίλησαν με θερμά λόγια για την Αθήνα επιμένοντας ότι θα έπρεπε να την εξερευνήσω. Επειτα από τόσους μήνες που η πανδημία μας ανάγκασε να μείνουμε σε καραντίνα, η ενέργεια της Αθήνας και η δυνατότητα που δίνει ο καιρός της να ξαναβρείς τον ρυθμό της ζωής σε εξωτερικούς χώρους ακούγεται ιδανική συνθήκη. Καθώς λοιπόν είχα σκοπό να ξεκινήσω να γράφω το σενάριο μιας δικής μου ταινίας θεώρησα ότι θα ήταν καλύτερα αντί να δουλέψω στο Παρίσι να έρθω εδώ και να αρχίσω από εδώ το νέο μου πρότζεκτ, κάτω από τον ήλιο και να ανακαλύψω την Αθήνα. Ή σχεδόν κάτω από τον ήλιο…

Ασχολείστε παράλληλα με τη μουσική, τη μόδα, το σινεμά. Εχετε επιλέξει ποιο πεδίο σάς ενδιαφέρει περισσότερο;

Νομίζω ότι το ενδιαφέρον μου για την εξερεύνηση διαφορετικών μορφών τέχνης είναι μια διαδικασία ανακάλυψης. Πιστεύω επίσης ότι είναι θέμα γενεών. Η δημιουργική αγορά δεν είναι τόσο προσιτή στους νέους όπως παλιά και τα έργα δεν έρχονται σε εσένα. Επομένως θα πρέπει να είσαι εκεί έξω και να βρεις περισσότερους διαφορετικούς τρόπους για να πεις μια ιστορία.

Σας ενδιαφέρει το σινεμά πίσω ή μπροστά από την κάμερα;

Λατρεύω τον κινηματογράφο ως θεατής, ως ηθοποιός, αλλά και ως σκηνοθέτης. Οταν είχαμε ξεκινήσει με τον Νταβίντ Μποντάρ την μπάντα μας, Burning Peacocks, συνέθετα, τραγουδούσα και έπαιζα κίμπορντ. Τότε ακριβώς άρχισα να ενδιαφέρομαι να κάνω ταινίες. Η σκηνοθεσία των βίντεο μου φαινόταν ως η φυσική επέκταση των τραγουδιών μας. Ελεγα την ίδια ιστορία αλλά με διαφορετικά εργαλεία. Εχω ήδη κάνει κάποια δικά μου μικρού μήκους φιλμ. Οπως και ένα ντοκιμαντέρ πειραματικού χαρακτήρα, το «Spectro – Chroma», πάνω στο έργο της καλλιτέχνιδος φωτογράφου Λορ Τιμπεργκιέν. Στη σκηνοθεσία βρίσκεις ανεξαρτησία και μπορείς ελεύθερα να πραγματοποιήσεις το έργο σου και στην περίπτωση του «Spectro – Chroma» η καλλιτέχνις μού επέτρεψε να δείξω ποιητικά τον τρόπο της συγκεκριμένης τεχνικής που χρησιμοποιεί στη δουλειά της.

Στην ταινία του Στεφάν Στρεκέρ «Δωμάτιο 108» πρωταγωνιστείτε δίπλα στον Ζερεμί Ρενιέ. Τι σας εντυπωσίασε σε αυτό το φιλμ;

Είναι μια ταινία για έναν πολιτικό που θα ζήσει έναν παθιασμένο έρωτα με μια δημοσιογράφο, την οποία υποδύομαι και ο οποίος θα κατηγορηθεί για τον φόνο της. Μου άρεσε πολύ ο ρόλος μου: μια γυναίκα που έχει μια περίπλοκη προσωπικότητα και η οποία τροφοδοτεί την πλοκή με μυστήριο. Αυτό μου επέτρεψε να εξερευνήσω πολλά διαφορετικά πράγματα στην υποκριτική μου. Ιδιαίτερα παίζοντας έναν χαρακτήρα μεγαλύτερο σε ηλικία από τη δική μου, έναν πραγματικά γυναικείο ρόλο. Στα 25 σου, βρίσκεσαι σε αυτό το ενδιάμεσο στάδιο, μεταξύ της νεαρής κοπέλας και της γυναίκας, που μπορεί και να έχει λιγότερα εφόδια. Τελευταία βρίσκω πιο ενδιαφέροντες τους χαρακτήρες που μου προτείνουν και χάρηκα πολύ που δούλεψα με τον Ζερεμί Ρενιέ τον οποίο δεν γνώριζα και η συνεργασία μας αποδείχθηκε εκπληκτική. Η ταινία επίσης μιλάει για τη μάσκα που φοράμε για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας από εμάς και τους άλλους. Αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη αίσθηση στην ταινία είναι το πώς χειρίζεται το ερώτημα της αμφιβολίας. Στο «Δωμάτιο 108» δεν γνωρίζουμε ακριβώς ποια είναι η αλήθεια, όπως και δεν ξέρουμε τι ανήκει στον χώρο του φανταστικού, της πραγματικότητας, του ονείρου, του τρόμου. Είναι μια πτυχή της ταινίας που με συναρπάζει. Η ταινία κατά έναν τρόπο παίζει με τον θεατή και τον συμπεριλαμβάνει στην αφήγηση.

Και πώς σας φάνηκε η δημοσιογραφία την οποία επισκεφθήκατε μέσα από τον ρόλο σας;

Η Μαέβα εργάζεται σε ραδιόφωνο, οπότε είναι πολύ διαφορετική η δουλειά της από τη δημοσιογράφο που εργάζεται σε έντυπα. Δεν χρειάστηκε στον ρόλο μου να βρίσκομαι μέσα σε δημοσιογραφικό περιβάλλον, πέρα από το να φαίνομαι ότι δουλεύω κρατώντας σημειώσεις ή γράφοντας στον υπολογιστή. Ομως εκτίμησα ότι ο χαρακτήρας της ήταν έντονος μιας ελεύθερης, φωτεινής γυναίκας η οποία ήταν αυτοκαταστροφική και ξαφνικά γινόταν μυστηριώδης και πιο σκοτεινή. Αυτό το στοιχείο δυναμισμού και ακρότητας που είχε η προσωπικότητά της μου άρεσε πολύ καθώς μου έδωσε την ευκαιρία να διερευνήσω αυτά τα συναισθήματα.

Παρακολουθείτε την επικαιρότητα από
κάποιο παραδοσιακό μέσο ενημέρωσης;

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω τη συνήθεια να αγοράζω καθημερινά εφημερίδες, σίγουρα όμως διαβάζω εφημερίδες μέσα από τις ψηφιακές εφαρμογές τους. Ωστόσο ακούω πολλές ώρες ραδιόφωνο, κυρίως τις εκπομπές του France Inter, επειδή όταν βρίσκομαι στο σπίτι είναι πιο εύκολη η ενημέρωση με αυτόν τον τρόπο, ενώ παράλληλα μπορώ να ασχοληθώ και με άλλα πράγματα. Επίσης έχω επιλέξει κάποια συγκεκριμένα podcast για να ενημερώνομαι σε σύγχρονα θέματα που με ενδιαφέρουν. Ενα από αυτά που ακούω συχνά είναι το «Coeur sur la table» της Βικτουάρ Τιαγιόν, που αναφέρεται σε θέματα γυναικεία, αλλά όχι με φεμινιστική ένταση. Αυτό το podcast διερευνά τη μεταμόρφωση των προσωπικών μας σχέσεων και τις σχέσεις εξουσίας που τις διατρέχουν.

Ποιες είναι οι συζητήσεις που απασχολούν τις γυναίκες στη Γαλλία σήμερα;

Νομίζω ότι αυτό που έχει συμβεί είναι ότι κάνουμε αποδόμηση του εαυτού μας, αμφισβητώντας τις επιλογές της ζωής μας, των ερωτικών μας σχέσεων, τις συνθήκες εκείνες που στο παρελθόν θεωρούσαμε αποδεκτές, ενώ τώρα δεν τις δεχόμαστε. Φαίνεται ότι κάνουμε μία νέα ανάγνωση της ζωής μας, του τρόπου με τον οποίο μαθαίνουμε να βιώνουμε τις σχέσεις είτε πρόκειται για σχέσεις αγάπης, εργασίας, εξουσίας. Το γεγονός ότι ξεπεράσαμε τη συνθήκη του παρελθόντος κατά την οποία οι γυναίκες μεταξύ τους ήταν αντίζηλες είναι ιδιαίτερα σημαντικό. Βρίσκω ότι τα τελευταία χρόνια αυτό έχει αλλάξει και δεν εκδηλώνεται μόνο με τρυφερότητα μεταξύ των γυναικών στη συμπεριφορά τους. Αλλά και με τη δύναμη με την οποία κατορθώνουμε να προβάλλουμε τα αιτήματά μας, τις προθέσεις μας, τις ιδέες μας παραμένοντας ενωμένες.