Γιατί κι οι γέροντες να μην παραφρονούν;

Γιατί κι οι γέροντες να µην παραφρονούν;

Κάµποσοι γνώρισαν ένα όµορφο παιδί

Με του ψαρά τον σταθερό και γρήγορο καρπό

Να καταντάει µπεκρούλιακας δηµοσιογράφος·

Ένα κορίτσι που ήξερε παλιά όλο τον Δάντη

Να κάνει τελικώς παιδιά µ’ ένα στουρνάρι·

Μια Ελένη µε όνειρο το κράτος της ευηµερίας

Να ξεφωνίζει ορθή απάνω σ’ ένα κάρο.

Αλλοι θαρρούν πως είναι φυσικό η τύχη

Ν’ αφήνει τους καλούς στην ψάθα και τους κακούς να ευνοεί,

Πως αν οι γείτονες διαγράφονταν απτοί,

Σάµπως σε µιαν οθόνη φωτισµένη,

Δεν θα ‘βρισκαν παράδειγµα κανένα

Καλότυχου και σώου λογικού,

Όπού το τέλος να ‘ναι ισάξιο µε την αρχή.

Οι νέοι δεν ξέρουνε τίποτε απ’ αυτά,

Οι γέροντες οι παρατηρητικοί τα ξέρουνε καλά·

Καὶ ἅµα ξέρουν τί λένε τα παλιά βιβλία

Και πως καλύτερα δεν πρόκειται να γίνουν,

Ξέρουν γιατί κι ο γέροντας µπορεί να τρελαθεί.

[Ιανουάριος 1936]