Μια kolotoumba για το θεαθήναι

Η Εθνική Συσπείρωση, το κόμμα της Μαρίν Λεπέν, ήταν πολύ υπερήφανο για την οκτασέλιδη μπροσούρα με το ιλουστρασιόν χαρτί που είχε αφιερώσει στην ηγέτιδά του, τη «συνήγορο όλων των Γάλλων», είχε τυπώσει σε 1,2 εκατομμύρια αντίτυπα και είχε αρχίσει να μοιράζει στις τέσσερις γωνιές της χώρας. Οταν ξεκίνησε όμως η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, συνειδητοποίησε πως το προεκλογικό φυλλάδιο απειλούσε να εκραγεί στα χέρια του σαν βόμβα. Γιατί στη ρουμπρίκα «Μία γυναίκα με πιστεύω» μια φωτογραφία έδειχνε τη Λεπέν χαμογελαστή πλάι στον Πούτιν – είχε τραβηχτεί στη Μόσχα στις 24 Μαρτίου του 2017, λίγες εβδομάδες πριν από τον πρώτο γύρο των προηγούμενων προεδρικών εκλογών, με τον ρώσο πρόεδρο να δηλώνει τότε, χωρίς να πείθει κανέναν, πως «δεν θέλει να επηρεάσει τα γεγονότα κατά οιονδήποτε τρόπο».

Η Λεπέν είχε ταξιδέψει νωρίτερα και στη Νέα Υόρκη, είχε φωτογραφηθεί και στο Trump Tower, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να συναντήσει τον αμερικανό πρόεδρο: χρειαζόταν λοιπόν τη θερμή υποδοχή του Πούτιν και φρόντισε να τη διαφημίσει ως επιβεβαίωση του «διεθνούς κύρους» της. Αυτός ο πολυπόθητος τίτλος, «διεθνές κύρος», υπήρχε και στο επίμαχο φυλλάδιο. Αλλά επειδή ο Πούτιν είχε ξαναφέρει τον πόλεμο στην Ευρώπη, η φωτογραφία μαζί του γινόταν πια επικίνδυνη. Στάλθηκε λοιπόν σήμα στους εκπροσώπους του κόμματος στα γαλλικά διαμερίσματα να πετάξουν όσα φυλλάδια τους έμεναν στα σκουπίδια – με το επιχείρημα ότι εμπεριείχαν, υποτίθεται, ένα ορθογραφικό λάθος. Η kolotoumba της Μαρίν Λεπέν είχε μόλις ξεκινήσει.

Με το που ανέλαβε την ηγεσία του Εθνικού Μετώπου (FN), το 2011, η θυγατέρα του Ζαν-Μαρί Λεπέν έβαλε μπροστά μια εκστρατεία «αποδαιμονοποίησής» του. Πεπεισμένη πως η στρατηγική αυτή περνούσε μέσα από τις διεθνείς σχέσεις, βάλθηκε να χτίσει νέες συμμαχίες με ξένα κυβερνητικά κόμματα. Ο «θαυμασμός» της προς τον Βλαντίμιρ Πούτιν ήταν δεδηλωμένος, το ίδιο και η ιδεολογική τους συγγένεια. Θέλοντας να καλλιεργήσει μία προνομιακή σχέση μαζί του, στηρίχτηκε στον τότε διπλωματικό της σύμβουλο και μετέπειτα επικεφαλής της αντιπροσωπείας του FN στο ευρωκοινοβούλιο, Ομερίκ Σοπράντ, ο οποίος αποκαλούσε τότε τη Ρωσία «ελπίδα του κόσμου» και πηγαινοερχόταν σε αυτήν. Τρεις φορές επισκέφθηκε όμως και η ίδια η Λεπέν τη Μόσχα μεταξύ 2013-2015. Ανταμείφθηκε, τον Οκτώβριο του 2014, με ένα δάνειο εννέα εκατομμυρίων ευρώ για το κόμμα της προκειμένου να χρηματοδοτήσει την εκστρατεία του στις τοπικές εκλογές από μία ρωσική τράπεζα, τη First Czech Russian Bank: το διαπραγματεύτηκε ένα άλλο ρωσόφιλο στέλεχος του κόμματος, ο Ζαν-Λικ Σαφοζέρ, ο οποίος είχε συμμετάσχει, από κοινού με τον Σοπράντ, ως «παρατηρητής» στο «δημοψήφισμα» που οργάνωσαν τον Μάρτιο του 2014 οι ρωσόφιλοι αυτονομιστές στην Κριμαία.

Το δάνειο ακόμα αποπληρώνεται, αναδιαρθρώθηκε το 2020 και πρέπει κανονικά να εξοφληθεί έως το 2028. Η Λεπέν συνέχισε να δικαιολογεί την προσάρτηση της Κριμαίας και δεν έπαψε να ζητεί άρση των κυρώσεων που επέβαλε η ΕΕ στη Ρωσία εξαιτίας της. Οι ευρωβουλευτές της συνέχισαν να ορθώνουν εμπόδια σε κάθε, σχεδόν, ευρωπαϊκό μέτρο που θα μπορούσε να ενοχλήσει τον Πούτιν. Και η ίδια δεν έχανε ευκαιρία να τον υπερασπιστεί – μεταξύ άλλων και απέναντι στον Αλεξέι Ναβάλνι, τον ηγέτη της αντιπολίτευσης που ο ρώσος πρόεδρος δηλητηρίασε και έπειτα συνέλαβε. Και στη Γαλλία να ήταν, είχε δηλώσει η Λεπέν, «θα είχε περάσει ήδη από τα δικαστήρια».

Η kolotoumba ξεκίνησε την ημέρα της ρωσικής εισβολής. Η Λεπέν έσπευσε να καταδικάσει «χωρίς αμφισημία την παραβίαση της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας» – αφήνοντας βέβαια παράλληλα τον εκπρόσωπο της προεκλογικής εκστρατείας της, τον Τιερί Μαριανί, έναν άνθρωπο διαβόητα κοντά στο καθεστώς Πούτιν και τους ολιγάρχες του, να δηλώνει (αναφερόμενος στην επανάσταση του Μαϊντάν) πως όλα «ξεκίνησαν το 2014 από ένα πραξικόπημα που υποστήριξαν οι ΗΠΑ και η ΕΕ» και να χαρακτηρίζει «ουκρανική επιχείρηση προπαγάνδας» τον ρωσικό βομβαρδισμό του θεάτρου της Μαριούπολης. Η ίδια η Λεπέν, πάντως, τάχθηκε υπέρ της υποδοχής ουκρανών προσφύγων στη Γαλλία και αναγνώρισε «εγκλήματα πολέμου» στα περίχωρα του Κιέβου – φάνηκε έτσι για ακόμα μία φορά «μετριοπαθής» σε σχέση με τον ακόμα πιο πουτινόφιλο Ερίκ Ζεμούρ. Παράλληλα, φρόντισε να συνδαυλίσει τον φόβο ενός «χαρακίρι» λόγω του πληθωρισμού, να παρουσιαστεί ως προστάτρια των γαλλικών οικογενειών απέναντι στα οικονομικά δεινά που φέρνουν οι ευρωπαϊκές κυρώσεις κατά της Μόσχας, να επικεντρώσει την εκστρατεία της στην αγοραστική δύναμη των πολιτών, αυτό που απασχολεί περισσότερο από οτιδήποτε άλλο τους Γάλλους.

Μετέτρεψε ένα ντεζαβαντάζ σε κέρδος, κάνοντας όλα τα άλλα να ξεχαστούν. Κανείς δεν μπορεί να έχει ωστόσο την παραμικρή αμφιβολία πως αν καταφέρει να εκλεγεί, θα γίνει ένας δεύτερος Ορμπαν, ένας de facto πολύ πιο ισχυρός Ορμπαν – με ουγγρικό δάνειο χρηματοδοτεί άλλωστε αυτή τη φορά την εκστρατεία της, την ίδια αποδυνάμωση και βραδεία διάλυση της ΕΕ επιθυμούν. Εχει δίκιο η πρόεδρος των Ευρωσοσιαλιστών, η Ιράτσε Γκαρσία Πέρες, «στις 24 Απριλίου οι Γάλλοι θα βρεθούν αντιμέτωποι με μία θεμελιώδη επιλογή: υπέρ ή κατά της ΕΕ». Να πούμε πρώτα αυτό και μετά ας κάνουμε όλη την κριτική του κόσμου στον αντίπαλό της.