NON PAPER

Ανθρώπων χέρια

Είναι αυτά τα κοντινά πλάνα στα χέρια των δολοφονημένων στην Μπούτσα που εδώ και τρεις μέρες περνούν από τις οθόνες μας και κάνουν πιο έντονη την αποτύπωση της φρίκης. Περισσότερο από ολόκληρη την εικόνα του πτώματος. Πάντα εξάλλου, η λεπτομέρεια δίνει μεγαλύτερη διάσταση στο δράμα. Είναι σαν να το βλέπεις από πιο κοντά. Εναν νεκρό άνθρωπο δύσκολα μπορείς να τον φανταστείς ζωντανό εάν δεν τον έχεις γνωρίσει. Τα χέρια του όμως «μιλούν» περισσότερο, προκαλούν πιο εύκολα συνειρμούς. Τα βλέπεις τώρα δεμένα πισθάγκωνα, τσακισμένα, μισοκαμένα, λασπωμένα και ξέρεις ότι, για παράδειγμα, πριν από μερικές μέρες κρατούσαν σφιχτά εκείνο το μπρελόκ με το σήμα της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ξεκλείδωναν ένα σπίτι, ένα αυτοκίνητο, έναν οικείο χώρο. Χέρια που μέχρι πρότινος χάιδευαν αυτούς που αγαπούσαν, μαγείρευαν, σιδέρωναν, πληκτρολογούσαν, έκοβαν αποδείξεις, υπέγραφαν έγγραφα, εξέταζαν αρρώστους, αγκάλιαζαν τους συντρόφους και τις συντρόφους τους, έμπλεκαν το βράδυ στα μαλλιά τους.

Εβλεπα, σε αυτές τις φωτογραφίες, το χέρι μίας νεκρής γυναίκας. Ξεπρόβαλε παχουλό και αφράτο μέσα από το μπλε μπουφάν. Μου έκανε εντύπωση το εξαιρετικά προσεγμένο μανικιούρ. Νύχια μακριά που θα μπορούσαν να είναι και τεχνητά, βαμμένα σε ένα βαθύ, κόκκινο χρώμα. Και ένα διαφορετικό, σύμφωνα με την τελευταία μόδα, με ασπρόμαυρο σχέδιο. Σκεφτόμουν το τελευταίο μανικιούρ αυτής της τραγικής γυναίκας. Τι είχε στο μυαλό της όταν το έκανε, πότε πίστευε ότι θα κάνει το επόμενο; Ετοιμαζόταν για μια τελετή, για μια γιορτή που τέλειωσε πριν ακόμη αρχίσει; Και είναι αυτή η αντίφαση ανάμεσα στη γυναικεία μικροματαιοδοξία και τον θάνατο, που προσδίδει ακόμη μεγαλύτερη τραγικότητα σε αυτό το στιγμιότυπο.

Χθες, είδα το πρόσωπο αυτής της γυναίκας σε φωτογραφία αλιευμένη, υποθέτω, από τον προσωπικό της λογαριασμό στα σόσιαλ μίντια. Μια μπουμπούκα, ίσως όχι στην πρώτη πρώτη νιότη, αλλά με φυσιογνωμία που ακτινοβολεί φρεσκάδα και αισιοδοξία. Κοντά, καλοκουρεμένα ξανθά μαλλιά, φρύδια τονισμένα με τατουάζ, επιμελημένο μακιγιάζ. Παρατηρώ το χέρι της, μόλις έχει κάνει το μανικιούρ με όλα τα νύχια κόκκινα και το ένα ασπρόμαυρο. Βλέπω μετά τη φωτογραφία του θανάτου. Το χρώμα απέχει λίγα χιλιοστά από τη βάση του νυχιού ενώ στην άλλη, από τα σόσιαλ μίντια, είναι σύρριζα. Και μέσα σε αυτά τα λίγα χιλιοστά είναι σαν να στριμώχτηκε όλη η ζωή της γυναίκας. Από τη χαρά, στη φρίκη. Από τη σάρκα στο κόκκινο. Οχι του βερνικιού. Του αίματος.

Ο απολυταρχισμός του συνδικαλισμού

Τα παρακάτω γεγονότα συνέβησαν μέσα στις τελευταίες δυο – τρεις μέρες. (Διότι, αν αρχίσουμε να ξεφυλλίζουμε και τις προηγούμενες, μάλλον δεν θα μας έφτανε όλη η σελίδα για να αναφερθούμε σε ανάλογα περιστατικά). Πρώτα απ’ όλα η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, δηλαδή οι συνδικαλιστές, απέρριψαν πρόταση του Λεωνίδα Καβάκου για συναυλία, τα έσοδα της οποίας θα πήγαιναν υπέρ των προσφύγων από την Ουκρανία. Και του είπε «όχι» η ΚΟΑ. Δεν θέλει, σου λέει, να βοηθηθούν οι Ουκρανοί – μπορεί και να παρεξηγηθεί ο Τσαϊκόφσκι. Ούτε όμως οι εργαζόμενοι στην ΤΡΑΙΝΟΣΕ θέλουν. Και αρνούνται να υποστηρίξουν τεχνικά τη μεταφορά αρμάτων του ΝΑΤΟ από το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης. Αφού οι συνδικαλιστές αποφάσισαν ότι έτσι «γίνονται συνένοχοι στη διέλευση της πολεμικής μηχανής», τι να κάνουμε τώρα;

Προχθές, κάποιοι υπάλληλοι της ΕΡΤ, προσπάθησαν να επιβάλλουν στυγνή λογοκρισία ζητώντας να σταματήσει η εκπομπή «Καθρέφτης» του Χρήστου Μιχαηλίδη στην οποία έδινε συνέντευξη ο δικός μας Ηλίας Κανέλλης. Και σήμερα που ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ απεργούν με αιτήματα «προστασία από την ακρίβεια» και να «σταματήσει ο πόλεμος», αναρωτιέμαι ποιος, τέλος πάντων, κυβερνά αυτήν τη χώρα.