Μια θλιβερή κατάσταση

Είναι πράγματι λυπηρό, η πολιτική να «νικά» τον αθλητισμό καθώς η χαρά και η δύναμη που προσφέρει ο δεύτερος δεν συγκρίνεται με την υποκριτική (τις περισσότερες φορές) στάση της πρώτης  παγκοσμίως. Αθλητές και αθλήτριες της Ρωσίας και της Λευκορωσίας, αρχής γενομένης πριν από ένα μήνα από τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου αποβάλλονται από – σχεδόν – όλες τις διοργανώσεις. Σήμερα όλα τα μάτια είναι στραμμένα στα μεγάλα μπαράζ (με τη μορφή τριών φάιναλ φορ) για τις τρεις τελευταίες θέσεις στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του Κατάρ όσον αφορά στην Ευρώπη και που θα πάρουν οι τρεις νικήτριες των φάιναλ φορ.

Η Ρωσία, που θα διεκδικούσε (αρχικά απόψε με την Πολωνία) την πρόκρισή της στον τελικό του δικού της φάιναλ φορ έχει ήδη αποκλειστεί από κάθε αγώνα και δεν μπορεί να διεκδικήσει αυτό για το οποίο πάλευε (μέσω του προκριματικού της ομίλου εδώ και μια διετία). Η διοργανώτρια του προηγούμενου Μουντιάλ θα δει το επόμενο από την τηλεόραση χωρίς να έχει αποκλειστεί στο γήπεδο.

Η ΤΣΣΚΑ Μόσχας, η Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης και η Ούνιξ Καζάν αποβλήθηκαν από την Ευρωλίγκα από τους «συμπαίκτες» τους μετόχους (τουλάχιστον η ΤΣΣΚΑ που είναι μέσα στις ομάδες με τα πολυετή συμβόλαια) και όλοι οι προηγούμενοι αγώνες τους, από τον περασμένο Οκτώβριο πήγαν στον κάλαθο των αχρήστων. Δικοί μας άνθρωποι όπως ο Δημήτρης Ιτούδης (τεχνικός της ΤΣΣΚΑ), ο Μάνος Παπαδόπουλος (γενικός διευθυντής στη Ζενίτ του Τσάβι Πασκουάλ) αλλά και τόσοι άλλοι παίκτες και προπονητές σε αυτές τις ομάδες βλέπουν τη χρονιά τους να «τινάζεται» στον αέρα.

Χθες η διεθνής ομοσπονδία υγρού στίβου (FINA) ήταν η τελευταία που άναψε κόκκινο φως σε κάθε συμμετοχή ρώσων και λευκορώσων αθλητών στις διοργανώσεις της με αποκορύφωμα το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Βουδαπέστης σε λίγους μήνες. Η προσπάθεια, οι θυσίες και οι ατελείωτες ώρες στην πισίνα πήγαν στράφι για αυτούς τους αθλητές.

Ολα αυτά επειδή ένας πολιτικός που μάλιστα… αγαπάει τον αθλητισμό αποφάσισε να διατάξει την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και να ξεκινήσει έτσι έναν πόλεμο από τον οποίο ουσιαστικά ποτέ δεν βγαίνει κάποιος αληθινός νικητής και το κυριότερο δεν νιώθει ποτέ τη χαρά που έχει ένας αθλητής όταν νικάει σε έναν δικό του αγώνα.