Ο Νίκος Νικολάου

Το 1999 και το 2000, ως υπεύθυνος για την αρθρογραφία στο «Βήμα», ήμουν ο επιτηρητής του Νίκου Νικολάου, μιας από τις πιο έγκυρες πένες του οικονομικού ρεπορτάζ και αναπληρωτή διευθυντή της εφημερίδας. Θυμάμαι, του παράγγελνα άρθρο για το φύλλο της επόμενης μέρας και μέχρι να φτάσω στο γραφείο του, κάνα εικοσάλεπτο μετά, το είχε έτοιμο: ένα χειρόγραφο με μικρά γράμματα, χωρίς ούτε μια μουντζούρα. Το πιο γρήγορο πιστόλι. Παρεμβατικός, σίγουρος και επί της ουσίας, δεν χαριζόταν σε κανέναν, γι’ αυτό πολύ συχνά η αρθρογραφία του προκαλούσε μικρούς πανικούς στην τότε κυβέρνηση Σημίτη. Και ο Νίκος Νικολάου το διασκέδαζε.

Οπως διασκέδαζε να προβοκάρει όλους στις συσκέψεις. Ηξερε τα πάντα για τους πάντες και πήγαινε πάντα κόντρα στις συναναστροφές του. Εκανε κριτική, έκανε και χοντρές πλάκες, αλλά δεν είχε πρόβλημα να πειράζουν και τον ίδιο. Και ποτέ δεν περνούσε τα όρια.

Ανθρωπος της Αριστεράς, έγραφε για τον καπιταλισμό άνετα επειδή, όπως έλεγε, ήταν η δουλειά του. Του άρεσε να κουβεντιάζει μαζί μου για την Αριστερά, γελούσαμε και τσακωνόμασταν πάντα. Εχοντας ζήσει στερήσεις, τα χρόνια της επιτυχίας του τα έβλεπε ως ευκαιρία να ικανοποιήσει μικρές απολαύσεις. Πάντα, όταν συναντιόμασταν, θυμόταν ότι πρέπει να με καλέσει για σπαγγέτι πέστο με παρμεζάνα. Δεν τη φάγαμε ποτέ.