Μυστικά και ψέματα

Το κουτσομπολιό σε κατάσταση πολέμου είναι θεραπευτικό. Μην περιμένετε να τα μάθετε όλα από μένα, έχουμε ωστόσο στη διάθεσή μας ορισμένα ενδιαφέροντα ιστορικά στοιχεία. Οι πλάκες π.χ. και τα διαβρωτικά ανέκδοτα που διακινούσαν οι Εγγλέζοι για τον Ουίνστον Τσώρτσιλ την ώρα μάλιστα που βρίσκονταν εντελώς στο έλεος της πολιτικής του ευφυΐας. Αλλά κι οι δικοί μας εδώ, πατεράδες και παππούδες, που τραγουδούσαν – ο Θεός κι η ψυχή τους – «με το χαμόγελο στα χείλη παν’ οι φαντάροι μας μπροστά/ και γίναν οι Ιταλοί ρεζίλι», ταπολεμικά σκώμματα για τους «κοκορόφτερους» και τα σχόλια για την κακοχυμένη στολή και τη σκούφια του Ντούτσε. Ολα αυτά βεβαίως προτού να τους πάρει τη λαλιά η προέλαση των ναζί, αλλά ας υποθέσουμε ότι δεν θα φτάσουμε ποτέ μέχρι εκεί. Αλλο τα παλιά κι άλλο τα φρέσκα. Διότι το κουτσομπολιό, μαζί με την ολοφάνερη λαϊκότητά του, αφήνει ολοφάνερη και την πρόθεσή του να καλλιεργήσει ελπίδες. Φρούδες μεν αλλά πάντως ελπίδες. Στον σημερινό υπερπληροφορημένο κόσμο του ανελέητου σκαναρίσματος και της αποδόμησης, το παιχνίδι παίζεται αλλιώς κι αντί να κρυφογελάει ονοματίζει και δείχνει με το δάχτυλο. Εβδομήντα ετών σήμερα ο Πούτιν κι όμως το πρόσωπό του είναι πιο φράπα από τότε που ήταν νεαρός KGBίτης, με τη ρυτίδα της φιλοδοξίας να του αυλακώνει το μέτωπο και να του σκάβει τη ρινοπαρειακή. Τα δυτικά ΜΜΕ έχουν αναφερθεί συχνά στις αισθητικές επεμβάσεις που ενδεχομένως έχει υποβληθεί προκειμένου να ψαρώσει τους Ρώσους δίνοντάς τους την εικόνα του καπετάν Απέθαντου, αλλά και πάλι ποιος ξέρει; Εγώ π.χ. που είμαι νοσόφοβη, θα έλεγα ότι ο άνθρωπος είναι τρομπαρισμένος από την πολλή κορτιζόνη αλλά κανείς μέχρι στιγμής δεν μίλησε για σοβαρή νόσο του ρώσου Προέδρου, οπότε όλη αυτή η φρεσκαδούραμπορεί πολύ απλά να σημαίνει ότι σκάει από υγεία. Ενα σκασμό λεφτά είχε δώσει κι ο Μπερλουσκόνι, στενός φίλος του Πούτιν, για να του πυκνώσουν τρίχα τρίχα το μαλλί και να του τσιτώσουν με υαλουρονικό και νευροπαραλυτικές ενεσούλες τη μάπα, πράγμα που δικός μας ο Λάμπρος Κωνσταντάραςπάσχιζε ο δόλιος να το επιτύχει με επιθέματα από βόειο φιλέτο στην ταινία «Κάτι κουρασμένα παλικάρια».  Να, από κάτι τέτοιων «κουρασμένων» τα απωθημένα θα πάμε…

Ασχετο αλλά μιας και το ‘φερε η κουβέντα. Από παλιά με κατατρύχει ο κακομεταφρασμένος και ασύντακτος ελληνικός τίτλος της ταινίας του Σίντνεϊ Πόλακ «Σκοτώνουν τ’ άλογα όταν γεράσουν». Δηλαδή; Ποιο είναι το υποκείμενο, ποιος σκοτώνει, ποιος σκοτώνεται και τι παιχνίδι μάς παίζει εδώ η ετεροπροσωπία; Χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια μέχρι να δω τον αυθεντικό τίτλο «They Shoot Horses, Don’t They?» για να ησυχάσω αλλά και πάλι δεν ησύχασα απλούστατα γιατί πιστεύω ακράδαντα ότι η ασυνταξία είναι εκείνη που λέει πάντα την αλήθεια κι όλα τ’ άλλα διορθώσεις, ερμηνείες και περιθώριο παρανάγνωσης ύπουλο και βαθύ σαν την άβυσσο.