Παράγκα

Στη Λυρική, κάποιοι συνδικαλιστές διαμαρτυρήθηκαν επί σκηνής επειδή μια παράσταση του «Οθέλλου» αφιερώθηκε στον ουκρανικό λαό.

Το ακροατήριο αντέδρασε. Εφαγαν γιούχα και παραλίγο να τους πλακώσουν. Ευτυχώς παρενέβη κατευναστικά ο λετονός τενόρος Αλεξάντρς Αντονένκο φωνάζοντας «είμαι Ουκρανός!». Χειροκροτήματα.

Διότι είμαστε Ουκρανοί. Πλην ίσως κάποιων άλλων συνδικαλιστών της συμφωνικής ορχήστρας του Δήμου Αθηναίων που αρνήθηκαν να παίξουν σε συναυλία τον ουκρανικό εθνικό ύμνο.

Σε αντίθεση φυσικά με εκατομμύρια καλλιτέχνες, συνδικαλιστές ή μη κι ορχήστρες κάθε είδους σε ολόκληρο τον πλανήτη που ψάχνουν αφορμή να εκφράσουν την υποστήριξη και την συμπαράστασή τους στην Ουκρανία.

Αλλά ξέρετε γιατί είμαστε Ουκρανία; Επειδή είμαστε δημοκρατία. Κι ως δημοκρατία φιλοδοξούμε να ανεχόμαστε όλα τα είδη, ακόμη και τα πιο αποκρουστικά, ακόμη (ή κυρίως…) και τα προς εξαφάνιση.

Και συνδικαλιστές και κομμουνιστές και ρωσόφιλους και αντιδυτικούς και στόκους και αντιευρωπαίους και αντιοτιδήποτε. Και μπαγλαμάδες και μπουζούκια και ολόκληρη λαϊκή ορχήστρα.

Διότι εμείς δεν ανήκουμε απλώς στη Δύση, ούτε στους Ελληνες.

Εμείς είμαστε Δύση, όπως είμαστε Ελληνες. Αυτά πάνε μαζί. Κι ας μη συμφωνούν όλοι, συμφωνούν οι απείρως περισσότεροι. Οι άλλοι, ξα τους.

Για την ακρίβεια είμαστε η επιτομή της Δύσης. Ξέρετε γιατί; Επειδή είμαστε η μόνη δυτική χώρα στην οποία παλεύουμε για να ισχύει ο δυτικός κανόνας.

Θεωρητικά δηλαδή θέλουμε «ισχυρές κι αυστηρές κυρώσεις» εναντίον της Ρωσίας.

Αλλά να μην μπλέξουμε στέλνοντας οπλισμό – άσε που δεν στείλαμε και τίποτα Πάτριοτ!

Αλλά κυρώσεις που να μην αφορούν τα πολιτιστικά και τα αθλητικά γεγονότα – διαφορετικά θυμώνει η φιλότεχνη «ρώσικη παράγκα» και μας κουνάει το δάχτυλο…

Αλλά κυρώσεις «που θα πλήττουν την ηγεσία και όχι τον λαό» («Αυγή», 5/3) – δηλαδή, πώς θα γίνει; Θα παραφυλάμε έξω από το Κρεμλίνο να κλέβουμε τα πορτοφόλια όσων μπαινοβγαίνουν;

Με άλλα λόγια, θέλουμε κυρώσεις που δεν θα ενοχλούν εκείνους εναντίον των οποίων στρέφονται. Για να μην εκνευρίζουμε και τη ρωσική πρεσβεία, δηλαδή.

Και κυρίως θέλουμε να εγκριθούν από Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών με Βελόπουλο, Κουτσούμπα και Βαρουφάκη.

Ενα Συμβούλιο βεβαίως το οποίο δεν υπάρχει. Ως συνταγματικός θεσμός έχει καταργηθεί το 1986 από τον Ανδρέα Παπανδρέου κι έκτοτε λειτουργεί άτυπα, περιστασιακά κι άνευ ουσιαστικής σημασίας.

Αλλά ευτυχώς είμαστε Δύση. Η παπαρολογία εμπίπτει στις δημοκρατικές ελευθερίες και η ανοησία δεν διώκεται ποινικά.

Τις αποδεχόμαστε αμφότερες ανεπιφύλακτα και με καλή καρδιά.

Σε αντίθεση βέβαια με διάφορα άλλα βαρύτατα αδικήματα στην προσπάθεια χειραγώγησης των μίντια για τα οποία έχει επιληφθεί η τακτική Δικαιοσύνη.

Κι ας μας κάνει μούτρα η Ζαχάροβα.