H μυρωδιά

Eίναι πολεμικός φωτορεπόρτερ πάνω από είκοσι χρόνια και για τις φωτογραφίες του από τη Συρία βραβεύτηκε το 2013 με Πούλιτζερ. «Εχω πάει και στο Αφγανιστάν. Τόσους νεκρούς όμως, όλους μαζί, δεν έχω δει ποτέ», λέει στην Corriere ο Ροντρίγκο Αμπντ, ο 45χρονος φωτορεπόρτερ του Associated Press από το Μπουένος Αϊρες που μπήκε πρώτος την περασμένη Κυριακή στην Μπούτσα. «Οσοι επέζησαν ήταν κλεισμένοι για έναν μήνα στα υπόγεια. Θέλουν να διηγηθούν αυτά που έζησαν, σε σταματούν στον δρόμο, κλαίνε».

Τους putinistas μπορώ να τους καταλάβω – ειλικρινά. Πρώτα απ’ όλα, μπορεί να πληρώνονται για τις υπηρεσίες τους, και να είναι πεισμένοι ότι τα δικά τους παιδάκια έχουν περισσότερα δικαιώματα σε αυτόν τον κόσμο από τα ουκρανάκια. Υστερα, μπορεί να πιστεύουν πραγματικά ότι οι μαζικοί τάφοι, τα βασανιστήρια, οι βιασμοί, αποτελούν ουκρανική προπαγάνδα, ότι οι άμαχοι στην Μπούτσα ή την Μποροντιάνκα δεν σκοτώθηκαν από τους Ρώσους αλλά από το Τάγμα Αζόφ, όπως στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας η κυβέρνηση της Βοσνίας βομβάρδιζε τους Μουσουλμάνους που περίμεναν να αγοράσουν ψωμί για να ενοχοποιήσει τους Σέρβους και στον πόλεμο της Συρίας οι αντίπαλοι του Ασαντ έριχναν χημικά όπλα για να προκαλέσουν επέμβαση της Δύσης. Μα οι «New York Times» απέδειξαν ότι δεν έγινε έτσι, είπα κάποτε σε έναν βετεράνο έλληνα αριστερό, και μου απάντησε ότι όλοι ξέρουν τι ρόλο παίζουν οι «New York Times».

Αυτούς που δεν μπορώ να καταλάβω είναι τους ουδέτερους, τους Πιλάτους, τους πονηρούς, τους κυνικούς. Δεν αμφισβητούν κατ’ ανάγκη τις θηριωδίες: απλώς δεν τους ενδιαφέρουν. Είναι οι μουσικοί της ΚΟΑ που αρνήθηκαν να συνεργαστούν με τον Καβάκο, είναι οι διαδηλωτές που «απαιτούσαν» χθες «καμιά εμπλοκή στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο», είναι οι εργαζόμενοι στην ΤΡΑΙΝΟΣΕ που αρνούνται να γίνουν «συνένοχοι στη μεταφορά του νατοϊκού πολεμικού υλικού», είναι και όλα εκείνα τα σωματεία που δεν θέλουν «εμπλοκή της χώρας μας στις πολεμικές συγκρούσεις που γίνονται για τα κέρδη των λίγων σε βάρος των πολλών».

Ευτυχώς που ειδικά αυτή την περίοδο έχει τα ηνία μια κυβέρνηση με καθαρές θέσεις, που αποφάσισε την αποστολή πολεμικού υλικού στην Ουκρανία, που δεν φοβήθηκε να προχωρήσει σε απέλαση ρώσων διπλωματών, που κάλεσε τον πρόεδρο Ζελένσκι να μιλήσει στην ελληνική Βουλή, κι όλα αυτά όχι επειδή είναι αφελής, αγνοεί το κόστος ή είναι δεμένη σε κάποιο άρμα, αλλά επειδή γνωρίζει ότι είναι χρέος της.

Ο Ροντρίγκο Αμπντ δυσκολεύεται να κοιμηθεί ύστερα από αυτά που είδε, έχει δίπλα στο κρεβάτι του ένα μπουκάλι βότκα. «Και το χειρότερο απ’ όλα δεν μπορώ να το φωτογραφίσω». Δηλαδή; «Τη μυρωδιά. Στο Ιρπίν σκόνταψα σε ένα πτώμα πολλών ημερών. Η μυρωδιά διαπέρασε τα ρουθούνια μου και δεν φεύγει. Στην Μπούτσα είδα μια ηλικιωμένη γυναίκα να περιμένει καιρό τώρα ανάμεσα στα πτώματα του αδελφού της και του άντρα της. Εν μέσω αυτής της μυρωδιάς».