Μαγαζί

Δεν ξέρω σε πόσους αρέσει ο Ορμπαν, αν και δεν έχω την αίσθηση ότι στη χώρα μας σπάει ταμεία. Στην τρέχουσα πολιτική κουβέντα κουβαλάει συνήθως αρνητική εικόνα.

Αλλά ο Ορμπαν επανεξελέξη στην Ουγγαρία με το 53,19% των ψήφων ύστερα από δώδεκα χρόνια εξουσίας και για τέταρτη συνεχόμενη φορά.

Σε μια εκλογική διαδικασία της οποίας την εγκυρότητα ούτε η αντιπολίτευση ούτε διεθνείς παρατηρητές αμφισβήτησαν.

Συνεπώς τρεις σκασίλες έχει ο Ορμπαν αν μας αρέσει ή όχι. Αρέσει στους Ούγγρους. Και στη δημοκρατία η εξουσία κρίνεται μεταξύ εκείνων που εκλέγουν και εκείνων που εκλέγονται.

Οι υπόλοιποι, δουλειά μας.

Γιατί όμως μας ξενίζει ο Ορμπαν; Την Κυριακή στον πρώτο γύρο της γαλλικής προεδρικής εκλογής τρεις ακρο-αριστερο-δεξιοί» υποψήφιοι προβλέπεται να συγκεντρώσουν σχεδόν το 50% των ψήφων (Λεπέν, Ζεμούρ, Μελανσόν).

Πριν από μερικές δεκαετίες δεν θα τους ψήφιζαν ούτε για διαχειριστές στην πολυκατοικία τους. Τώρα μπορεί να συγκεντρώσουν την πλειοψηφία, ακόμη κι αν τελικά δεν εκλεγούν.

Μην κουνάτε το κεφάλι. Το ζήσαμε και στην Ελλάδα με τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Παραμένουμε ίσως η μοναδική χώρα παγκοσμίως της οποίας το 61,31% ψήφισε «Οχι» σε ένα δημοψήφισμα του οποίου κανείς δεν ξέρει ακόμα την ερώτηση.

Η δημοκρατία λοιπόν παίζει παράξενα κι απρόβλεπτα παιχνίδια. Αλλά πρέπει να δεχτούμε ότι αυτό είναι η δημοκρατία. Οι Ούγγροι βγάζουν τον Ορμπαν, όπως οι Γάλλοι ψηφίζουν Λεπέν ή Μελανσόν κι εμείς εκλέξαμε τον Τσίπρα με τον Καμμένο.

Δεν μας ρωτούν, ούτε τους ρωτήσαμε.

Τα όρια όμως του πλουραλισμού και της συνύπαρξης μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση αποτελούν πλέον και αμφίβολο δεδομένο και δύσκολο ζητούμενο.

Είναι προφανώς το απότοκο μιας αποδυνάμωσης των παραδοσιακών πολιτικών οικογενειών που εξασφάλιζαν ένα πλαίσιο συνοχής και συνεννόησης. Των Χριστιανοδημοκρατών, των Σοσιαλδημοκρατών και των Φιλελεύθερων.

Αλλά και το αποτέλεσμα μιας συνολικής αναδιάταξης της πολιτικής, αξιακής και πολιτισμικής βάσης της κοινωνίας μας.Το 53,19% των Ούγγρων που εκλέγουν και επανεκλέγουν τον Ορμπαν δεν έγιναν ξαφνικά ακροδεξιοί.

Κακά τα ψέματα, ολόκληρο το περίγραμμα της ευρωπαϊκής πολιτικής έχει αλλάξει. Οπως φαίνεται θα αλλάξει και άλλο μετά τη σύγκρουση με τη Ρωσία και τις επερχόμενες εκλογές σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.

Το ζήτημα λοιπόν είναι να καταλάβουμε τις αλλαγές και να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα, ιδίως μέσα στην εξαιρετικά επιβαρυμένη συγκυρία που μας έχει ζώσει από παντού.

Κυρίως όμως να απαλλαγούμε από παλιές δοξασίες, ξεπερασμένες βεβαιότητες και ληγμένους φανατισμούς.

Το μαγαζί άλλαξε πρόγραμμα αλλά αυτός δεν είναι λόγος να κατεδαφίσουμε το μαγαζί.