Το φιλί της ζωής από τον Μόντριτς

Την περασμένη Τρίτη σημείωνα σε αυτή εδώ τη στήλη ότι η Ρεάλ Μαδρίτης θα δεινοπαθήσει για να αποκλείσει την Τσέλσι, παρά τη νίκη της με 3-1 στο Λονδίνο και ότι η Μπάγερν δεν θα έχει καθόλου εύκολη αποστολή απέναντι στη Βιγιαρεάλ. Για να είμαι ειλικρινής περίμενα ότι θα αποκλειστούν και τα δύο φαβορί. Σημείωνα πριν από τα παιχνίδια ότι το να είσαι φαβορί στο εφετινό Τσάμπιονς Λιγκ είναι κάτι σαν κατάρα και ότι η Τσέλσι έχει πιθανότητες να προκριθεί διότι δεν θα έχει το άγχος της νίκης – αυτό της έκανε στο Λονδίνο πιο μεγάλη ζημιά και από τον Μπενζεμά. Δεν τα υπενθυμίζω αυτά για να ευλογήσω τα ανύπαρκτα γένια μου: άλλωστε δεν έπιασα το προγνωστικό αφού η Ρεάλ τα κατάφερε – ομολογώ πως περίμενα να αποκλειστεί. Υπενθυμίζω τα όσα είχα γράψει για να γίνει κατανοητό πως καμία μεγάλη έκπληξη δεν υπήρξε στα ματς του Τσάμπιονς Λιγκ την Τρίτη το βράδυ: ούτε η νίκη της Τσέλσι, ούτε ο αποκλεισμός της Μπάγερν Μονάχου δεν είναι εκπλήξεις.

Παλιό

Υπάρχει στο μυαλό μας πολύ ακόμα από το «παλιό ποδόσφαιρο». Στο «παλιό ποδόσφαιρο» οι γηπεδούχοι, που είχαν μια οριοθετημένη αποστολή μετά το πρώτο ματς, εύκολα ή δύσκολα τα κατάφερναν πάντα. Υπήρχε η περίφημη «δύναμη της έδρας». Οι γηπεδούχοι μπορούσαν να πάρουν το αποτέλεσμα που ήθελαν με τη βοήθεια του κόσμου – ενίοτε και του διαιτητή. Και οι ομάδες μπορούσαν εύκολα να παίζουν άμυνα για να κρατήσουν το μηδέν στα μετόπισθεν ακόμα και μπροστά στο κοινό τους. Σήμερα δεν υπάρχει τίποτα από αυτά. Ολες οι καλές ομάδες ξέρουν να σκοράρουν, παίζουν για το γκολ, έχουν κυνηγούς που αξίζουν εκατομμύρια και που μπορούν σε ελάχιστες φάσεις να βρουν το γκολ που θέλουν. Δεν υπάρχουν επίσης «γρανιτένιες άμυνες» γιατί τα γήπεδα γεμίζουν μόνο αν προσφέρεις θέαμα: αυτό χρυσοπληρώνουν και οι τηλεοράσεις. Οσο για τη διαιτησία, το VAR περιόρισε τη δυνατότητα σημαντικών λαθών. Αν δεν παίξεις καλά, δεν σε σώζει τίποτα. Ακόμα κι αν είσαι η Μπάγερν Μονάχου, έχεις κερδίσει το γερμανικό πρωτάθλημα από τα Χριστούγεννα κι έχεις τον Λεβαντόφσκι που σκοράρει ακόμα και αν την μπάλα τη βρει σωστά μόνο μια φορά. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι πλέον δεν υπάρχει η ικανότητα διαχείρισης της πίεσης που χαρακτήριζε τις μεγάλες ομάδες παλιότερα: αν κάποια ομάδα με δυνατότητες επικεντρωθεί λίγο πιο πολύ στην ευρωπαϊκή διοργάνωση και τη στοχεύσει, μπορεί να διακριθεί ποντάροντας στο ότι καλύτεροι αντίπαλοι θα έχουν μεγαλύτερο άγχος. Πέρυσι κέρδισε το Τσάμπιονς Λιγκ η Τσέλσι που ήταν τέταρτη στην Αγγλία. Πρόπερσι έφτασε ένα βήμα από τον τελικό η Λυών και έκανε σπουδαία χρονιά η Αταλάντα. Πριν από τρία χρόνια έφτασε στα ημιτελικά ο Αγιαξ και αγωνίστηκε στον τελικό η Τότεναμ. Φέτος η Βιγιαρεάλ πέταξε έξω την Μπάγερν και τη Γιουβέντους. Οταν η έκπληξη είναι κανόνας, δεν υπάρχουν εκπλήξεις.

Αξία

Τι υπάρχει; Νομίζω η μόνη σταθερή αξία είναι οι μεγάλοι ποδοσφαιριστές, αλλά τέτοιοι είναι λίγοι και δυστυχώς είναι πια και μεγάλα παιδιά. Οσα είδαμε στο Ρεάλ – Τσέλσι (2-3) είναι απόδειξη για του λόγου το αληθές. Ο περσινός θριαμβευτής του Τσάμπιονς Λιγκ προπονητής των Λονδρέζων Τόμας Τούχελ σκηνοθέτησε ένα αριστούργημα: είχα χρόνια να δω τόσο επιδραστικές παρεμβάσεις προπονητή μετά από μια βαριά ήττα της ομάδας του και μάλιστα εντός έδρας. Ο Τούχελ άφησε έξω τον στόπερ Κρίστενσεν που ο Μπενζεμά τρέλανε στο πρώτο ματς. Αφησε εκτός αρχικής ενδεκάδας τον Ζορζίνιο που δεν λείπει ποτέ, αλλά και τον Αθπιλικουέτα. Επανασχεδίασε την ομάδα του αλλάζοντας την άμυνά της, τη μεσαία της γραμμή και κυρίως την επίθεσή της: ο Τίμο Βέρνερ που προς γενική έκπληξη βρέθηκε βασικός έκανε το 0-3 στο 75′ παγώνοντας το Μπερναμπέου. Αλλά στο τέλος η Τσέλσι δεν τα κατάφερε. Γιατί στη Ρεάλ αγωνίζονται δυο νεαροί κύριοι που έχουν ξεπεράσει τα 34 και νέους τους έλεγαν πριν από δεκαπέντε χρόνια. Αλλά λέγονται Μόντριτς και Μπενζεμά κι ο χρόνος μαζί τους έχει υπάρξει καλόκαρδος.

Αντάρα

Ο Κροάτης μέσα στην αντάρα βρήκε μια τρομερή πάσα που έδωσε τη δυνατότητα στον νεαρό Ροντρίγκο να σκοράρει μόλις πάτησε το γήπεδο. Το γκολ του 1-3 δεν έστειλε απλά το ματς στην παράταση, αλλά έδωσε στη Ρεάλ μια τεχνητή αναπνοή την ώρα που αυτή ψυχορραγούσε. Μετά το φιλί της ζωής του Μόντριτς, ήρθε ο Μπενζεμά να θυμίσει σε όλους γιατί φέτος είναι η χρονιά του. Οι αμυντικοί της Τσέλσι τον είχαν περιορίσει. Η μόνη του προσφορά ήταν στα 90 λεπτά μια ωραία κεφαλιά στο δοκάρι. Αλλά στα πρώτα λεπτά της παράτασης βρήκε το γκολ του 2-3: αυτό που έδωσε στη Βασίλισσα μια περιπετειώδη πρόκριση – για την ακρίβεια μια ακόμα. Αποδείχτηκε μάλιστα τόσο σημαντικό αυτό το γκολ που η φωτογραφία του Γάλλου με τον πανηγυρισμό του ανέβηκε με το τέλος του ματς σε όλες τις ιστοσελίδες του κόσμου και ήταν χθες σε όλες τις αθλητικές εκδόσεις: σαν η Ρεάλ να κέρδισε το ματς 1-0 με δικό του γκολ!

Πρόβλεψη

Θα κερδίσει το τρόπαιο η Βασίλισσα; Τολμώ μια πρόβλεψη και λέω «όχι». Κάθε φορά δυσκολεύεται όλο και πιο πολύ. Οι παίκτες πάνω από τα 30 που έχει είναι πολλοί: εκτός του Μόντριτς και του Μπενζεμά υπάρχουν ο Καρβαχάλ, ο Κρος, ο Μαρσέλο, ο Καζεμίρο, ο Νάτσο. Δυσκολεύομαι να φανταστώ ότι θα αντέξει στον μαραθώνιο. Αλλά για το ότι υπήρξε η απόλυτη πρωταγωνίστρια της εφετινής διοργάνωσης δεν υπάρχει αμφιβολία.

ΠΑΟΚ

Απόψε είναι η βραδιά του ΠΑΟΚ που περιμένει την Ολιμπίκ Μαρσέιγ σε μια κατάμεστη Τούμπα για να ανατρέψει το σε βάρος του 2-1 με το οποίο γύρισε από την κόλαση του Βελοντρόμ πριν από μια εβδομάδα. Δεν μπορεί κανείς να κάνει προβλέψεις για το ματς αυτό με βάση τα προηγούμενα: δεν μοιάζει με κανένα ματς του ΠΑΟΚ τα τελευταία χρόνια. Ποτέ ο ΠΑΟΚ δεν έφτασε τόσο κοντά σε έναν ημιτελικό ευρωπαϊκής διοργάνωσης: στο Conference League αυτό δεν θα μπορούσε να το έχει κάνει γιατί ο θεσμός δεν υπήρχε.

Τέσσερις

Είναι ανούσιο πριν από το ματς να συζητάμε τι πρέπει να κάνει ή πώς πρέπει να παίξει ο ΠΑΟΚ κ.λπ. Πρέπει να κάνει ένα σπουδαίο παιχνίδι και να κερδίσει: τελεία και παύλα. Η Μαρσέιγ ήταν καλύτερη στο πρώτο ματς, αλλά έρχεται χωρίς οκτώ ποδοσφαιριστές της – τέσσερις μάλιστα βασικούς. Δεν θα έχει στον πάγκο τον προπονητή της και δεν θα έχει ούτε έναν οπαδό της στο γήπεδο. Ο ΠΑΟΚ έχει μια τεράστια ευκαιρία: αλίμονό του αν τη χάσει.