Αναμνήσεις μιας ολόκληρης ζωής

Δεν φτάνουν ούτε όλες οι λέξεις του κόσμου για να χωρέσουν τις αναμνήσεις μεγάλων ποδοσφαιριστών που έχουν αγωνιστεί στο γήπεδο της Λεωφόρου. Αναμνήσεις ενός αιώνα. Από ένα γήπεδο το οποίο όπως λέει ο Αντώνης Αντωνιάδης: «Το ενδιαφέρον σχετίζεται με το εξής: όλοι οι φίλαθλοι λένε “Λεωφόρος”, όχι το γήπεδο του Παναθηναϊκού. Μόνο αν εξειδικεύεται η συζήτηση φτάνουν εκεί».

Λεωφόρος ονείρων για πολλές φουρνιές ποδοσφαιριστών που φόρεσαν τη φανέλα του Παναθηναϊκού. Για ποδοσφαιριστές που έγραψαν ιστορία στο ελληνικό ποδόσφαιρο και που τα ονόματά τους δεν θα σβηστούν ποτέ από τη «Χρυσή Βίβλο» αυτού. Το «Απόστολος Νικολαΐδης» συμπληρώνει 100 χρόνια… ζωής και μεγάλες μορφές που έχουν αγωνιστεί εκεί παραθέτουν στα «ΝΕΑ» τις καλύτερές τους αναμνήσεις. Μίμης Δομάζος, Αντώνης Αντωνιάδης, Τάκης Νικολούδης, Τάκης Οικονομόπουλος, Κριστόφ Βαζέχα, Γιώργος Καραγκούνης και Νίκος Λυμπερόπουλος σκαλίζουν τη μνήμη τους και περιγράφουν στιγμές που έζησαν στην ιστορική Λεωφόρο.

Κριστόφ Βαζέχα:

«Η Λεωφόρος έχει διαφορετική ατμόσφαιρα. Το καταλαβαίνεις από τη στιγμή που μπαίνεις σε αυτό το γήπεδο. Η αύρα, το συναίσθημα, ο κόσμος που είναι κοντά σου. Και σε κάθε παιχνίδι, ακόμα και όταν δεν γεμίζει, είναι σαν να είναι γεμάτο. Περισσότερα παιχνίδια εγώ έπαιξα στο Ολυμπιακό Στάδιο, εκεί ήταν η έδρα του Παναθηναϊκού τα περισσότερα χρόνια που ήμουν στην ομάδα. Αλλά ναι έπαιξα στη Λεωφόρο πολλές φορές και εκεί είναι πάντα διαφορετικά. Ημουν στα παιχνίδια με Μπαρτσελόνα και Ρεάλ Μαδρίτης, σπουδαία ματς στην πορεία των χρόνων. Με το γήπεδο να έχει κόσμο παντού. Ωρες πριν από τα ματς ήταν γεμάτο. Είναι μια μεγάλη ιστορία για το ελληνικό ποδόσφαιρο αυτό το γήπεδο. Και είναι όλη η ιστορία του Παναθηναϊκού εκεί. Βλέπουμε τι γίνεται με το γηπεδικό το τελευταίο διάστημα. Νομίζω πως ήρθε ο καιρός ο Παναθηναϊκός να έχει ένα μοντέρνο γήπεδο που θα τον βοηθήσει να αναπτυχθεί, να εξελιχθεί. Η Λεωφόρος θα μείνει για πάντα στο μυαλό και στις αναμνήσεις όλων. Κάθε Παναθηναϊκού. Εκεί ήταν και η τελευταία χρονιά που έπαιξα ποδόσφαιρο. Το 2004 σταμάτησα το ποδόσφαιρο. Ηταν στενάχωρο γιατί σταματούσα αυτό που έκανα και σίγουρα δεν είναι ευχάριστο όταν ξέρεις μετά από τόσα χρόνια ότι κάτι τελειώνει. Αλλά αυτό ήρθε με τίτλους. Πήραμε πρωτάθλημα και Κύπελλο και τελείωσα την καριέρα μου με δύο τρόπαια και στο ιστορικό γήπεδο του Παναθηναϊκού».

Μίμης Δομάζος:

«Μεγάλωσα σε αυτό το γήπεδο. Πέρασα πάρα πολύ ωραίες στιγμές. Αυτό το γήπεδο έχει μεγάλη ιστορία. Φέραμε εκεί μεγάλα αποτελέσματα με κορυφαία αυτά που μας έστειλαν στον τελικό του Γουέμπλεϊ. Κάθε ματς σε εκείνη την πορεία είχε κάτι να αφήσει, μια ιστορία. Εχω πάρει πρωταθλήματα εκεί, έχω πάρει Κύπελλα. Είχαμε χαρές, είχαμε και λύπες, αλλά πιο λίγες. Πάντα είχαμε χαρές. Πέρασαν μεγάλοι παίκτες από τη Λεωφόρο. Οχι μόνο η γενιά η δική μου, αλλά και αυτή που πέρασε και αυτή που ήρθε. Δεν γίνεται να μη σου μείνουν τα ματς αυτά, όπως με την Εβερτον. Ηξεραν οι Εγγλέζοι πως μετά το 1-1 εκεί θα είναι δύσκολα τα πράγματα στη Λεωφόρο για εκείνους. Το μισό γήπεδο είχε πέτρες και χώμα, αλλού είχε χόρτο. Δεν ήταν εύκολο για εκείνους να το συνηθίσουν, να παίξουν όπως γνώριζαν. Θυμάμαι είχα και ένα δοκάρι σε αυτό το ματς, πήραμε παλικαρίσια ισοπαλία. Και φυσικά δεν μπορεί κανείς να ξεχάσει το ματς με τον Ερυθρό Αστέρα. Δεν είχα ξαναδεί τέτοιο κόσμο. Αν έπαιρνε 20 – 25.000 η Λεωφόρος τότε, σε εκείνο το ματς είχε 40.000 μέσα και άλλους τόσους απέξω. Στα μπαλκόνια, στον Λυκαβηττό, παντού. Και πού δεν είχε κόσμο. Θυμάμαι τη φράση του Πούσκας. Αν βάλετε ένα γκολ στα πρώτα λεπτά και πάμε στο ημίχρονο χωρίς να φάμε και βάλουμε ένα γρήγορο και στο δεύτερο, το τρίτο θα το βάλει ο κόσμος. Ετσι έγινε. Δεν έχω ξαναδεί τη Λεωφόρο όπως εκείνη τη μέρα. Δεν ξέραμε πώς να φύγουμε. Μας πήραν στους ώμους. Πήγα στην Πλατεία Βικτωρίας στους ώμους. Είναι μεγάλη τιμή να έχεις παίξει στο γήπεδο της Λεωφόρου. Και όχι μόνο σαν παίκτης του Παναθηναϊκού. Και ως αντίπαλος. Ολοι θυμούνται τη φορά που ήρθαν στη Λ. Αλεξάνδρας και αγωνίστηκαν σε αυτό το ιστορικό γήπεδο. Εκεί που έχει φέρει επιτυχίες και ο Παναθηναϊκός αλλά και η εθνική ομάδα. Ακόμα και η πορεία για την κατάκτηση του EURO το 2004 ξεκίνησε μία βραδιά στη Λεωφόρο, με το πέναλτι του Τσιάρτα που μας έστειλε στα τελικά».

Αντώνης Αντωνιάδης:

«Είναι το γήπεδο που έχω σημειώσει τα περισσότερα γκολ. Κανένας δεν έχει πετύχει περισσότερα από εμένα, πρώτος σκόρερ είμαι στη Λεωφόρο με τα 131 γκολ σε επίπεδο Α’ Εθνικής κατηγορίας. Οταν ήμουν στο χωριό νεαρός και άκουγα τον σπίκερ, τον Γιαννακάκο, δεν μπορούσα να καταλάβω τι σημαίνει το γήπεδο αυτό. Οπως και κανένας άλλος. Είναι μια ιστορία, το πρώτο γήπεδο στην Ελλάδα με χλοοτάπητα και προβολείς. Εκεί, άλλωστε, έπαιζαν ο Ολυμπιακός και η ΑΕΚ, εκεί δίνονταν ευρωπαϊκοί αγώνες γιατί υπήρχαν όλες οι προδιαγραφές. Το ενδιαφέρον σχετίζεται με το εξής: όλοι οι φίλαθλοι λένε “Λεωφόρος”, όχι το γήπεδο του Παναθηναϊκού. Μόνο αν εξειδικεύεται η συζήτηση φτάνουν εκεί! Στα δύσκολα χρόνια μάλιστα, στον πόλεμο, λειτουργούσε και ως κρυφό σχολειό! Στις αίθουσες που υπάρχουν κάτω από τις εξέδρες. Κάθε φορά που περνάω, είτε πηγαίνοντας προς την Πατησίων είτε προς την Κηφισίας, γυρίζω το κεφάλι, το βλέπω και χτυπά η καρδιά μου διαφορετικά. Ενας σταθμός για το ελληνικό ποδόσφαιρο».

Tάκης Νικολούδης:

«Θυμάμαι πολύ καλά τι συνέβη στο ματς της Εθνικής Ελλάδας με την τότε Σοβιετική Ενωση. Μια υπερομάδα, δεν είχε σχέση με τη σημερινή Ρωσία. Πέτυχα το γκολ για τη νίκη με 1-0 και εξασφαλίσαμε τη συμμετοχή μας στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος το 1980. Δεν έπεφτε καρφίτσα στο γήπεδο! Μας έδωσε άλλη δύναμη και χάθηκε ακόμη ένα γκολ στις λεπτομέρειες. Μια έδρα φοβερή, που ανήκει ολοκληρωτικά στον Παναθηναϊκό, αλλά δόθηκε η ευκαιρία και σε μας να ζήσουμε μια ξεχωριστή επιτυχία, κάτι το πρωτόγνωρο, αφού ποτέ δεν είχε συμβεί κάτι ανάλογο. Ηταν ένας θρίαμβος για το ελληνικό ποδόσφαιρο και τη δική μου γενιά που κατάφερε κάτι που δεν είχε πετύχει η προηγούμενη ακόμη καλύτερη γενιά παικτών. Από την πορεία του Παναθηναϊκού στην Ευρώπη απέκτησε φήμη το γήπεδο της Λεωφόρου, ενώ εμένα για καιρό με σταματούσαν στον δρόμο και μου μιλούσαν για το γκολ που έβαλα σε εκείνο το ματς της Εθνικής Ελλάδας».

Tάκης Οικονομόπουλος:

«Η Λεωφόρος είναι θρησκεία! Οπως είναι ο Θεός είναι η Λεωφόρος για έναν Παναθηναϊκό και εγώ γεννήθηκα Παναθηναϊκός. Ανατριχίλα αυτό το γήπεδο. Οταν δεν πηγαίνει καλά η ομάδα, υποφέρω, τέτοια είναι η αγάπη που έχω για τον Παναθηναϊκό. Κοντά στα 70 χρόνια πέρασα εκεί, τα 54 ενεργός είτε ως παίκτης είτε ως προπονητής ή σε άλλο πόστο πάντα με αφοσίωση στο Τριφύλλι. Η δυναμική της Λεωφόρου απίστευτη, ο πατέρας μου ήταν παλαιστής και πήγαινα να παρακολουθήσω αγώνες πολλά χρόνια. Θυμάμαι πολλά για τη μεγάλη πορεία του Παναθηναϊκού στην Ευρώπη προς του Γουέμπλεϊ, όχι όμως μόνον αυτή αλλά και όλες τις σημαντικές στιγμές που ζήσαμε και τις μεγάλες μας νίκες. Οταν περνώ έξω από τη Λεωφόρο, σχεδόν δακρύζω».

Νίκος Λυμπερόπουλος:

«Είναι πολλές οι στιγμές που σου αφήνει το γήπεδο της Λεωφόρου. Από τη δική μας ομάδα δεν μπορεί κανείς να ξεχάσει εκείνη την πορεία που κάναμε τη χρονιά που παίξαμε με Ρεάλ, Μπαρτσελόνα. Η ατμόσφαιρα του γηπέδου αυτού, η αύρα. Η δύναμη, η ικανοποίηση που σου έβγαζε. Εκείνη η ομάδα που είχαμε και η πορεία που κάναμε ήταν από τις καλύτερες. Ηρθαν εκεί πολύ μεγάλες ομάδες και τις αντιμετωπίσαμε στα ίσια. Τους κοιτούσαμε όλους στα μάτια, είχε μεγάλη δύναμη το “Απόστολος Νικολαΐδης”. Από το 2000 και μετά είχε μια φουρνιά ο Παναθηναϊκός εξαιρετική. Αν ξεχωρίζω κάποιο γκολ είναι σίγουρα απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης. Δεν μπορεί να μη θυμάσαι ένα γκολ κόντρα σε μία τόσο μεγάλη ομάδα. Και ιδιαίτερα από τη στιγμή που πήραμε αποτέλεσμα (2-2). Και αυτό με τη Φενερμπαχτσέ επίσης μου έχει μείνει από εκείνα τα χρόνια στη Λεωφόρο. Κάναμε πολύ καλή πορεία και ήταν ένα γκολ που βοήθησε την ομάδα».

Γιώργος Καραγκούνης:

«Είναι πολλές οι στιγμές από το γήπεδο αυτό και οι αναμνήσεις από τα χρόνια εκείνα. Το γκολ με την Αρσεναλ με την κεφαλιά ψαράκι είναι σίγουρα μια στιγμή πολύ όμορφη. Που σου μένει, δεν το ξεχνάς. Είναι ένα γήπεδο πολύ ποδοσφαιρικό. Ενα γήπεδο που ήθελε να παίζει ο καθένας γιατί είχε μια πολύ ωραία ατμόσφαιρα και ο κόσμος βοηθάει την ομάδα. Εκείνες οι 2-3 συνεχόμενες χρονιές που κάναμε στην Ευρώπη ήταν εκπληκτικές. Κερδίσαμε πολύ μεγάλες ομάδες στη Λεωφόρο και μία απ’ αυτές ήταν η Αρσεναλ που είχε πάρει αήττητη την Premier League».