Δεν έτυχε, πέτυχε!

Μέσα σε έναν χρόνο ο Ολυμπιακός άλλαξε με θεαματικό τρόπο τα δεδομένα και επέστρεψε στην ευρωπαϊκή ελίτ κατακτώντας την κορυφαία θέση (2η) που έχει πάρει ποτέ στην ιστορία της ενιαίας Ευρωλίγκας (από το 2016) ελληνική ομάδα.

Μάλιστα, ήδη τα εισιτήρια για τους δύο πρώτους αγώνες των πλέι οφ με τη Μονακό, Μεγάλη Τετάρτη και Μεγάλη Παρασκευή, προβλέπεται να  γίνουν ανάρπαστα και δεν υπήρχε ιδανικότερη στιγμή για να επιστρέψει η πληρότητα στο 100% στα γήπεδα.

Τέτοια εποχή πέρυσι, το ΣΕΦ ήταν άδειο (λόγω κορωνοϊού) και οι παίκτες και των δύο ομάδων, ιδιαίτερα αυτοί της – υπό διάλυση -Χίμκι μπήκαν στο γήπεδο για την τελευταία υποχρέωση της σεζόν καθώς ήταν η τελευταία αγωνιστική της κανονικης περιόδου της Ευρωλίγκα.

Από τη μια πλευρά ο Σπανούλης (στο τελευταίο παιχνίδι της καριέρας του όπως αποδείχθηκε αργότερα), ο Σλούκας και ο Τζένκινς συμπλήρωσαν το 34/34 έχοντας συμμετοχή σε όλα τα παιχνίδια και από την άλλη ο Σβεντ αλλά και αρκετοί συμπαίκτες του δεν έπαιζαν.

Ο Ολυμπιακός πέτυχε τη 16η νίκη του αλλά είχε ήδη χάσει το τρένο της πρόκρισης. Και όμως τρεις  άνθρωποι δεν συμμερίζονταν το γενικό κλίμα απογοήτευσης και όπως συνηθίζουν στη ζωή τους, είδαν (και εκείνο το βράδυ) τη θετική πλευρά μιας σεζόν όπου δεν είχαν επιτευχθεί οι στόχοι.

Οι πρόεδροι των κυπελλούχων Ελλάδας, Παναγιώτης και Γιώργος Αγγελόπουλος με τον κόουτς Γιώργο Μπαρτζώκα αποφάσισαν να συνεχίσουν στην πορεία που είχαν αρχίσει να χαράζουν στην αρχή της ημερολογιακής χρονιάς του 2020 όταν είχαν ξανασμίξει και απλά η διοργάνωση της Ευρωλίγκας έμεινε σε μέση.

Επιστροφή και σκυτάλη

Ηταν το καλοκαίρι (2020) της μεγάλης επιστροφής του Κώστα Σλούκα, που νομοτελειακά θα έπαιρνε μετά από ένα χρόνο κοινής συνύπαρξης την μπαγκέτα του ηγέτη από τον κορυφαίο Βασίλη Σπανούλη.

Ναι σε μια εποχή συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης έχοντας προστεθεί και τα δεινά του κορωνοϊού, δύο «τρελοί» μαζί με τον κόουτς που δημιούργησαν το θαύμα του 2013 και της back to back κατάκτησης της Ευρωλίγκας συνέχισαν να επενδύουν στα όνειρά τους και σε αυτά των φίλων της ομάδας.

Η οποία πλέον βρίσκεται τρία βήματα μακριά από την επιστροφή σε φάιναλ φορ, και μάλιστα σε μια κατακόκκινη πόλη το Βελιγράδι.

Πολύ απλά διότι δεν… έτυχε αλλά πέτυχε από το πλάνο που έβαλαν κάτω οι τρεις άνδρες και το υλοποίησαν με όραμα και υπομονή με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την πίστωση χρόνου που έδωσαν – περιμένοντας τον – στον Τάιλερ Ντόρσεϊ που τελικά επέλεξε την καλύτερη προοπτική και για τον ίδιο καθώς μέσα από τις επιτυχίες της ομάδας ανεβάζει και αυτός τις μετοχές του.

Η προσθήση του Μουσταφά Φαλ και του Τόμας Γουόκαπ, σε ένα ήδη εξαιρετικό ρόστερ «κάλυψε» στον μέγιστο βαθμό δύο κομβικές θέσεις σε «άσο» και «πεντάρι» και η διαφορά φάνηκε αμέσως.

Ο Ολυμπιακός είχε την πολυτέλεια έχοντας και μείον έναν ξένο (ο Κουίνσι Εϊσι δεν μπόρεσε να μπει ποτέ στη συνολική χημεία της ομάδας ώστε να έχει πιο πρωταγωνιστικό ρόλο) να παίζει ιδιαίτερα ελκυστικό μπάσκετ, να εξασφαλίζει με άνεση το πλεονέκτημα έδρας και να κάνει ένα εντυπωσιακό 12-1 στο κάστρο του ΣΕΦ.