Η «γέννηση» του Ερυθρού Αστέρα

Ηταν Φεβρουάριος του 1945, στην καρδιά του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν μια παρέα νέων φοιτητών και ποδοσφαιριστών, μέλη του Ενιαίου Συνδέσμου Αντιφασιστικής Νεολαίας της Σερβίας, αποφάσισαν να φτιάξουν μια αθλητική κοινότητα.

Σε λιγότερα από έναν μήνα, σαν σήμερα στις 4 Μαρτίου του 1945, ιδρυόταν η πιο ιστορική ομάδα της Σερβίας, ο Ερυθρός Αστέρας.

Το «Αστέρας» ήταν το όνομα που πήρε χάρη στον Σλόμπονταν Κότσιτς και όλοι έψαχναν ένα ακόμα συνδετικό όνομα.

Οι προτάσεις αρκετές, όπως το «Μπλε Αστέρας», «Αστέρας του λαού», «Προλετάριοι» ακόμα και «Στάλιν» και «Λένιν» είχαν πέσει στο τραπέζι των συζητήσεων!

Τελικά ο Ζόραν Γιούζοβιτς έριξε την ιδέα για το «Ερυθρός».

Στα ιδρυτικά μέλη του νέου συλλόγου συγκαταλέγονταν και μέλη της κομμουνιστικής νεολαίας, που υιοθέτησαν έτσι ως σύμβολο νέου συλλόγου το κόκκινο αστέρι των παρτιζάνων του Τίτο, και έτσι «γεννήθηκε» ο Ερυθρός Αστέρας.

Στο ποδόσφαιρο είναι ο πιο επιτυχημένος σύλλογος του σερβικού και παλαιότερα του γιουγκοσλαβικού ποδοσφαίρου, με πλήθος τίτλων στη συλλογή του και πληθώρα τεράστιων ποδοσφαιριστών του να έχουν φορέσει τη φανέλα του και αργότερα να κάνουν καριέρα σε τεράστιους ευρωπαϊκούς συλλόγους.

Ομως πάνω απ’ όλα η συγκεκριμένη ομάδα αποτελούσε ανέκαθεν το σύμβολο του σερβικού εθνικισμού στο αθλητικό πεδίο. Ουσιαστικά αποτελούσε συνέχεια του αθλητικού συλλόγου «Γιουγκοσλάβια», ο οποίος διαλύθηκε με απόφαση των κομμουνιστικών αρχών της χώρας επειδή συμμετείχε σε πρωτάθλημα που είχαν διοργανώσει οι γερμανικές αρχές κατοχής, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Μόλις 11 χρόνια μετά την ίδρυσή του έφτασε στα ημιτελικά του δεύτερου Κυπέλλου Πρωταθλητριών (1956-57) όπου αποκλείστηκε στις λεπτομέρειες από τη Φιορεντίνα (0-1 και 0-0) η οποία στον τελικό έχασε από τη Ρεάλ Μαδρίτης με 2-0.

Το 1971 η ομάδα έφτασε ξανά στα ημιτελικά και μετά το 4-1 επί του Παναθηναϊκού στο Βελιγράδι πίστεψε ότι είναι στον τελικό, αλλά η ελληνική ομάδα στο έπος του Γουέμπλεϊ, νίκησε στη Λεωφόρο με 3-0 και έδωσε αυτή ραντεβού με τον Αγιαξ (χάνοντας στον τελικό 2-0).

Η μεγάλη στιγμή ήρθε 20 χρόνια αργότερα όταν έφτασε στον τελικό όπου νίκησε στα πέναλτι τη Μαρσέιγ (29.5.1991 στο Μπάρι της Ιταλίας) με 5-3 μετά το στείρο 0-0 στα 120 λεπτά και πήρε το Πρωταθλητριών και αργότερα το Διηπειρωτικό (3-0 τη χιλιανή Κόλο Κόλο στο Τόκιο).

Την ερυθρόλευκη φανέλα έχουν φορέσει σπουδαίοι ποδοσφαιριστές, όπως οι Μπόρα Κόστιτς, Μπράνκο Στάνκοβιτς, Βλαντιμίρ Μπεάρα, Ντράγκοσλαβ Σεκουλάρατς, Γιόβαν Ατσίμοβιτς, Ντράγκαν Τζάιτς, Ρόμπερτ Προσινέτσκι, Μίοντραγκ Μπελοντέντιτσι, Σίνισα Μιχαΐλοβιτς, Ντέγιαν Σαβίτσεβιτς, Ντέγιαν Στάνκοβιτς, Ντάρκο Πάντσεφ και Νεμάνια Βίντιτς.

Η ομάδα αγωνίζεται στο λεγόμενο «Μαρακανά» του Βελιγραδίου, χωρητικότητας 56.000 θεατών. Η επίσημη ονομασία του είναι Στάδιο Ράικο Μίτιτς, προς τιμήν του θεωρούμενου ως κορυφαίου ποδοσφαιριστή που ανέδειξε ο σύλλογος.

Οι οπαδοί της ομάδας έχουν αδελφοποιηθεί με αυτούς του Ολυμπιακού.