Το Βερολίνο του Πούτιν

Την περασμένη εβδομάδα, όταν οι ηγέτες της απελπιστικά λίγης ΕΕ συναντιούνταν στις Βερσαλλίες, τα ρωσικά τανκς είχαν πια κυκλώσει το Κίεβο και προετοίμαζαν την κόλαση πυρός που εξαπέλυσαν λίγο μετά. Μία σειρά πόλεις της Ουκρανίας είχαν ήδη πέσει στα χέρια της Μόσχας. Ο κόσμος έβλεπε τους Ρώσους να διαπράττουν φρικτά εγκλήματα πολέμου. Στη Μαριούπολη και αλλού οι βόμβες έπεφταν βροχή και οι πολιορκημένοι πέθαιναν επίσης από αρρώστιες, κρύο και ασιτία. Παράλληλα, η διπλωματική κωμωδία της Τουρκίας είχε πιστοποιήσει ότι οι Ρώσοι δεν θα σταματήσουν είτε μέχρι να παραδοθεί η Ουκρανία, είτε μέχρι να την τσακίσουν στρατιωτικά. Εκείνη όμως αντιστάθηκε με πρωτόγνωρο θάρρος, που ξεπερνά κάθε τι που γνώρισε ο 21ος αιώνας. Την ίδια ώρα, οι ρωσικές επιθέσεις έφταναν στα σύνορα με άλλες χώρες. Παρ’ όλα αυτά, οι ελπίδες για δήθεν «διπλωματική λύση» είχαν, υποτίθεται, αναζωπυρωθεί.

Ομως, πίσω στις Βερσαλλίες, τίποτα δεν στάθηκε αρκετό να βγάλει την Ευρώπη από τον βαθύ ύπνο και τον διχασμό της, η αιτία του οποίου είναι ότι η Γερμανία και κάποιες χώρες που ακολουθούν την πολιτική της δεν θέλουν με κανέναν τρόπο να οδηγηθούν σε πραγματική ρήξη με τη Ρωσία. Και μπλοκάρουν κάθε τι που θα μπορούσε να λειτουργήσει προς αυτή την κατεύθυνση. Ο καγκελάριος Σολτς ξεκαθάρισε ότι δεν υφίσταται ζήτημα ταχείας ένταξης της Ουκρανίας στην ΕΕ και ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να απεξαρτηθεί από τη ρωσική ενέργεια. Ουσιαστικά, έδωσε στον Πούτιν την ουσιαστική ευρωπαϊκή συγκατάθεση να προχωρήσει στον σχεδιασμό του. Από τη γερμανική τηλεόραση ο υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας Ντίμτρο Κουλέμπα επέκρινε σφοδρότατα τη Γερμανία ως άμεσα υπεύθυνη για την πολιτική του Πούτιν.

Η αμιγώς εθνική γερμανική πολιτική επιβλήθηκε ξανά στην Ευρώπη. Το Βερολίνο θέλει να παίξει ρόλο ενδιάμεσου μετά την ισοπέδωση. Με στόχο να «νομιμοποιήσει» ξανά τη Ρωσία στη Δύση. Γι’ αυτό και νίπτει τας χείρας του. Η πιο εξοργιστική φράση του γερμανού καγκελάριου ήταν ότι «είναι ανάγκη να ακολουθηθεί η πορεία που σχεδιάστηκε το 2017». Και ουδείς μπήκε στον κόπο να του θυμίσει αυτό που ο πλανήτης παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα: τη ναζιστικού τύπου εισβολή της Ρωσίας σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα και τη διαρκή απειλή για χρήση πυρηνικών όπλων. «Είναι πολύ σημαντικό να συνεχίσουμε να επιδιώκουμε όσα έχουμε συμφωνήσει στο παρελθόν» είπε ο Σολτς, περίπου σαν να μην έχει εν τω μεταξύ συμβεί τίποτα. Ετσι, ο Πούτιν μπορεί λοιπόν να παραμένει ήσυχος: η Γερμανία διασφαλίζει αποτελεσματικά τα συμφέροντα της Μόσχας στην Ευρώπη, παρά την κτηνωδία ενός επεκτατικού πολέμου που γίνεται κάθε ώρα και πιο αποτρόπαιος. Η Λετονία, χώρα που επίσης έχει μεγάλη ανησυχία, αντέδρασε στη λογική του Σολτς που επιμένει να κρατά την Ευρώπη όμηρο της Ρωσίας ακόμα και τώρα – όμως ποιος να ακούσει τη Λετονία όταν μιλάει το Βερολίνο; Και όχι μόνον τη Λετονία, αλλά και την Πολωνία και τη Λιθουανία και άλλες χώρες που βλέπουν τη φρίκη των ρωσικών τανκς δίπλα τους.

Το Βερολίνο μπλόκαρε όχι μόνο μια γνήσια ρήξη με τη Ρωσία, ενεργώντας ουσιαστικά υπέρ του μαζικού εγκληματία πολέμου Πούτιν, αλλά μπλόκαρε και τη στήριξη των ευρωπαϊκών οικονομιών που βρέθηκαν βαθιά στη δίνη του κυκλώνα με την εκτόξευση της ακρίβειας εξαιτίας της περίπου ολοκληρωτικής εξάρτησης της ΕΕ από τη ρωσική ενέργεια. Που το Βερολίνο διά σιδηράς χείρας επέβαλε και στην οποία επιμένει. Ο Σολτς δεν δέχθηκε ούτε έκδοση κοινού ομολόγου, ούτε αναπροσαρμογή δημοσιονομικών στόχων. Γιατί να δεχθεί; Οπως κυνικά είπε «πρέπει να επιμείνουμε σε αυτά που έχουμε αποφασίσει» πριν κυριολεκτικά έρθει ο κόσμος ανάποδα. Και φυσικά οι υπόλοιποι «εταίροι», που δεν διαθέτουν τα γερμανικά υπερπλεονάσματα και την προνομιακή σχέση με τη Μόσχα που τόσο καίει το Βερολίνο, τον άκουγαν και πάλι εμβρόντητοι, ανήμποροι, μοιραίοι.