Σιγά, το κίνημα κοιμάται {CR}

Τέτοιες μέρες ήταν, παραμονές του Πάσχα του 2016. Συνεχίζοντας μια ήδη διαμορφωμένη παράδοση, η πασχαλινή διαφήμιση – παρωδία του Jumbo γίνεται viral, αυτήν τη φορά όμως για λάθος λόγο. Η Αντζελα Δημητρίου που είναι η γκεστ βεντέτα του σποτ, κάνει φινάλε με τη φράση «Χτύπα σαν άντρας», κρατώντας, σε πρώτο πλάνο, ένα κόκκινο αυγό. Το μήνυμα θεωρείται σεξιστικό, φεμινιστικές οργανώσεις και φορείς αντιδρούν, η Γενική Γραμματεία Ισότητας καταγγέλλει ότι προβάλει εγκληματικές συμπεριφορές ως «κανονικότητα», το Κέντρο Ερευνών για Θέματα Ισότητας ζητά την απόσυρση της διαφήμισης και, τελικά, η επίμαχη φράση κόβεται.

Αν θυμάμαι καλά, ήταν η πρώτη φορά στη χώρα μας που το κίνημα ενάντια στα στερεότυπα της πατριαρχίας επενέβη τόσο καταλυτικά σε ένα «προϊόν». ‘Η, έστω, η πρώτη που έκανε τόσο ντόρο. Από τότε πέρασαν έξι χρόνια, ένα metoo και μια θεμελιακή αλλαγή κουλτούρας όσον αφορά την καταγγελία της βίας εναντίον των γυναικών. Μη λέω τώρα αυτά που όλοι ξέρουμε. Μιλάμε για κάτι σαρωτικό που καταστάλαξε σε συλλογική συνείδηση. Και αυτό δεν μπορεί παρά να είναι καλό. Παρεκτράπηκε σε υπερβολές, υστερίες και θεατρινισμούς; Ε, ναι όταν το «Ο βιαστής είσαι εσύ» έγινε, σε κακοστημένα χάπενινγκς, σύνθημα που απευθύνεται συλλήβδην στους άνδρες. Σμπαράλιασε τεκμήρια αθωότητας; Και αυτό συνέβη με τα «εγώ αδελφή μου σε πιστεύω» ακόμη και κόντρα σε δικαστικά πορίσματα. Υπήρξαν ψευδείς καταγγελίες; Επίσης συνέβη. Ας πούμε όμως ότι όλα αυτά είναι αναμενόμενα όταν μιλάμε για τόσο μαζικά κινήματα. Αν ο δρόμος προς την Κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις, προς τον Παράδεισο είναι στρωμένος με παρεκκλίσεις και «ατυχήματα». Ας πούμε…

Παραμονές του Πάσχα του 2022. Διεθνείς φορείς καταγγέλλουν ότι στις κατεχόμενες πόλεις της Ουκρανίας, ρώσοι στρατιώτες βιάζουν νεαρά κορίτσια δίπλα στους γονείς τους, γυναίκες δίπλα στους άνδρες τους, μανάδες δίπλα στα παιδιά τους. Τις πετάνε στον δρόμο, τις εξευτελίζουν, τις κουρεύουν πριν τις σκοτώσουν. Οι εισαγγελείς που συλλέγουν μαρτυρίες για εγκλήματα πολέμου μιλάνε για ομαδικούς βιασμούς, αγριότητες, ισοπέδωση κάθε είδους γυναικείας αξιοπρέπειας. Ναι, ξέρω ότι στον πόλεμο (στο ψάρεμα και τον έρωτα) λέγονται τα μεγαλύτερα ψέματα αλλά δεν μπορεί όλο αυτό να είναι σκέτη προπαγάνδα και μία ακόμη «συνωμοσία της Δύσης».

Τι κάνει, αυτές τις μέρες, το δικό μας «ρωμαλέο κίνημα» του metoo και των άλλων συνειδήσεων, φορέων, σωματείων, κομμάτων και «ανεξάρτητων αγωνιστριών» που πολεμά μαχητικά τη βία εναντίον των γυναικών; Που είναι απίκου να καταγγείλει σεξιστικές, κακοποιητικές συμπεριφορές; Που οργάνωσε, εν μια νυχτί, συλλαλητήρια υπέρ της Γεωργίας; Η σιωπή του είναι τόσο εκκωφαντική που έχω την εντύπωση ότι έχει πέσει σε εαρινό ύπνο. Τόσο βαθύ και βαρύ που δεν ακούει όχι τις γυναίκες στην Ουκρανία αλλά ούτε καν έναν βουλευτή που απειλεί γυναίκα συνάδελφό του ότι «θα την πάει αίμα». Εκτός κι αν ονειρεύεται ότι κατατροπώνει το mansplaining και την Αντζελα Δημητρίου.