«Ο πόλεμος αυτός μπορεί να κρατήσει δέκα χρόνια»

«Υπογράφηκε ανακωχή μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών στην Ουκρανία, δίνοντας τέλος σε μια δεκαετή σύγκρουση για τον έλεγχο του Κιέβου». Αυτός θα μπορούσε να είναι, όπως γράφει στο «Politico» η Εμιλι Χάρντινγκ, ένας τίτλος κάποιου ηλεκτρονικού ή έντυπου Μέσου το 2032. Κι αυτό διότι, σύμφωνα με την εκτίμηση της αναπληρώτριας διευθύντριας του Προγράμματος Διεθνούς Ασφαλείας στο Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Μελετών (CSIS), «ένα τέτοιο χρονοδιάγραμμα δεν είναι ούτε απίθανο ούτε απαισιόδοξο». Αντιθέτως, όπως τονίζει, «αποτελεί τον πιο πιθανό δρόμο προς τη νίκη για την Ουκρανία, μια νίκη όμως που θα είναι δυνατή μόνο εφόσον τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ συνεχίσουν να την ενισχύουν προκειμένου να αντισταθεί στη ρωσική κατοχή».  Το παραπάνω σενάριο, σε κάθε περίπτωση, συνάδει με αρκετές εκτιμήσεις που έχουν γίνει μέχρι σήμερα και κάνουν λόγο για έναν «μακρόχρονο πόλεμο» – σε αντίθεση με τον αστραπιαίο (μπλίτζκριγκ) στον οποίο φέρεται ότι υπολόγιζε ο Βλαντίμιρ Πούτιν όταν έδινε την εντολή για έναρξη της επίθεσης τα ξημερώματα της Πέμπτης 24 Φεβρουαρίου. «Χάρη στον ηρωισμό των Ουκρανών και την παράτολμη επιθετική στρατηγική των Ρώσων, η Μόσχα απέχει πολύ από μια ταχεία νίκη. Στην πραγματικότητα, ο πόλεμος απέχει πολύ από το να τελειώσει» συνεχίζει η Χάρντινγκ – ξεκαθαρίζοντας, παράλληλα, πως εάν η Ρωσία καταφέρει να καταλάβει το Κίεβο τις επόμενες ημέρες, τότε δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα επιχειρήσει θα εγκαταστήσει μια φιλική προς αυτό ηγεσία και να ισχυριστεί στη συνέχεια πως το νέο καθεστώς ελέγχει το σύνολο της κρατικής εξουσίας και έχει δικαίωμα να υπογράφει αποφάσεις και διεθνείς συνθήκες που αφορούν τη χώρα.

Σε μια τέτοια περίπτωση, όπως γράφει, οι στρατιωτικές δυνάμεις της Ουκρανίας θα αναγκαστούν ή να παραδοθούν στην κυβέρνηση-μαριονέτα ή να προσπαθήσουν να διαφύγουν μαζί με χιλιάδες άλλους πρόσφυγες ή να κρυφτούν στις σκιές και να συνεχίσουν να μάχονται ως αντάρτες.

Στο τελευταίο σενάριο, με δεδομένη και την εχθρική στάση του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού απέναντι στους Ρώσους και της επιθυμίας της Δύσης να πληρώσει η Μόσχα το τίμημα για τις πράξεις της, το αντάρτικο θα μπορούσε να αναπτυχθεί. Και το ΝΑΤΟ θα όφειλε να το ενισχύσει, τόσο στην περίπτωση που οι υπό ρωσικό έλεγχο περιοχές σταματούσαν κατά μήκος του Δνείπερου όσο και εάν ο ρωσικός στρατός κατακτούσε το σύνολο της Ουκρανίας. «Στόχος ενός τέτοιου αντάρτικου θα είναι να αυξηθεί το κόστος του ελέγχου της Ουκρανίας για τη Μόσχα και να αυξηθεί η πίεση στο Κρεμλίνο», σημειώνει. «Ο Πούτιν θα προσπαθήσει πιθανώς να καταστήσει το νέο καθεστώς-μαριονέτα ως το πρόσωπο της σύγκρουσης, όμως η διεθνής κοινότητα πρέπει να θυμάται και να υπενθυμίζει διαρκώς ότι είναι οι Ρώσοι που προκαλούν τον πόλεμο και διαπράττουν τα εγκλήματα πολέμου».

Για όλους αυτούς τους λόγους, τονίζει, και επειδή υπολογίζεται ότι τα περισσότερα αντάρτικα διαρκούν 8-10 χρόνια, «τα μέλη του ΝΑΤΟ πρέπει να ετοιμάσουν ένα σχέδιο για μια 10ετή στρατηγική στήριξης του λαού της Ουκρανίας. Αυτή μπορεί να είναι μια επώδυνη πραγματικότητα, όμως, εάν δεν το πράξουν, η εναλλακτική στον υποθετικό αρχικό τίτλο θα είναι πολύ πιο σκοτεινή. Θα περιγράφει μια Ουκρανία πλήρως υπό τον έλεγχο της Μόσχας και μια ρωσική απειλή να πλανάται πάνω από τη Μολδαβία και συνολικά την ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ».