Οι απολογητές της κτηνωδίας

Δεν πρέπει να υπάρχει άλλη χώρα του δυτικού κόσμου στην οποία ο Πούτιν, ο ρώσικος στρατός και οι αδιανόητες κτηνωδίες τους να βρίσκουν τόση ανοχή και, ουσιαστικά, υποστήριξη, όσο από κάποιες μερίδες στην Ελλάδα. Μπορεί να βρίσκουν σε χώρες φιλικές προς τη Ρωσία, όπως η Σερβία, ή, σύμμαχές της, όπως η Λευκορωσία, όμως στον δυτικό κόσμο όχι. Πουθενά. Και, μάλιστα, και στα δύο άκρα του φάσματος: και από τα δεξιά και από τα αριστερά.

Αλλοθι και δικαιολογίες της κακιάς ώρας επιστρατεύονται, ιδεολογίες επιπέδου ονειρώξεως επίσης, εξωφρενικά επιλεκτική θέαση των γεγονότων και, φυσικά, άφθονη βλακεία και απανθρωπιά. Πολλοί πιστεύουν ότι στη συνταγή υπάρχει και επίσης άφθονο χρήμα, αλλά, τελικά, δεν ξέρει κανείς τι είναι χειρότερο: να τους πληρώνουν για να λιβανίζουν αυτή την κόλαση επί της γης, ή να το κάνουν από μόνοι τους; Φυσικά κάθε περίπτωση είναι διαφορετική. Ομως συνολικά η κύρια διαπίστωση παραμένει: οι υποστηρικτές του Πούτιν και της κτηνωδίας του είναι εδώ και είναι περισσότεροι από οπουδήποτε αλλού στη Δύση. Και δεν φτάνει που είναι, γίνονται και επιθετικοί υπερασπιζόμενοι στην πράξη τους σύγχρονους ναζί που έρχονται από τη Ρωσία.

Ολοι αυτοί πρέπει να αντιληφθούν κάποτε ότι ξεπέρασαν μια γραμμή που πάει πολύ πέρα από ιδεολογίες, πολιτικές και γεωπολιτικές «απόψεις», ή κάθε τι άλλο που θα επέτρεπε να υπάρχει όποιο είδος «συζήτησης» σχετικά με την εισβολή και τη μερική κατοχή της Ρωσίας στην Ουκρανία – που έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει. Τώρα όμως ξεπερνάνε την κάθετη γραμμή με την κτηνωδία. Υποστηρίζουν κτήνη, όχι ανθρώπους, ούτε ιδέες, ούτε πολιτικές. Ούτε καν έναν απρόκλητο επιθετικό πόλεμο. Αλλά βάρβαρους μαζικούς δολοφόνους. Σαν να υποστήριζαν τον Χίτλερ όταν σκότωνε εκατομμύρια αθώους ανθρώπους. Δεν υπάρχει πλέον καμία διαφορά.

Οταν έχεις περάσει απέναντι με τέτοιο τρόπο, δεν υπάρχουν πια περιθώρια επιστροφής. Δεν σηκώνει «α, δεν κατάλαβα καλά, έκανα λάθος», όταν έρθει η στιγμή και σε βολέψει να το πεις. Τα εγκλήματα που συντελούνται είναι ατελείωτα, γίνονται απροκάλυπτα μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου, είναι όσο απεχθή μπορούν να είναι και, βέβαια, είναι απόλυτα συνειδητά. Οταν βομβαρδίζεις ακόμα και τους σταθμούς των τρένων από τους οποίους οι άμαχοι προσπαθούν να ξεφύγουν και σκοτώνεις δεκάδες από αυτούς με μία μόνο βολή δεν έχει «δεν άκουσα, δεν είδα». Τότε είσαι με τον Χίτλερ – που σήμερα τον λένε Πούτιν. Και όλα τα άλλα είναι κοροϊδίες χωρίς ίχνος ντροπής.

Δεν θα περίμενε φυσικά κανείς από ανθρώπους που υπερασπίζονται, ανοιχτά ή πιο καλυμμένα, τέτοιους μαζικούς δολοφόνους, να ξυπνήσει κάποια ώρα η… χαμένη τους συνείδηση, αν είχαν ποτέ και να τους εγκαλέσει για την υπεράσπιση του αίσχους. Αν μπορούσε να συμβεί αυτό, δεν θα συνέβαινε εξ αρχής το άλλο. Θα περίμενε όμως να προκληθεί πολύ πιο έντονη αντίδραση στην ίδια την κοινωνία που το βλέπει αυτό να συμβαίνει. Και που τη λερώνει ολόκληρη. Απολογητές τέτοιων εγκληματιών δεν χωράνε σε μία χώρα που θέλει να θεωρεί τον εαυτό της δυτική δημοκρατία. Καθώς όμως δυτική δημοκρατία σημαίνει πάνω απ’ όλα ελευθερία του λόγου, κάτι που όλοι αυτοί δεν κατανοούν, ούτε τιμούν, αλλά το αξιοποιούν δεόντως, είμαστε υποχρεωμένοι να τους ακούμε. Αλλά ακριβώς γι’ αυτό είμαστε εξίσου υποχρεωμένοι και μην αποστρέφουμε το βλέμμα: επειδή είναι εδώ και υπερασπίζονται τα κτήνη.