Δεν ξέρει γιατί

Oταν ξεκίνησε ο πόλεμος, άφησε τον εννιάχρονο γιο της με τον πατέρα του στη Δυτική Ουκρανία και επέστρεψε στο Κίεβο για να λάβει μέρος στην αντίσταση. Ο πατέρας της επέμενε να πάει μαζί της κι ύστερα έφυγε για το μέτωπο, «μπαμπά, είσαι 61 ετών και κουτσαίνεις», του είπε, «μπορώ πάντα να έρπω», της απάντησε. Ο φίλος της πολεμάει κι αυτός, δεν ξέρει καν σε ποια περιοχή. «Δεν υπάρχει λόγος να είμαι αυτή τη στιγμή τόσο μακριά από τα αγαπημένα μου πρόσωπα», γράφει η Ινα Σόβσουν στο «ΤΙΜΕ», «αλλά έτσι έχουν τα πράγματα».

Πρώην διευθύντρια της Σχολής Οικονομικών του Κιέβου και υπουργός Παιδείας, η 37χρονη Σόβσουν είναι σήμερα βουλευτής του φιλελεύθερου, φιλευρωπαϊκού κόμματος της αντιπολίτευσης Holos. Θα ήθελε από το ΝΑΤΟ να εγκαθιδρύσει μια ζώνη απαγόρευσης των πτήσεων πάνω από την Ουκρανία, δεν συμφωνεί ότι αυτή είναι μια τοπική σύγκρουση που δεν πρόκειται να επεκταθεί. Ακόμη κι αν το ΝΑΤΟ όμως δεν θέλει να εμπλακεί ευθέως, «ας μας δώσει αεροπλάνα. Εχουμε τους πιλότους. Μόνο αυτό ζητάμε. Δώστε μας αεροπλάνα, συνεχίστε να μας προμηθεύετε με όπλα και θα δώσουμε μόνοι μας αυτή τη μάχη για λογαριασμό του υπόλοιπου κόσμου, αν είναι αυτό το τίμημα που πρέπει να πληρώσουμε».

Στη Μαριούπολη ανοίγουν κάποιοι ανθρωπιστικοί διάδρομοι και οι γυναίκες με τα παιδιά φεύγουν, γράφει η Σόβσουν (πριν γίνει γνωστό το σατανικό σχέδιο του εισβολέα να καταλήγουν αυτοί οι διάδρομοι στη Ρωσία). «Αυτές οι γυναίκες προφανώς γνωρίζουν ότι δεν θα επιστρέψουν ποτέ. Δεν έχουν πια σπίτι. Είχα χτίσει κι εγώ τη ζωή μου στο Κίεβο. Εκανα οικονομίες για να αγοράσω το διαμέρισμά μου. Αν πρέπει να φύγω, αν το σπίτι μου καταστραφεί, αυτό σημαίνει ότι στα 37 μου θα πρέπει να ξεκινήσω από την αρχή. Δεν ξέρω πού και, το χειρότερο, δεν ξέρω γιατί».

Τι θέλει η Σόβσουν; Να συνεχίσει η χώρα της να υπάρχει. Να μείνουν όλοι ζωντανοί για να μπορέσουν να ξαναχτίσουν την Ουκρανία ως δημοκρατικό φιλελεύθερο κράτος, όπου είναι σεβαστά τα δικαιώματα όλων. «Θέλω απλώς ο γιος μου να μπορέσει να μείνει εδώ. Μου λείπει τόσο πολύ».

Η φετινή Ημέρα της Γυναίκας θα μπορούσε να αφιερωθεί σε όλες τις μάνες της Ουκρανίας που προσπαθούν να γλιτώσουν τα παιδιά τους από τους πυραύλους και τις βόμβες. Ή σ’ εκείνες που γεννούν στα μπούνκερ των νοσοκομείων, όπως η Κατερίνα Σουχαρόκοβα, γιατί η ζωή συνεχίζεται, όπως έγραφε η Βισουάβα Σιμπόρσκα, «κι εκεί που ούτε μια πέτρα δεν υπάρχει / βλέπεις τον παγωτατζή / περικυκλωμένο από παιδιά». Ή στην 80χρονη Γελένα Οσίποβα και όλες τις άλλες γυναίκες της Ρωσίας που έχουν κατεβεί αυτές τις μέρες στους δρόμους και στις πλατείες για να διαδηλώσουν εναντίον αυτού του εγκληματικού πολέμου και καταλήγουν στα μπουντρούμια του Πούτιν.

Ας την αφιερώσουμε όμως στην Ινα.