Η Νάνσι Πελόζι στην πρώτη γραμμή της μάχης για το Κογκρέσο

Πριν από λίγες ημέρες η Κάθριν Ράις έγινε η 30ή κατά σειρά βουλευτής του Δημοκρατικού Κόμματος που ανακοινώνει ότι δεν θα διεκδικήσει επανεκλογή στις ενδιάμεσες εκλογές για την ανανέωση του Κογκρέσο, τον Νοέμβριο. Είναι ο υψηλότερος αριθμός αποχωρούντων από το 1992, ένα ξεκάθαρο δείγμα ότι το κόμμα δεν πιστεύει πως θα καταφέρει να διατηρήσει την οριακή του πλειοψηφία στο Σώμα. Είναι και αυτός ενδεχομένως ένας λόγος που η Νάνσι Πελόζι, η Δημοκρατική πρόεδρος της Βουλής, αποφάσισε στα 82 της (τα κλείνει στις 26 Μαρτίου) να είναι για μία ακόμα φορά υποψήφια. Οπως λέει χαρακτηριστικά ο Μάιλς Κόουλμαν, αναλυτής στο Κέντρο Πολιτικής του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια, οι Δημοκρατικοί «χρειάζονται έναν ισχυρό ηγέτη. Αν αποσυρθεί νωρίτερα, αυτό θα ενισχύσει την εντύπωση ότι θεωρούν τη Βουλή των Αντιπροσώπων χαμένη υπόθεση». Και όπως δήλωσε η ίδια, «αυτές οι εκλογές είναι κρίσιμες. Δεν διακυβεύεται τίποτα λιγότερο από τη δημοκρατία μας. Οπως όμως λέμε, δεν αγωνιούμε, οργανωνόμαστε».

Είναι αρκετά τα στιγμιότυπα από τη θητεία της Νάνσι Πελόζι στην προεδρία της Βουλής που έχουν ήδη περάσει στην Ιστορία. Η ημέρα που έγινε η πρώτη γυναίκα σε αυτόν τον θώκο, το 2007. Τότε που διαδήλωνε την αντίθεσή της στον πόλεμο στο Ιράκ. Η ημέρα που έσχισε περιφρονητικά το επίσημο αντίγραφό της από την ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ για την κατάσταση του έθνους, το 2020. Ή τότε που χτυπούσε το σφυράκι της προεδρεύοντας των δύο ψηφοφοριών που παρέπεμψαν σε δίκη με το ερώτημα της καθαίρεσης και της απαξίωσης αντίστοιχα τον Ρεπουμπλικανό πρώην πρόεδρο, το 2019 και το 2021. Η ημέρα που βγήκε αγέρωχη από τον Λευκό Οίκο, μέσα στο κόκκινο παλτό της, έχοντας μόλις κάνει τον Τραμπ να χάσει την ψυχραιμία του στη διάρκεια μιας συνάντησης που μεταδόθηκε ζωντανά από την τηλεόραση, το 2018. Ή τότε που ούρλιαζε στο κινητό της καθώς παρακολουθούσε ένα παιχνίδι μπέιζμπολ, τον Σεπτέμβριο του 2021, ενώ ταυτόχρονα προσπαθούσε να προωθήσει το τελματωμένο νομοσχέδιο για τις υποδομές – το οποίο τελικά πέρασε.

Οπως σημειώνει η Αμάντα Μαρς στην ισπανική «El Pais», δεν έχει υπάρξει στις ΗΠΑ, πέραν της Καμάλα Χάρις, άλλη γυναίκα πολιτικός τόσο ισχυρή όσο η Πελόζι. Θεσμικά, το αξίωμά της είναι το τρίτο υψηλότερο. Η ίδια είναι μετρ στη συγκέντρωση χρημάτων για το κόμμα, πολύ καλή στη διατήρηση της κομματικής πειθαρχίας και πρωταθλήτρια στην τέχνη της εξόργισης του Τραμπ. Λευκή, από πλούσια οικογένεια, βαθιά θρησκευόμενη και μεγαλωμένη στους διαδρόμους της πολιτικής εξουσίας, η Πελόζι είναι για πολλούς σύμβολο του κατεστημένου στην Ουάσιγκτον. Η καριέρα της ωστόσο δείχνει πως για χρόνια ήταν μία από τις πλέον φιλελεύθερες φωνές στο Δημοκρατικό Κόμμα: ήταν μία από τις πρώτες που υποστήριξε τον γάμο ομοφύλων – πριν από τον Μπαράκ Ομπάμα ή τη Χίλαρι Κλίντον – και το 1987, όταν πρωτοεξελέγη στο Κογκρέσο, τότε που το AIDS ήταν ακόμη ταμπού, έγινε μία από τους μεγαλύτερους υποστηρικτές της έρευνας γύρω από τον HIV και της βοήθειας προς τους ασθενείς.

Είναι κόρη του Δημοκρατικού βουλευτή, και δημάρχου της Βαλτιμόρης, Τόμας Ντ’ Αλεσάντρο, το μικρότερο και το μόνο κορίτσι ανάμεσα στα επτά παιδιά του με τη Νάνσι Ντ’ Αλεσάντρο – οι γονείς της είχαν αμφότεροι καταγωγή από την Ιταλία. Η ίδια σπούδασε πολιτικές επιστήμες, παντρεύτηκε στα 23 της και εγκαταστάθηκε μαζί με τον σύζυγό της, τον επιχειρηματία Πολ Πελόζι, στην Καλιφόρνια. Απέκτησαν πέντε παιδιά. Και στα 46 της χρόνια, η Πελόζι εξελέγη βουλευτής της Καλιφόρνιας.

Πολλοί την έχουν περιγράψει ως την πλέον αποτελεσματική πρόεδρο της Βουλής στη σύγχρονη ιστορία. Γιατί μπορεί να μην έχει ρητορικό χάρισμα, και να μην είναι ιδιαίτερα ετοιμόλογη στις συνεντεύξεις της, έχει όμως ταλέντο στο να πιέζει τόσο ώστε να γίνεται αυτό που θέλει. Το 2015 ηγήθηκε της Δημοκρατικής αντιπολίτευσης στα σχέδια ιδιωτικοποίησης των συντάξεων του Τζορτζ Μπους του νεότερου, διεξάγοντας έναν ανταρτοπόλεμο με περισσότερα από 1.000 events ανά τη χώρα: οι Ρεπουμπλικανοί αναγκάστηκαν να κάνουν πίσω. Το 2008, ως πρόεδρος της Βουλής, διασφάλισε την τελική έγκριση για ένα ιδιαίτερα αντιδημοφιλές σχέδιο διάσωσης των τραπεζών. Ο Μπαράκ Ομπάμα έχει παραδεχθεί ότι χωρίς εκείνη δεν θα είχε καταφέρει να περάσει την ιστορική του μεταρρύθμιση του συστήματος υγείας. Και μετά την εκλογή του Τζο Μπάιντεν, σε μια περίοδο έντονων εσωτερικών αναταράξεων στο Δημοκρατικό Κόμμα, όταν οι μετριοπαθείς φωνές έπρεπε να συμφιλιωθούν με ένα νέο αριστερό κύμα που ανυπομονεί να ηγηθεί, λειτούργησε ως ένα πολύτιμο σταθεροποιητικό στοιχείο – το οποίο ωστόσο δεν κατάφερε να αποτρέψει την τελμάτωση ενός μεγάλου τμήματος της νομοθετικής προσπάθειας του αμερικανού προέδρου στο Κογκρέσο.

Λίγο προτού επανεκλεγεί η Πελόζι, τον περασμένο Ιανουάριο, για μια νέα θητεία στην προεδρία της Βουλής, η διασημότερη εκπρόσωπος αυτού του αριστερού κύματος, η Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτές, είχε δηλώσει πως είναι πιθανότατα ώρα να αποχωρήσει και να δώσει τόπο σε άλλους, προσθέτοντας ωστόσο πως αυτοί οι άλλοι ίσως να μην είναι ακόμη εδώ. «Αν δημιουργήσεις αυτό το κενό, υπάρχουν πολλές μοχθηρές δυνάμεις έτοιμες να το καλύψουν με κάτι πολύ χειρότερο» δήλωσε – και όλοι κατάλαβαν ποιες «μοχθηρές δυνάμεις» εννοούσε. Η Πελόζι έχει υποσχεθεί πως αυτή θα είναι η τελευταία της θητεία στην προεδρία της Βουλής. Κάποιοι λοιπόν θεωρούν πως ενδεχομένως να ανακοινώσει την απόσυρσή της όταν επανεκλεγεί στο Σώμα, τον Νοέμβριο, ή αφού ορκιστεί, τον Ιανουάριο. Οσοι τη γνωρίζουν καλύτερα, πάντως, θεωρούν ότι θα συνταξιοτηθεί το 2023, θέλοντας να τακτοποιήσει πρώτα τις εκκρεμότητές της.