«Η Ουκρανία υποφέρει για όλους μας»

Το ρεπερτόριο – το οποίο επέλεγαν οι ίδιοι οι καλλιτέχνες – άρμοζε σε γενικές γραμμές στη βραδιά (με εξαιρέσεις, όπως η «Μπαλάντα του κυρ Μέντιου» που συνεγείρει κυρίως τους απανταχού αγανακτισμένους – αλλά αυτή είναι ένσταση ιδιοσυγκρασιακής φύσεως και όλοι έχουν από μία άποψη). Οι πρώτες ανακοινώσεις, μετά τα μεσάνυχτα, έκαναν λόγο για 170.000 ευρώ μόνο από τα SMS, βοήθεια που συγκεντρώνεται μέσω του Ερυθρού Σταυρού. Αλλά οι τοποθετήσεις των καλλιτεχνών στην πλειονότητά τους δεν διέφεραν αισθητά από εκείνες των Προπυλαίων. Ξανακούστηκαν οι λέξεις «αγάπη», «ειρήνη» και παρέμεινε η αίσθηση μιας θολούρας για τα αίτια «του πολέμου». Εκτός άλλων ξεκάθαρη θέση πήραν μόνο οι Στάθης Δρογώσης, Οδυσσέας Τσάκαλος, Νίκος Ζιώγαλας, Γιώργος Δημητριάδης, Λάκης με τα Ψηλά Ρεβέρ και Νικήτας Κλιντ (σε βιντεοκλίπ με εικόνες από το βομβαρδισμένο εμπορικό κέντρο του Κιέβου που έφτιαξε με τις φωτογραφίες του Γιώργου Μουτάφη).Το ίδιο φυσικά και ο Ερικ Μπάρντον – που είχε στείλει ήδη μήνυμα μέσω των «ΝΕΩΝ» -, όπως και η Μαρία Φαραντούρη που τραγούδησε μελοποιημένο σε στίχους Μπρεχτ τον «Μολδάβα» του Σμέτανα υπογραμμίζοντας την αλληλεγγύη προς τον ουκρανικό λαό που υποφέρει από την «εισβολή της Ρωσίας».

Δ. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Μαζί με αυτές τις στιγμές μένει το διαυγές μήνυμα του Διονύση Σαββόπουλου. Αξίζει να αποθησαυριστεί και στα «ΝΕΑ» ως η θέση που πήρε ένας κορυφαίος καλλιτέχνης την ώρα της φωτιάς επιδεικνύοντας την πνευματικότητα που διαφεύγει: «Ζητάμε να σταματήσει αυτός ο Αρμαγεδδών, διότι όπως όλοι αγαπούμε κι εμείς την ειρήνη και τον άνθρωπο. Και οφείλουμε σαν ενήλικοι, όχι σαν αιώνιοι έφηβοι – έχει καταντήσει εντελώς μπανάλ αυτό το κλισέ -, σαν ενήλικοι που είμαστε οφείλουμε κάθε φορά να κατονομάζουμε τον εκάστοτε βομβαρδιστή. Οσο για την ηγεσία του Κρεμλίνου, αποδείχθηκε εν τέλει, χωρίς να το ξέρει, χωρίς να το καταλάβει σε τρομερή μάγισσα. Πώς τα κατάφερε και έκανε έναν λαό, τον ουκρανικό, ήρωα επικών διαστάσεων. Οι Ουκρανοί όπως όλοι μας κοίταζαν τη ζωούλα τους, τις δουλειές τους, την οικογένειά τους – και ξαφνικά απέκτησαν επική συνείδηση. Διότι μόνο με ψυχολογία έπους μπορείς να πας και να πεθάνεις γι’ αυτά τα υψηλά πράγματα, που όμως είναι και πολύ απτά, και λέγονται πατρίδα, ελευθερία, δημοκρατία. Καλή είναι η ευημερία, καλή είναι και η σχετική ξεγνοιασιά της. Αλλά φαίνεται πως την κρίσιμη στιγμή ο δρόμος που σώζει τον κόσμο είναι πάντα ο ίδιος και είναι ένας: η θυσία. Η Ουκρανία τώρα υποφέρει για όλους μας. Μη σιωπήσετε. Ακολουθήστε τον δρόμο της καρδιάς σας. Βοηθήστε όπως μπορεί ο καθένας τους Ουκρανούς. Είναι το δικό τους θυσιασμένο αίμα τώρα που έρχεται να σώσει αυτό που κανένας, ποτέ, κανένας ολοκληρωτισμός δεν θα καταφέρει να νικήσει: το μεγαλείο της ζωής. Προσκυνώ την Ουκρανία, σκύβω το κεφάλι και ψέλνω μαζί της. Η Ουκρανία για εμάς έχει ήδη νικήσει».