Ολα εξαρτώνται από αυτόν…

Δεν θυμάμαι να έχει συμβεί φέτος στο πρωτάθλημα να μην έχουν κερδίσει την ίδια αγωνιστική και ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ. Βέβαια το γεγονός ότι δεν κέρδισαν δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχε κερδισμένος: ο Ολυμπιακός ανέβασε τη διαφορά και πήγε στο +11 από τον ΠΑΟΚ χάρη στην ισοπαλία με την ΑΕΚ. Αν ο πρωτοπόρος δεν κέρδισε, αυτό συνέβη γιατί στο δεύτερο ημίχρονο ειδικά χάθηκαν από τον Ελ Αραμπί τρεις μεγάλες ευκαιρίες – στη διάρκεια μιας σεζόν θα τύχει κι αυτό. Διότι σύμπτωμα ατυχίας είναι: όλα έγιναν σωστά πλην του σημαντικότερου. Που είναι πάντα το να πάει η μπάλα στα δίχτυα.

ΠΑΟ

Ο ΠΑΟΚ αντιθέτως έχασε ένα ματς (και μάλιστα έπειτα από 16 ολόκληρες αγωνιστικές), όχι επειδή σε κάτι ατύχησε, αλλά γιατί έπεσε πάνω σε έναν ψυχωμένο αντίπαλο: ο Παναθηναϊκός σκόραρε δύο φορές κόντρα στη ροή του ματς και πήρε μια νίκη γιατί υπερασπίστηκε το αβαντάζ του με νύχια και με δόντια. Αν ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς είχε κάνει τα ίδια στα προηγούμενα παιχνίδια του ΠΑΟ με τον ΠΑΟΚ (αν δηλαδή βοηθούσε την ομάδα του να παίξει άμυνα ειδικά στο τέλος του ματς), ο Παναθηναϊκός δεν θα έχανε ούτε στη Λεωφόρο (όπου δέχτηκε ένα πέναλτι-γκολ στο 87′) ούτε στην Τούμπα όπου δέχτηκε ένα γκολ από τον Σάστρε στο 89′. Ο Γιοβάνοβιτς, που πανηγύρισε τη νίκη με την καρδιά του, έλεγε στο τέλος ότι δεν ήταν δυνατόν να την πατήσει η ομάδα του για τρίτη φορά με τον ίδιο τρόπο. «Οχι πάλι μπρε» έλεγε σε όλους…

Πίσω

Ο Λουτσέσκου, από την άλλη, σε ένα ακόμα ματς που ο ΠΑΟΚ ήταν υποχρεωμένος να κερδίσει δεν κατάφερε να τον βοηθήσει όσο θα ‘πρεπε. Με τον Αρη ήθελε να κερδίσει κι ο ΠΑΟΚ δεν έκανε ευκαιρία. Με τον Ολυμπιακό ήθελε να κερδίσει και στο δεύτερο ημίχρονο ο Μαρτίνς, περνώντας τον Μπουχαλάκη, του «κλείδωσε» τη μεσαία γραμμή. Με την ΑΕΚ, στο ματς του πρωταθλήματος, ήθελε να κερδίσει αλλά ο ΠΑΟΚ εμφανίστηκε στο ΟΑΚΑ με το μυαλό αλλού και έμεινε με παίκτη λιγότερο στο 20’ μετά την αποβολή του Τσιγγάρα. Ο ΠΑΟΚ τα καταφέρνει καλά εκεί που δεν υπάρχει το μεγάλο πρέπει για νίκη. Οταν φέτος έμεινε πίσω στο πρωτάθλημα ξεκίνησε το μεγάλο του σερί: μετά την ήττα από τον Ιωνικό στη Νίκαια (3-2) στις αρχές Δεκεμβρίου ήταν επτά βαθμούς πίσω από την ΑΕΚ, που ήταν τότε δεύτερη. Υπό αυτό το πρίσμα το ότι είναι 11 και όχι πια 10 βαθμούς πίσω από τον Ολυμπιακό δεν λέει και πολλά: ό,τι του μειώνει την πίεση για αποτέλεσμα (στην προκειμένη περίπτωση η μεγάλη διαφορά) τον κάνει πιο επικίνδυνο. Αλλά οι αγωνιστικές που μένουν είναι μόλις επτά και ο Ολυμπιακός έχει ένα μεγάλο αβαντάζ: όλα συνεχίζουν να εξαρτώνται από αυτόν και μόνο.

Ηττα

Αυτό συμβαίνει φυσικά εδώ και πολύ καιρό. Ο Ολυμπιακός έχει μόνο μία ήττα στο πρωτάθλημα, ενώ ο ΠΑΟΚ που είναι δεύτερος έχει έξι και η ΑΕΚ που είναι τρίτη έχει εννιά. Στην πραγματικότητα ο Ολυμπιακός καιρό τώρα τρέχει μόνος του. Τότε γιατί ο Πέδρο Μαρτίνς λέει ότι το πρωτάθλημα δεν τελείωσε και γιατί ο Βαγγέλης Μαρινάκης πηγαίνει στον Ρέντη να θυμίσει στους παίκτες ότι πρέπει να τελειώσουν τη σεζόν όπως πρέπει; Ο βασικός λόγος είναι ότι αυτή η διαφορά δημιουργεί συνθήκες εφησυχασμού – κι αυτό κομμάτι φαίνεται. Οι παίκτες είναι άνθρωποι. Δύσκολα μπορεί να συνεχίσουν να δίνουν ό,τι έχουν ή να είναι υπερσυγκεντρωμένοι έπειτα από μια χρονιά πίεσης: η βαθμολογική διαφορά οδηγεί μοιραία σε μια κάποια χαλαρότητα και αυτό φαίνεται από το ότι ο Ολυμπιακός έχει δεχτεί γκολ ισοφάρισης στα τέσσερα τελευταία ματς ενώ έχει προηγηθεί – πράγμα που κατά τη διάρκεια της σεζόν και μέχρι το ματς με τον Αρη δεν του είχε συμβεί ποτέ.

Βολεύεται

Από τα τέσσερα αυτά ματς μόνο με τον Αρη (στο Κλ. Βικελίδης) δέχτηκε ένα δεύτερο κι έχασε και μόνο με τον Αρη (στο Γ. Καραϊσκάκης) πέτυχε ένα δεύτερο γκολ και κέρδισε. Αλλά ενώ στα Γιάννινα π.χ. φάνηκε να βολεύεται με την ισοπαλία (κακώς βέβαια), στο ματς με την ΑΕΚ το τελικό 1-1 οφείλεται πιο πολύ σε συγκυρίες. Η ΑΕΚ στο παιχνίδι του πρωταθλήματος που έχασε στο Γ. Καραϊσκάκης ήταν αμυντικά καλύτερη από ό,τι την Κυριακή. Ο Μαρτίνς αυτό το είδε και για αυτό στο τέλος μίλησε για την ανάγκη να γίνει η ομάδα του πιο αποτελεσματική. Αλλος προπονητής θα στεκόταν στο γεγονός ότι ο βαθμός έδωσε στην ομάδα του τη δυνατότητα να μεγαλώσει τη διαφορά από τον ΠΑΟΚ, αλλά αυτός δεν το έκανε. Διότι στην παρούσα φάση ό,τι μεγαλώνει τον εφησυχασμό (ακόμα και μια δήλωση) είναι πράγμα κομμάτι επικίνδυνο: ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχει και το Κύπελλο.

VAR

Στα ματς ΠΑΟ – ΠΑΟΚ (2-1) και Ολυμπιακός – ΑΕΚ (1-1) υπήρξε πολύ καθοριστικό το VAR. Στη Λεωφόρο ο Ισπανός Ντε Ριτσάρντο βοήθησε τον βόσνιο διαιτητή Πελίτο να διορθώσει το λάθος που έκανε όταν νωρίς νωρίς έδωσε ένα πέναλτι στον ΠΑΟΚ για χέρι του Βάσκεθ: η φάση είναι δύσκολη, αλλά είναι φανερό ότι η μπάλα βρίσκει στον κολλημένο στο σώμα αγκώνα του παίκτη του ΠΑΟ. Στο Γ. Καραϊσκάκης ωστόσο o Βούλγαρος Καμπάκοφ που ήταν στο VAR δεν βοήθησε όσο θα έπρεπε τον Αζέρο Αγκάγεφ. Η φάση του γκολ που σημειώνει ο Μασούρας και δεν μετρά γιατί υπάρχει υπόδειξη του επόπτη για οφσάιντ του Ελ Αραμπί είναι δύσκολη, καθώς το άγγιγμα της μπάλας από τον στόπερ της ΑΕΚ Μήτογλου δεν διακρίνεται εύκολα – ούτε καν στο πρώτο τηλεοπτικό ριπλέι. Πλην όμως το VAR υπάρχει για τα δύσκολα: στα εύκολα είναι καλοί και οι επόπτες.

Αποτέλεσμα

Δεν είναι εύκολη η φάση, αλλά είναι καθοριστική διότι αν το γκολ μετρούσε θα γινόταν το 2-0. Μια σατανική σύμπτωση θέλει ένα τέτοιο ολόιδιο γκολ να έχει πετύχει ο Εμπαπέ στον τελικό του φετινού Nations League ανάμεσα στη Γαλλία και στην Ισπανία. Με αυτό μάλιστα κρίθηκε το αποτέλεσμα του ματς. H φάση είναι δύσκολη, πλην όμως μου φαίνεται πιο πιθανό να έχουν δίκιο οι άγγλοι διαιτητές ενός ευρωπαϊκού τελικού (ο Κρις Ατγουελ που ήταν στο VAR και ο Αντονι Τέιλορ που δέχτηκε την υπόδειξή του) από έναν έλληνα επόπτη που κακώς ήταν στο γήπεδο διότι στα ντέρμπι πρέπει να υπάρχουν μόνο ξένοι διαιτητές. Κι απλά επισημαίνω πως είναι το δεύτερο ματς του Ολυμπιακού στη σειρά που το VAR δεν μοιάζει να ενδιαφέρεται να διαλευκάνει μια φάση: είχε συμβεί και στο γκολ της ισοφάρισης του ΠΑΣ στους Ζωσιμάδες. Κι ο Κλάτενμπεργκ άνθρωπος είναι: το bullying έχει αποτέλεσμα…