Ονόματα

Ο Διονύσης Σαββόπουλος μίλησε για όλους τους έλληνες καλλιτέχνες και μάλλον για όλους μας στο «Μουσικό κουτί» της ΕΡΤ.

Είπε (περίπου) ότι «οφείλουμε κάθε φορά να κατονομάζουμε τον εκάστοτε βομβαρδιστή της ειρήνης, του ανθρώπου, των λαών. Να ονοματίσουμε την εισβολή. Η Ουκρανία τώρα υποφέρει για όλους μας. Μη σιωπήσετε».

Ονόματα, λοιπόν.

Δεν ξέρω αν κατάλαβαν πόσα του οφείλουν τελικά οι κρυπτόμενοι ή αλληθωρίζοντες ομότεχνοί του.

Οχι επειδή επιτέλους κάποιος είπε τα πράγματα με το όνομά τους χωρίς να γενικεύει, να κρύβεται ή να συμψηφίζει – το έκαναν άλλωστε και ο Πορτοκάλογλου, η Φαραντούρη, ο Καβάκος σε άλλη περίσταση και άλλοι καλλιτέχνες που ίσως μου διαφεύγουν…

Αλλά επειδή τους πήρε όλους από το χέρι, ακόμη κι εκείνους που έσερναν τα πόδια τους βουτηγμένοι στην ανοησία και στην ιδεοληψία, για να τους φέρει «στη σωστή πλευρά της Ιστορίας».

Τον δρόμο του γενάρχη μας Διονύση ετοιμάζεται να ακολουθήσει αύριο η Ελληνική Βουλή υποδεχόμενη σε σύνδεση με την Ουκρανία τον πρόεδρο Ζελένσκι.

Προφανώς η χειρονομία της Βουλής είναι συμβολική. Αλλά ουσιαστική. Διότι ονοματίζει. Και ονοματίζοντας επιλέγει πλευρά.

Δεν ξέρω τι θα πει ο Ζελένσκι, αν και δεν είμαι βέβαιος ότι θα αναλύσει το Κυπριακό όπως του ζήτησε ο αρχηγός της αντιπολίτευσης.

Θα απουσιάσει όμως το ΚΚΕ για τους λόγους που όλοι (δυστυχώς) αντιλαμβανόμαστε.

Δεν θα παραστεί ο Βαρουφάκης επειδή, λέει, δεν του δίνουν τον λόγο να απαντήσει στον Ζελένσκι – μόνο και μόνο η ιδέα να απαντήσει ο Βαρουφάκης στον Ζελένσκι αγγίζει τα όρια της αστειότητας…

Και δεν έχω καταλάβει (τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές) τι θα κάνει τελικά ο Βελόπουλος.

Αλλά οι απόντες δεν θα μας λείψουν. Και ακόμη σημαντικότερο: ούτε από την Ουκρανία θα λείψουν τα κενά έδρανα της Βουλής. Απουσιάζοντας επιλέγουν κι οι απόντες πλευρά, τη χειρότερη.

Διότι αργά αλλά σταθερά η πραγματικότητα του πολέμου ορθώνεται μπροστά μας. Σκληρή, ωμή και αναπόφευκτη.

Μια πραγματικότητα που μέρα με τη μέρα δεν καλύπτεται, ούτε κρύβεται, πίσω από «τον άνθρωπο», «τα αθώα θύματα», «την ειρήνη» και «πανανθρώπινη τη λευτεριά».

Μια πραγματικότητα όμως της οποίας η ωμότητα, η κτηνωδία και ο κυνισμός δεν επιτρέπουν άδεια καθίσματα.

Μια πραγματικότητα που εκθέτει τους απόντες. Τους κουβαρίστρες. Εκείνους που μπερδεύουν τα λόγια και τα ονόματα.

Κλείνοντας την τηλεοπτική παρέμβασή του, ο Σαββόπουλος κατέληξε λέγοντας:

«Προσκυνώ την Ουκρανία, σκύβω το κεφάλι και ψέλνω μαζί της».

Πάλι καλά που τον έχουμε.