Ζητείται ελπίς…

Το φινάλε μιας εφιαλτικής ευρωπαϊκής χρονιάς απόψε (20.00 – Novasports Prime) στην Πόλη κόντρα στη Φενερμπαχτσέ έχει ως ζητούμενο εάν οι Πράσινοι βγάλουν κάποια αντίδραση μετά την αποτυχία (και) στο Βερολίνο και κλείνοντας έτσι με νίκη τη φετινή Ευρωλίγκα. Τότε θα αποφύγουν την τελευταία θέση στη βαθμολογία!

Ομως είτε νικήσουν είτε χάσουν, το πρεστίζ τους έχει τσαλακωθεί έντονα για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά και μπορεί ένας ενδεχόμενος τίτλος πρωταθλήματος στο φινάλε να κλείσει με χαμόγελα τη σεζόν (ιδιαίτερα από τη στιγμή που εφέτος αντίπαλος θα είναι ο Ολυμπιακός και όχι το Λαύριο, όπως πέρυσι) αλλά κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει το ευρωπαϊκό ναυάγιο.

Για μια εκ των κορυφαίων ομάδων στην ιστορία της Ευρωλίγκας και με τα περισσότερα τρόπαια από όλες τις ομάδες, τα τελευταία 25 χρόνια. Οπου το Τριφύλλι έχει κατακτήσει 6 Ευρωλίγκες (1996, 2000, 2002, 2007, 2009, 2011), με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας (2006, 2008, 2016, 2019) και τη Μακάμπι (2001, 2004, 2005, 2014) να ακολουθούν με 4 στο ίδιο χρονικό διάστημα.

Ναι, ο Παναθηναϊκός στο μπάσκετ είναι η ομάδα με τα περισσότερα πρωταθλήματα και κύπελλα στην Ελλάδα, αλλά το όνομά του το έκανε γνωστό στα πέρατα του κόσμου, μέσα από τις ξεχωριστές ευρωπαϊκές νύχτες θριάμβων, στο Παρίσι, στη Θεσσαλονίκη, στην Μπολόνια, στην Αθήνα, στο Βερολίνο και στη Βαρκελώνη.

Μια ομάδα που είχε φτάσει στο σημείο να πηγαίνει στο φάιναλ φορ και αν δεν έπαιρνε το τρόπαιο εθεωρείτο αποτυχία, μια ομάδα που με τους αείμνηστους αδελφούς Γιαννακόπουλους στο τιμόνι έπαιξε σε επτά τελικούς Κυπέλλου Πρωταθλητριών και έχασε μόνο έναν εκείνον της Σουπρολίγκα στο Παρίσι το 2001 από τη Μακάμπι.

Η… πτώση έγινε συνήθεια

Και τώρα την τελευταία διετία, όπου ο μεγαλομέτοχος, Δημήτρης Γιαννακόπουλος έχει κάνει ένα βήμα πίσω, οι Πράσινοι τερμάτισαν πέρυσι 16οι (στους 18) πάνω μόνο από τη διαλυμένη Χίμκι και τον Ερυθρό Αστέρα από τον οποίο μάλιστα είχαν χάσει δύο φορές.

Και τώρα η καλύτερη θέση που μπορούν να τερματίσουν είναι 13οι (στους 15) αν νικήσουν απόψε την – επίσης αδιάφορη βαθμολογικά – Φενερμπαχτσέ στην Πόλη.

Το πιο άσχημο στοιχείο στον φετινό Παναθηναϊκό, χειρότερο και από πέρυσι, είναι το γεγονός ότι πλέον έχει δείξει εθισμένος στην ήττα και όχι μόνο.

Γνωρίζοντας όλοι ότι δεν πρόκειται να συμβεί το παραμικρό (δεν «παίζει» ο Φραγκίσκος Αλβέρτης και ο Δημήτρης Διαμαντίδης να διώξουν κάποιον παίκτη ή προπονητή) καθώς η ομάδα λειτουργεί αυστηρά με έσοδα-έξοδα, έχει γνωρίσει επτά ήττες με 20+ πόντους, μεταξύ των οποίων υπάρχει το 101-73 στο ΣΕΦ από τον Ολυμπιακό (πρώτη φορά μια ομάδα εκ των δύο πέρασε τους 100 πόντους σε ευρωπαϊκό ντέρμπι), το 81-48 από τον Ερυθρό Αστέρα στο Βελιγράδι και το 98-74 από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας στην Αθήνα (αποτέλεσμα που δεν θα μετρήσει βέβαια καθώς ακυρώθηκαν οι αγώνες των ρωσικών ομάδων).

Σε πολλά παιχνίδια – όχι μόνο σε αυτά που αναφέραμε – ακόμα και στο ελληνικό πρωτάθλημα (υπάρχει η νίκη του Αρη που επέστρεψε από το -19) οι παίκτες δείχνουν να μην έχουν θέληση, κίνητρο, διάθεση και εδώ η μεγάλη ευθύνη είναι του προπονητή.

Το λάθος

Ο Δημήτρης Πρίφτης γνώριζε τα «υλικά» που είχε στη διάθεσή του βάσει του – συγκεκριμένου – μπάτζετ και συνέχισε το ίδιο λάθος των προκατόχων του πορευόμενος χωρίς κλασικό και ξεκάθαρο «άσο» και όταν πλέον πόνταρε στον Γιόβιτς ήταν αργά (για την Ευρωλίγκα και το Κύπελλο). Επίσης ο έλληνας τεχνικός άφησε τον Ντιαλό (τον οποίο είχε κλείσει ο Παναθηναϊκός) να φύγει και αυτός βοήθησε τη Μονακό να μπει στα πλέι οφ.

Ο έλληνας προπονητής σίγουρα αντιμετώπισε πολλές ατυχίες με τραυματισμούς και κορωνοϊό χάνοντας παίκτες-κλειδιά σε κομβικά σημεία (καθοριστική η απουσία του Νέντοβιτς και του Παπαπέτρου σε διαφορετικά διαστήματα), όμως δεν μπόρεσε να εμφυσήσει στους παίκτες του τη νοοτροπία που ήθελε.

Δεν είναι δυνατόν να μπαίνουν στο ΣΕΦ και να χάνουν 38-13 στο δεκάλεπτο και να μην έχουν συμπληρώσει καν τα πέντε φάουλ. Αυτή είναι λάθος νοοτροπία και προσέγγιση παικτών και προπονητή, αλλά ο τελευταίος έχει τη βασική ευθύνη. Η ομάδα του δεν έχει βρει μια ταυτότητα, μια σφραγίδα του προπονητή.

Σαφώς και ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος έχει τις ευθύνες του, και ας έκανε ένα βήμα πίσω. Οχι επειδή δεν βάζει πλέον τα εκατομμύρια του παρελθόντος (αυτό είναι επιλογή του και δικαίωμά του) αλλά διότι δύο χρόνια δεν έχει μπορέσει να βρει είτε αγοραστή είτε ένα σύμμαχο για να ξαναπαρουσιαστεί ο Παναθηναϊκός αξιοπρεπής εκεί που μεγαλούργησε επί δεκαετίες, στα ευρωπαϊκά σαλόνια.