Avril Lavigne «Love Sux»

Η καναδή τραγουδίστρια – τραγουδοποιός της ροκ-ποπ, σχεδιάστρια μόδας και ηθοποιός έχει πουλήσει πάνω από 60 εκατομμύρια αντίτυπα των άλμπουμ της σε όλο τον κόσμο. Ξεκίνησε τη μουσική της καριέρα με το ντεμπούτο άλμπουμ «Let Go», το οποίο κυκλοφόρησε το 2002. Το δεύτερο άλμπουμ της «Under My Skin» και το τρίτο «The Best Damn Thing» γνώρισαν επίσης μεγάλη επιτυχία και κατέλαβαν την πρώτη θέση στα παγκόσμια charts. Τα πέντε Νο 1 σινγκλ είναι τα: «Complicated», «Sk8er Boi», «I’m With You», «My Happy Ending» και «Girlfriend». Την άνοιξη του 2011 κυκλοφόρησε το τέταρτο στούντιο άλμπουμ της «Goodbye Lullaby». Το φθινόπωρο του 2013 κυκλοφόρησε το πέμπτο στούντιο άλμπουμ της «Avril Lavigne». Εκεί έκανε στάση, για να ακολουθήσει το 2019 το «Head Above Water» και σήμερα η νέα της εργασία, η οποία και θα μας απασχολήσει.

Στα προηγούμενα άλμπουμ της υπήρχε ένας ξεκάθαρος διαχωρισμός μεταξύ των δύο Avril. Από τη μια μεριά είχαμε την κάπως ξεπερασμένη πανκ περσόνα της και μουσική της και από την άλλη την ειλικρινή και συγκινητική ερμηνεύτρια κομματιών όπως είναι το «I’m With You». Στην έβδομη εργασία της η καναδή τραγουδοποιός πήρε ένα καλάθι, έβαλε μέσα σε αυτό ό,τι καλό και δυνατό είχε κάνει τα προηγούμενα χρόνια (όπως για παράδειγμα τα «Sk8r Boi», «He Wasn’t» και «Girlfriend»). Και δεν έκανε άσχημα. Μας προσφέρει εκρηκτικά κομμάτια που μιλούν για τον χωρισμό, για τους απογοητευμένους και τους εξαντλημένους από έρωτα. Μάλιστα, είναι τόση η έκρηξή της ώστε δεν υπάρχει ούτε ένα αργό τραγούδι σε ολόκληρο το άλμπουμ (το «Avalanche» και το «Dare to Love Me» πλησιάζουν, αλλά γρήγορα και αυτά οδεύουν στον δυναμισμό). Το άλμπουμ έχει ενδιαφέροντα πανκ ηλεκτρισμό και δικαίως ύστερα από δεκαετία καλλιτεχνικής εξερεύνησης και αναζήτησης ψυχής η αυτοαποκαλούμενη «motherf*ckin princess» ανακτά το στέμμα της ποπ-πανκ.

Tears for Fears
«The Tipping Point»

Καλώς τους και ας αργήσανε. Δεκαεπτά χρόνια μετά την τελευταία του κυκλοφορία, το ποπ-ροκ συγκρότημα που δημιουργήθηκε στο Bath της Αγγλίας το 1981 από τους Roland Orzabal και Curt Smith είναι και πάλι μαζί μας. Ιδρύθηκαν μετά τη διάλυση της πρώτης τους μπάντας, Graduate, επηρεάστηκαν από τους mod, συνδέθηκαν με τις μπάντες new wave synthesizer των αρχών της δεκαετίας του 1980 και πέτυχαν διεθνή επιτυχία. Το ντεμπούτο άλμπουμ του συγκροτήματος, «The Hurting» (1983), έφτασε στο νούμερο ένα στο UK Albums Chart. Το δεύτερο άλμπουμ τους, «Songs from the Big Chair» (1985), έφτασε στο νούμερο ένα στο αμερικανικό Billboard 200. Τα τραγούδια από το «Big Chair» περιείχαν δύο Billboard Hot 100 νούμερο ένα επιτυχίες: «Shout» και «Everybody Wants to Rule the World». Μετά την κυκλοφορία του τρίτου άλμπουμ τους με πλατινένιες πωλήσεις, «The Seeds of Love» (1989), οι Smith και Orzabal το 1991 τα έσπασαν. Ο Orzabal διατήρησε το όνομα Tears for Fears κυκλοφορώντας τα άλμπουμ «Elemental» (1993) και «Raoul and the Kings of Spain» (1995). Ο Orzabal και ο Smith συμφιλιώθηκαν το 2000 και κυκλοφόρησαν ένα άλμπουμ με νέο υλικό, το «Everybody Loves a Happy Ending», το 2004.

Αυτά όμως είναι παρελθόν. Το οποίο καλό είναι να θυμόμαστε αλλά να μην κολλάμε σε αυτό. Στη νέα τους εργασία τα καλά νέα έρχονται από το πρώτο κιόλας κομμάτι. Μπορείτε να ακούσετε την οικειότητα μεταξύ αυτών των τραγουδοποιών στο «No Small Thing». Το δίδυμο παραδίδει έναν ύμνο χορωδίας. Το «My Demons» είναι ένας rocking big beat ύμνος του Orzabal με ζιγκ-ζαγκ συνθήματα και κιθάρες. Το «Rivers of Mercy» είναι μια οδυνηρή, τρυφερή μπαλάντα που αντιπαραθέτει συναισθηματικές καταστάσεις θεραπείας και εγκατάλειψης με τη ζωή μέσω του COVID-19 και της ρατσιστικής αναταραχής που κατέκλυσε την Αμερική το καλοκαίρι του 2020. Ο κόκκος στη φωνή του Smith φέρνει στον ακροατή τη θλίψη, τη σύγχυση και την επιθυμία για ειρήνη. Το «Master Plan» είναι απολύτως μελοδραματικό. Το «End of Night» παρουσιάζει υπερβατική νεοψυχεδελική ποπ με πολυεπίπεδα ηλεκτρονικά, πλούσια φωνητικά και δυνατά μπάσα και ντραμς. Ποικιλόμορφο, ποιητικό και συγκινητικό, το νέο άλμπουμ του γκρουπ είναι, ύστερα από τόσο καιρό, το άλμπουμ που ήθελε πάντα να κάνει το δίδυμο. Σπρώχνει τον ακροατή να γίνει συναισθηματικός, πνευματικός και να διαλογιστεί ακόμα κι όταν ο εξωτερικός (κόσμος του) ταλαιπωρείται από την καθημερινή βία και τρέλα.