Η θέση με τον άνθρωπο{CR}

Τους είδατε, τους κατοίκους της Σαγκάης, πώς έσκουζαν από τα παράθυρά τους, έπειτα από δύο εβδομάδες κινέζικου λοκντάουν. Αν τους είδατε, στις ειδήσεις ή στο You Tube, τότε έχετε πάρει μια ιδέα για τι σημαίνει στην πράξη ένα καθεστώς το οποίο βασίζεται στη «θέση με τον Ανθρωπο». (Με κεφαλαίο το άλφα, διότι εννοούν τον άνθρωπο ως αφηρημένη έννοια ή ως βιολογικό είδος). Δεν αμφισβητεί κανείς, πιστεύω, ότι η Κίνα, που διοικείται από το Κομμουνιστικό Κόμμα, ανήκει στην πλευρά που παίρνει «τη θέση με τον Ανθρωπο». Ο Μάο, άλλωστε, που ίδρυσε το καθεστώς, ήταν μεγάλος ανθρωπιστής. Μπορεί να διαφωνούν οι ιστορικοί που ερευνούν το ανθρώπινο κόστος του «Μεγάλου Αλματος Εμπρός», αλλά αν ρωτήστε τον Αλέξη Τσίπρα, που έχει μελετήσει τη σκέψη του Μάο και συχνά αναφέρεται σε αυτόν, θα σας το επιβεβαιώσει. (Εξάλλου τα θύματα του Μεγάλου Αλματος, που υπολογίζονται περί τα 50 εκατομμύρια, ήταν άνθρωποι. Δεν απειλήθηκε ποτέ ο Ανθρωπος από τον χαμό τους – σωστά;)

Συνιστώ σε κάθε ενδιαφερόμενο τη συναρπαστική περιγραφή του Ντέιβιντ Κάλβερ, ανταποκριτή του CNN στη Σαγκάη, για τις συνθήκες του κινέζικου λοκντάουν: πως τους καλούν με τα μεγάφωνα να βγαίνουν στον δρόμο για να υποβληθούν στο καθημερινό τεστ ή για να τους διανείμουν τρόφιμα και νερό, καθώς και την αγωνία του για την τύχη του σκύλου του, σε περίπτωση που ο ίδιος βρεθεί θετικός. (Στην Κίνα, ξέρετε, τα τρώνε. Ως εκ τούτου, υποθέτω ότι, για τους Κινέζους, ένας άνθρωπος που έχει στο διαμέρισμά του σκύλο είναι ό,τι για μας εκείνος που έχει ως κατοικίδιο μια κότα ή μια κατσίκα…) Τηρουμένων των αναλογιών, αυτό που περιγράφει ο Κάλβερ στην ανταπόκρισή του είναι η ζωή σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης «ειδικού σκοπού». Είναι η λογική της απόχης (αν θυμάστε, στην αρχή της πανδημίας, οι Κινέζοι συλλάμβαναν τους απείθαρχους με την απόχη…), μια λογική, που αν την απλώσεις φτάνεις και στο στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Φυσικά, το καθεστώς στην Κίνα δεν κινδυνεύει από πολίτες αγανακτισμένους για την απάνθρωπη μεταχείρισή τους από πλευράς του κράτους. Εντούτοις, η αγανάκτηση που εκφράστηκε με ουρλιαχτά από τα ανοιχτά παράθυρα μας υπενθυμίζει το δυνάμει σοβαρότερο πρόβλημα του ιδιότυπου κομμουνιστικού καθεστώτος της Κίνας. Είναι το παράδοξο ότι, δημιουργώντας τον πλούτο που διαχέεται σε μία μέση τάξη, απελευθερώνει συγχρόνως και την ανάγκη της ελευθερίας. Η οικονομική ελευθερία, δηλαδή, οι δυνατότητες που αποκτά κάποιος όταν ξεφύγει από τη φτώχεια, αναπόφευκτα οδηγεί στο αίτημα και για πολιτική ελευθερία. Γενικώς, ο αυταρχισμός δουλεύει μόνον εφόσον έχεις να κάνεις με φτωχούς και εξαθλιωμένους. Στις ανεπτυγμένες κοινωνίες, έχει τα όρια που θέτει η ίδια η ανάπτυξή τους.

Η ΑΛΛΗ
ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ

Θέμα ημερών, διαβάζουμε, είναι η δημοσιοποίηση του πορίσματος, για την έρευνα που διεξάγει η Αρχή Καταπολέμησης Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες στην κληρονομιά του Γιώργου Τράγκα και, κατά τις πληροφορίες που δημοσιεύονται, αναμένεται η δέσμευση των περιουσιακών στοιχείων που περιλαμβάνει η κληρονομιά. Ωστόσο, οι θαυμαστές του Μονεγάσκου της ελληνικής δημοσιογραφίας ας μην ανησυχούν. Καμιά ανεξάρτητη αρχή και κανένας νόμος δεν μπορούν ποτέ να αγγίξουν την πνευματική κληρονομιά του «θείου». Επειτα μάλιστα από την αποκάλυψη του μεγέθους της περιουσίας του, που αποτιμάται περί τα 100 εκατομμύρια, ο «θείος» θα είναι πάντα ίνδαλμα και φάρος φωτεινός για μια σχολή της ελληνικής δημοσιογραφίας…

ΟΙ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΟΙ

Από το μεγαλύτερο μέρος του Τύπου, έντυπου και ηλεκτρονικού, τα περί χημικών όπλων, που φέρονται να έχουν χρησιμοποιήσει οι Ρώσοι στη Μαριούπολη, παρουσιάζονται ως «καταγγελίες». Πολύ φυσικό, διότι μπορεί να είναι αλήθεια (θα μας εξέπληττε πολύ με όσα έχουμε δει μέχρι τώρα;), μπορεί όμως και να μην είναι. Οσο ισχυρός ή βάσιμος και αν είναι ο φόβος, η βεβαιότητα για μια τέτοια καταγγελία είναι αδύνατη. Εκτός, βέβαια, αν είσαι η «Εφημερίδα των Συντακτών», στην ιστοσελίδα της οποίας το θέμα παρουσιάζεται υπό τον τίτλο: «Ασφυκτιά η Μαριούπολη – Ουκρανική σπέκουλα για χημικά όπλα». Προφανώς, εκείνοι έχουν τον τρόπο να γνωρίζουν καλύτερα…