«Να προσπαθείς, ακόμη κι αν {LF}δεν τα καταφέρεις»

«Οταν σκαρφαλώνεις ένα τόσο μεγάλο βουνό, είναι σαν να παλεύεις με το είναι σου. Πώς να σ’ το εξηγήσω; Ο οργανισμός σου βάλλεται από παντού, από το κρύο, από τις κακουχίες. Το μυαλό κάνει παιχνίδια, σου λέει “πού πας, γύρνα πίσω”. Σου λείπει η οικογένειά σου. Το έχω πάθει, ξέρω. Αυτή τη φορά όμως νιώθω έτοιμος».

Στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής, η φωνή του Αντώνη Συκάρη ακουγόταν ήρεμη, σταθερή, αποφασισμένη. Βρισκόταν ήδη στο Νεπάλ και σε λίγες ώρες θα ξεκινούσε το ταξίδι του από την πρωτεύουσα Κατμαντού για το base camp, με στόχο του την κατάκτηση της κορυφής του Νταουλαγκίρι, της όγδοης ψηλότερης κορυφής του κόσμου, στα 8.167 μ. Οι δυο μας γνωριζόμασταν χρόνια, είχαμε βρεθεί αρκετές φορές σε γλέντια, σε ταξίδια, στο Καλλιμάρμαρο – με τη σύζυγό του και την κόρη του χορεύαμε μαζί παραδοσιακούς χορούς στον σύλλογο, ενώ είχαμε τρέξει και παρέα, ήταν κι εκείνος μαραθωνοδρόμος.

Ηταν ευδιάθετος, κάναμε πλάκα, μου έλεγε πως όλα θα πάνε καλά στον Μαραθώνιο τον οποίο ετοιμαζόμουν να τρέξω. Είναι αστείο, αν το καλοσκεφτεί κανείς: ενώ επρόκειτο σε λίγες μέρες να σκαρφαλώσει σε ένα από τα δυσκολότερα βουνά του κόσμου, έλεγε σε μένα να μην ανησυχώ για τον Μαραθώνιο και πως όλα θα πάνε τέλεια. Ποιος; Εκείνος, σε μένα. Διότι ο Αντώνης δεν είναι (ήταν) ένας τυχαίος αλπινιστής. Ο κορυφαίος, ίσως, των Ελλήνων μετρούσε ήδη 32 χρόνια ορειβατικής πορείας, είχε ανέβει με επιτυχία σε 170 κορυφές στο εξωτερικό και είχε πραγματοποιήσει 615 αναρριχητικές και ορειβατικές αποστολές σε διάφορες χώρες του κόσμου. Επρόκειτο για τον μοναδικό Ελληνα που κατάφερε να ανέβει σε πέντε από τις δεκατέσσερις κορυφές άνω των 8.000 μ.: Εβερεστ (8.848 μ.), Κανγκτσενγιούνγκα (8.586 μ.), Μανασλού (8.163 μ.), Λότσε (8.516 μ.) και Αναπούρνα (8.091 μ.), που θεωρείται το πλέον επικίνδυνο βουνό παγκοσμίως. Είχε επίσης σκαρφαλώσει σε… 63 κορυφές πάνω από τα 4.000 μ., 50 πάνω από τα 3.000 μ. και 29 πάνω από τα 2.000 μ. – κάπου εδώ να υπενθυμίσουμε ότι ο δικός μας Ολυμπος έχει ύψος 2.917 μ.

Ο μεγάλος στόχος του 60χρονου ορειβάτη – ή μάλλον υπερορειβάτη – ήταν το «στέμμα των Ιμαλαΐων». Ηθελε να πετύχει το Grand Slam, με την ανάβαση και στις δεκατέσσερις κορυφές άνω των 8.000 μ. Μόλις 44 άνθρωποι το έχουν καταφέρει μέχρι στιγμής, και όλοι νεαροί σε ηλικία. Θα έκανε ρεκόρ Γκίνες όντας ο μοναδικός «κατακτητής» των κορυφών σε ηλικία άνω των 55 ετών. Δύσκολο; «Ξέρεις», μου απάντησε φιλοσοφώντας, «δεν πρέπει ποτέ να εγκαταλείπεις τα όνειρά σου. Κάποια στιγμή θα πραγματοποιηθούν. Αν θέλεις να πετύχεις κάτι στη ζωή σου, πρέπει πρώτα να το αγαπήσεις και έπειτα να προσηλωθείς σε αυτό. Αν προσηλωθείς, θα πετύχεις. Ακόμη κι αν δεν είσαι αρχικά πολύ καλός σε αυτό, η ζωή θα σ’ τα φέρει έτσι ώστε να πετύχεις. Αλλά κι αν ακόμη δεν τα καταφέρεις, τουλάχιστον θα έχεις προσπαθήσει. Είναι εξίσου σημαντικό. Γιατί όσο προσπαθείς, τότε μόνο πραγματικά ζεις».

Στο βουνό Νταουλαγκίρι, τα τελευταία 70 χρόνια, 580 ορειβάτες έχουν καταφέρει να δουν τη θέα από την κορυφή, ενώ 90 ορειβάτες έχουν χάσει τη ζωή τους. Εκτός από τις χαμηλές θερμοκρασίες και την υποξία του περιβάλλοντος, ο μεγαλύτερος κίνδυνος προέρχεται από τις χιονοστιβάδες. «Πολλοί θεωρούν ότι το Εβερεστ, στα 8.848 μ., είναι το πιο δύσκολο βουνό, αλλά υπάρχουν άλλες κορυφές, λίγο χαμηλότερες, που θεωρούνται πολύ δυσκολότερες να τις κατακτήσεις», μου είπε. Ο ίδιος είχε πατήσει το 2017 την κορυφή του κόσμου σε μια επική προσπάθεια με τον Μάικ Ευμορφίδη, που έγινε μάλιστα και ταινία. Αλλά αυτό δεν του ήταν αρκετό. Πάντα θα έβρισκε έναν νέο στόχο. «Κάθε βουνό δεν είναι μόνο πάγος και βράχια. Κρύβει όνειρα και επιθυμίες».

Οταν κλείσαμε το τηλέφωνο, δεν φανταζόμουν ότι θα ήταν η τελευταία φορά που του μιλούσα. Δώσαμε ραντεβού για μπίρες όταν με το καλό θα επέστρεφε από τις περιπέτειές του. Ομως στο Νταουλαγκίρι έμελλε να γίνει το μοιραίο. Ο Αντώνης είχε προσπαθήσει να το κατακτήσει άλλες τέσσερις φορές. Δεν ήταν ο μόνος. Αλλωστε το αποκαλούν «βουνό των Ελλήνων» επειδή κανένας έλληνας αλπινιστής δεν έχει καταφέρει να ξεδιπλώσει τη σημαία της χώρας μας στην κορυφή του, ενώ στην προσπάθειά τους το 1998 έχασαν εκεί τη ζωή τους οι ορειβάτες Νίκος Παπανδρέου και Μπάμπης Τσουπράς.

Εκεί όπου πετούν
τα αεροπλάνα

Στις 11 Απριλίου ο Αντώνης Συκάρης τα κατάφερε και πάτησε την κορυφή. Επικοινώνησε με τους δικούς του συγκινημένος, αφιέρωσε την κατάκτησή του στις οικογένειες των δύο χαμένων ορειβατών και στην αγαπημένη του μικρή εγγονή, την Ιριδα. «Σας αγαπώ όλους!» είπε. Ηταν η τελευταία φορά που τον άκουσαν. Χθες, κατά τη διάρκεια της κατάβασής του και αρκετά κοντά στο σημείο της κατασκήνωσής του, υπέκυψε στη νόσο των μεγάλων υψομέτρων. «Η τεράστια σωματική και ψυχική προσπάθεια και έλλειψη πρόσθετου οξυγόνου», όπως ανακοινώθηκε, είχαν ως αποτέλεσμα τον θάνατό του. Το «βουνό των Ελλήνων» τελικά πήρε και τη δική του ζωή.

Ο Αντώνης ήταν ένας σεμνός και γλυκύτατος άνθρωπος, μέντορας για πολλούς. Και άσχετος να ήσουν με την ορειβασία, το να τον ακούς και μόνο να σου αφηγείται τις ιστορίες του σε ενέπνεε για να γίνεις εσύ καλύτερος. Αγάπησε τα βουνά και τις κορυφές, «εκεί όπου πετούν τα αεροπλάνα», όπως έλεγε. Προσηλώθηκε στην κατάκτησή τους. Τα κατάφερε. Κι έφυγε ελεύθερος, κάνοντας αυτό που λάτρευε.